پاورپوینت کامل تفسیر و تفکر ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تفسیر و تفکر ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تفسیر و تفکر ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تفسیر و تفکر ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل تفسیر و تفکر ۴۷ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: تفسیر به رأی، تفکر، استنباط شخصی، تفسیر قرآن.

پرسش: فرق میان تفسیر به رای و تفکر و استنباط شخصی از قرآن چیست؟

پاسخ: ۱. تفسیر به رأی به این معناست که انسان آرا و نظریاتی را به‌عنوان پیش‌فرض‌های تردید‌ناپذیر مورد قبول قرار داده، سپس به قرآن کریم مراجعه نماید تا براساس مفهوم آیات الاهی بر نظریات خود مهر تأیید بزند. ۲. تفکر عبارت است از سیر درونی یا حرکت از مقدمات به نتیجه و از معلوم به مجهول، و اساس آن علم است. به بیان دیگر، تفکر نیرویی است که کارش استنباط و استنتاج براساس معلومات موجود است که به شناخت انسان منجر می‌شود. ۳. استنباط شخصی، یا تفسیر قرآن دانش خاصی است که دارای معیارها و فرمول‌های خاص خود است و کسی می‌تواند آیات قرآن را تفسیر کند و از آن استنباط داشته باشد که به آن آگاهی داشته باشد. برای تفسیر قرآن معیارها و قواعدی وجود دارد که بدون آنها نمی‌توان از قرآن برداشت شخصی نمود که در پاسخ تفصیلی بیان خواهد شد.

فهرست مندرجات

۱ – تفسیر به رأی
۱.۱ – خطرات تفسیر به رأی
۱.۱.۱ – حدیثی از پیامبر
۱.۱.۲ – حدیثی دیگر
۱.۲ – شاخه‌های تفسیر به رای
۱.۳ – نتیجه
۲ – تفکر
۲.۱ – جایگاه متفکران در قرآن
۲.۲ – پی‌روی نکردن از ندانسته‌ها
۲.۳ – راه‌های تفکر در قرآن
۲.۳.۱ – راه اول
۲.۳.۲ – راه دوم
۲.۴ – تفکر در روایات
۲.۵ – اهمیت پرورش نیروی عقل
۳ – تفسیر
۳.۱ – معیارهای تفسیر درست
۳.۱.۱ – برداشت درست
۳.۱.۲ – پی‌روی از روش صحیح در تفسیر قرآن
۳.۱.۳ – رعایت عناصر مطلوب در تفسیر
۳.۱.۴ – منافات نداشتن با سنت قطعی
۳.۱.۵ – تفسیر بدون پیش‌داوری
۳.۱.۶ – مخالف نبودن تفسیر یک آیه با آیات دیگر
۳.۱.۷ – مخالف نبودن با حکم قطعی عقل
۳.۱.۸ – تفسیر براساس منابع صحیح تفسیر
۴ – پانویس
۵ – منبع

تفسیر به رأی

تفسیر به رأی به این معناست که انسان آرا و نظریاتی را به‌عنوان پیش‌فرض‌های تردید ناپذیر مورد قبول قرار داده، سپس به قرآن کریم مراجعه نماید تا براساس مفهوم آیات الاهی بر نظریات خود مهر تأیید بزند. به بیان دیگر، انسان قبل از مراجعه به قرآن به‌عنوان منبع و کلام الاهی فرضیه‌ها و برداشت‌هایی را در موضوعات مختلف تصور می‌کند و به نتایج مورد نظرش می‌رسد، آن گاه برای این‌که نظریات خود را مستند به قرآن و کلام وحی کند به سراغ قرآن می‌رود و از ظاهر آیات برای دیدگاهای خود استفاده کرده و این نظر را به وحی و قرآن نسبت می‌دهد، که چنین چیزی در اصطلاح علوم قرآنی تفسیر به رأی نامیده می‌شود.

خطرات تفسیر به رأی

یکی از کلیدهای فهم صحیح قرآن و درک درست مقاصد آن، پرهیز از پیش‌داوری است که حاصلی جز تفسیر به رأی نخواهد داشت. در واقع پیش‌داوری در مورد آیات‌ قرآن، انسان را تا سر حد سقوط به دره هولناک تفسیر به رأی پیش می‌برد. تفسیر به رأی یکی از خطرناک ترین برنامه‌ها در مورد قرآن مجید است که در روایات از آن منع شده است، و این خطری است که از همان آغاز مسلمانان را تهدید می‌نمود. معصومان علیه‌السلام بارها خطر این مسئله را یادآوری کرده‌اند.

حدیثی از پیامبر

پیامبر اکرم ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ درباره آن فرمود:

«وَ فِی الْخِصَالِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ مَاجِیلَوَیْهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی الْقَاسِمِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ وَ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ مُفَضَّلٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ یَزِیدَ عَنْ سَعِیدِ بْنِ الْمُسَیَّبِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَهَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَعَنَ اللَّهُ الْمُجَادِلِینَ فِی دِینِ اللَّهِ عَلَی لِسَانِ سَبْعِینَ نَبِیّاً وَ مَنْ جَادَلَ فِی آیَاتِ اللَّهِ کَفَرَ قَالَ اللَّهُ ما یُجادِلُ فِی آیاتِ اللَّهِ إِلَّا الَّذِینَ کَفَرُوا وَ مَنْ فَسَّرَ الْقُرْآنَ بِرَأْیِهِ فَقَدِ افْتَرَی عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ وَ مَنْ أَفْتَی النَّاسَ بِغَیْرِ عِلْمٍ لَعَنَتْهُ مَلَائِکَهُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ کُلُّ بِدْعَهٍ ضَلَالَهٌ وَ کُلُّ ضَلَالَهٍ سَبِیلُهَا إِلَی النَّارِ الْحَدِیثَ »؛ «آن‌چه را پس از خود بیش از هر چیز نسبت به آن بر امت خود بیمناکم، تفسیر به رأی است».

حدیثی دیگر

رسول اکرم ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ هم‌چنین می‌فرمایند: “مَنْ فَسَّرَ القرآن بِرَأیه فَلْیتَبوَّأ مقعَده مِنَ النار “؛ کسی که قرآن را به رأی و نظر خود تفسیر کند، گناهش آتش دوزخ است.

بنابراین تفسیر به رأی، یعنی تفسیر قرآن بر خلاف موازین علم لغت، ادبیات عرب و فهم اهل زبان و تطبیق دادن آن بر پندارها و خیالات باطل و تمایلات شخصی و گروهی.

شاخه‌های تفسیر به رای

تفسیر به رای شاخه‌های متعددی دارد، که از جمله برخورد گزینشی با آیات قرآن است؛ به این معنا که انسان در بحثی (نظیر شفاعت، توحید، امامت و…) تنها به سراغ آیاتی برود که در مسیر پیش‌داوری‌های اوست و آیات دیگری را که با افکار او هماهنگ نیست، و می‌تواند مفسر آیات اولیه باشد، نادیده بگیرد، یا بی‌اعتنا از کنار آنها به‌سادگی بگذرد.

نتیجه

همان‌گونه که جمود بر الفاظ قرآن مجید و عدم توجه به قراین عقلی و نقلی معتبر، نوعی انحراف است، تفسیر به رأی نیز انحراف دیگری است و هر دو باعث دور افتادن از تعلیمات والای قرآن و ارزش‌های آن است.

تفکر

همان‌گونه که می‌دانیم یکی از اصول تعلیمات قرآن مجید دعوت به تفکر و تدبر است. انسان متفکر از راه مشخصی مجهول خود را معلوم می‌کند؛ یعنی در گام نخست، مطلوب خود را بررسی می‌کند و می‌بیند برای او مجهول است، سپس سراغ مقدماتش می‌رود و آنها را از نظر ماده و صورت تنظیم می‌کند و از راه مقدمات تنظیم شده به مقصد می‌رسد.

پس تفکر عبارت است از: سیر درونی یا حرکت از مقدمات به نتیجه و از معلوم برای به دست آوردن و شناخت مجهول، و اساس آن علم است. به بیان دیگر، تفکر نیرویی است که کارش استنباط و استنتاج براساس معلومات موجود است که به شناخت انسان منجر می‌شود.

جایگاه متفکران در قرآن

قرآن کریم به شکل‌های مختلف جایگاه بلند متفکران و دانشمندان را تذکر داده است:

بگو: “آیا کسانی که می‌دانند با کسانی که نمی‌دانند یکسانند؟! تنها خردمندان متذکر می‌شوند”!

“همان کسانی که سخنان را می‌شنوند و از نیکوترین آنها پی‌روی می‌کنند، آنان کسانی هستند که خدا هدایتشان کرده، و آنها خردمندانند”.

پی‌روی نکردن از ندانسته‌ها

قرآن انسان‌ها را از پی‌روی چیزی که دانشی نسبت به آن ندارند، منع نموده است: “وَ لا تَقفُ ما لَیسَ لَکَ بِهِ عِلمٌ”؛ از چیزی که دانشی درباره آن نداری، پی‌روی مکن.

راه‌های تفکر در قرآن

قرآن کریم حتی موضوعات تفکر را مبهم نگذاشته، بلکه انسان‌ها را از دو راه به تفکر و اندیشیدن فرا می‌خواند.

راه اول

قرآن گاه با ذکر تفکر و تعقل، انسان را به اندیشه و تفکر دعوت می‌کند؛ مانند این آیه:

“إنّ فی خَلقِ السَّمواتِ وَ الارضِ وَ اختِلافِ اللَّیلِِ و النَّهارِ و الفُلکِ الَّتی تَجری فِی البَحرِ لَایاتٍ لقومٍ یَعقِلون”؛ در همه اینها آیات و نشانه‌هایی از حکمت وجود دارد، البته برای کسانی که تعقل کنند.

راه دوم

و گاه بدون ذکر تعقل و تفکر، یعنی گاهی در یک آیه از