پاورپوینت کامل تقرب به خدا ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تقرب به خدا ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تقرب به خدا ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تقرب به خدا ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

قرب به خدا

کلیدواژه: قرب به خدا، سالک الی الله.

پرسش: آن‌که به‌سوی تو کوچ می‌کند، راهش چه نزدیک است! («قریب المسافه») این عبارت در دعای ابوحمزه به چه معناست؟

پاسخ: منظور امام از جمله «وَ أنَّ الرّاحِلَ إلِیک قَرِیبُ المَسافَه »، این است که اگر کسی بار سنگین گناه روی دوشش نباشد و بخواهد به طرف خدا حرکت کند، راهش دور نیست و مسافت طولانی را در پیش روی نخواهد داشت. برای کسی که سالک إلی الله است، بیش از یک قدم فاصله نیست؛ یعنی باید روی خواسته‌های خود پا گذارد، روی هوای نفس پا گذارد. در این هنگام قدم دوم را در مسیر توحید خواهد نهاد.

فهرست مندرجات

۱ – فرازی از دعای ابوحمزه ثمالی
۲ – توضیح
۳ – معنای قرب به خدا
۴ – مطابقت روایت با آیه قرآن
۵ – جدا نبودن خداوند از انسان
۶ – گناهان حجابی میان خدا و انسان
۷ – نزدیک بودن راه سفر به‌سوی خدا
۸ – مراد از “سفر از خلق به‌سوی حق”
۸.۱ – سخنی از امام سجاد
۸.۲ – حدیثی از امام رضا
۹ – وظیفه سالک الی الله
۹.۱ – حدیثی از امام علی
۱۰ – پانویس
۱۱ – منبع

فرازی از دعای ابوحمزه ثمالی

امام سجاد علیه‌السلام در فرازی از دعای ابوحمزه ثمالی می‌فرماید: «وَ أنَّ الرّاحِلَ إلِیک قَرِیبُ المَسافَه»؛ و مسافر به‌سوی تو مسافتش بسیار نزدیک است.

توضیح

منظور امام از این جمله این است که اگر کسی بار سنگین گناه روی دوشش نباشد و بخواهد به طرف خدا حرکت کند، راهش دور نیست و مسافت طولانی را در پیش روی نخواهد داشت. به بیان دیگر، فاصله میان سالک الی الله با مقصد یک قدم است و آن این است که:

یک قدم بر خویشتن نِه ••• و آن دِگر در کوی دوست

برای کسی که سالک إلی الله است بیش از یک قدم فاصله نیست؛ یعنی باید روی خواسته‌های خود پا گذارد، روی هوای نفس پا گذارد. در این هنگام، قدم دوم را در مسیر توحید خواهد نهاد.

معنای قرب به خدا

نزدیک شدن به حضرت حق، نزدیک شدن حقیقی است، نه نزدیک شدن مجازی؛ یعنی انسان واقعاً به خدا نزدیک است؛ اما این نزدیک شدن به معنای این نیست که یک فاصله‌ای را کم می‌کند. در ارتباط با خدا فاصله‌ای در میان نیست؛ خدای تبارک و تعالی کمال مطلق است؛ وجود بی‌حد است؛ کانون نامتناهی هستی است؛ عین علم است. موجودات به حسب کمالات واقعی وجودی که کسب می‌کنند به کانون و مرکز و واقعیت هستی واقعاً نزدیک می‌شوند. این نزدیک شدن نزدیکی واقعی است؛ جسمانی نیست؛ ولی واقعی و حقیقی است؛ مجاز و تعبیر نیست. از نوع مقرب شدن یک انسان در اجتماع در نزد صاحب قدرت، و یا از نوع مقرب شدن یک فرزند در نزد پدر نیست. پیامبر اکرم ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ واقعاً از ما به خدا نزدیک‌تر است، امام ـ علیه‌السلام ـ واقعاً از ما به خدا نزدیک‌تر است و این قرب، قرب واقعی است. در نتیجه آن‌جا که ما عبادت می‌کنیم، عبودیت انجام می‌دهیم، اگر واقعاً عبودیت ما عبودیت باشد، ما قدم به قدم به‌سوی خدا حرکت می‌کنیم. البته قدم هم که می‌گوییم تعبیر است، و گرنه این کلمات این‌جا درست نیست. البته اگر امام سجاد ـ علیه‌السلام ـ در این‌جا تعبیر کرده، برای فهم مخاطب است.

بنابراین مسافری که به‌سوی خدا حرکت و کوچ می‌کند، راهش نزدیک است، راه‌های خیلی دوری را نباید طی کند.

مطابقت روایت با آیه قرآن

این عبارت: «وَ أنَّ الرّاحِلَ إلِیک قَرِیبُ المَسافَه»، در دعای ابوحمزه نگاه به آیه «وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ» دارد؛ یعنی آن‌کس که به سمت خدا گام برمی‌دارد و از او درخواستی می‌کند، مانند نیازهایی که از انسان‌ها انجام می‌شود نیازمند طی مسافت و پشت سر گذاشتن مقدمات فراوان نیست؛ چراکه حق‌تعالی خود می‌فرماید: «وَ هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَ ما کُنْتُمْ»؛ هرجا باشید او با شماست.

جدا نبودن خداوند از انسان

خداوند با ماست و هرگز از ما جدا نیست؛ ولی گرد و غبار آلودگی‌ها، دل‌بستگی‌ها و خودبینی‌ها، ما را از دیدن خورشید عالم‌تاب حقیقت، محروم ساخته و میان ما و محبوبمان فاصله انداخته است: و «ما یَکُونُ مِنْ نَجْوی‌ ثَلاثَهٍ إِلاَّ هُوَ رابِعُهُمْ وَ لا خَمْسَهٍ إِلاَّ هُوَ سادِسُهُمْ وَ لا أَدْنی‌ مِنْ ذلِکَ وَ لا أَکْثَرَ إِلاَّ هُوَ مَعَهُمْ أَیْنَ ما کانُوا»؛ هیچ‌گ