پاورپوینت کامل الهی نامه ۳۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل الهی نامه ۳۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل الهی نامه ۳۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل الهی نامه ۳۷ اسلاید در PowerPoint :

الهی نامه

پدیدآوران

عطار، محمد بن ابراهیم (نویسنده)

شفیعی کدکنی، محمدرضا (مقدمه نویس و مصحح)

ناشر

سخن

مکان نشر

تهران – ایران

سال نشر

۱۳۸۸ ش

چاپ

۵

شابک

‎۹۷۸-۹۶۴-۳۷۲-۲۰۱-۲

موضوع

شعر فارسی – قرن ۶ق.

منظومه‌های عرفانی – قرن ۶ق.

زبان

فارسی

تعداد جلد

۱

کد کنگره

‏PIR‎‏ ‎‏۵۰۲۶‎‏ ‎‏/‎‏ر‎‏۹

نورلایب

مشاهده

کتابخوان

مشاهده

الهى‌نامه، از سروده‌هاى شهیر عطار و شاهکارهاى شایسته و نمونه‌هاى استادانه ادب پارسى به شمار مى‌رود که بر وزن مثنوی «خسرو و شیرین» نظامى سامان یافته است. عطار، در این چکامه به بازگویى مقاصد اهل تصوف مى‌پردازد و همچون صوفیان به جاى برهان (استدلال منطقى)، از تمثیل بهره مى‌گیرد و با آوردن افسانه یا سرگذشتى، خواسته‌اش را اثبات مى‌کند. اگرچه، سنایى غزنوى در سرایش«حدیقه الحقیقه»، از حکایت‌ها و سرگذشت‌ها براى بازگفتن سخنان صوفیانه خود بهره برد و از این شیخ محتشم و شاعران پس از او، مانند مولانا جلال‌الدین بلخى و بهاء ولد پیش افتاد، درّ گنج الهى در «الهى‌نامه» عطار گشوده شد و حقایق عرفان و تصوف در سروده متصوفانه و استادانه وى آشکارا رخ نمود.

عطار، در این منظومه مى‌کوشد که در آن سوى هر یک از آرزوهاى دست‌نیافتنى انسان که از پس سال‌ها تخیل پدید آمده‌اند، به وى بیاموزد که اگر حقیقت هر آرزو را مى‌خواهد، آن را در درون خودش باید بجوید.

فرید‌الدین، عطار نیشابورى، دو مثنوى عارفانه «الهى‌نامه» و «منطق الطیر» را براى راهنمایى سالکانِ طریقت معرفت سرود و در سده ششم هجرى آنها را با شگردى رمزناک(سمبولیک)، طرح‌ریزى کرد و به حکایات و تمثیلات آراست تا بتواند راهروان مکتب عرفان را به آسانى یارى و هدایت کند تا در ریاضت و کوشش معنوى خویش براى کشتن نفس اماره توفیق و به شناخت حقیقت و درک معنویت و کیفیت هستى دست یابند.

گفتار خود عطار، بر این گواهى مى‌دهد که او الهى‌نامه را در پیرى نوشته است، زیرا در آخر کتاب مى‌گوید:

خدایا گرچه بس افکنده‌ام من

ولى هم پیرم و هم بنده‌ام من

اگرچه جمله در تقصیر گشتم

مرا مفروش کاخر پیر گشتم

ساختار

این کتاب نیز همچون سروده مولانا جلال‌الدین بلخى، مثنوى است و حدود هفت هزار بیت دارد و افزون بر شیوایى درون‌مایه، از ترتیب زیبایى برخوردار است و با مقدمه‌اى آغاز مى‌شود که مناجات و نعت پیامبر و مدح خلفا و تحسین نفس ناطقه را در بر مى‌گیرد و شش فصل مهم و ۲۲ مقاله و یک خاتمه دارد.

گزارش محتوا

پیام اصلی «الهى‌نامه»، از دیدى متفاوت با «منطق الطیر» یا «مصیبت‌نامه» چنین است: «اى انسان! هر چه هست، تویى و هر چه هست، در جان و روان تو نهفته است». این پیام را مى‌توان از درون‌مایه آرزوهاى هر یک از شاه‌زادگان داستان این کتاب و پاسخ‌هاى پدرشان به آنان دریافت. عطار در این منظومه نیز به شیوه‌اى دیگر همین پیغام را به بشر مى‌رساند و هر یک از فرزندان داستان او، رخى را از چهره‌هاى روان‌شناختى آدمى، آینگى مى‌کنند.

این منظومه، افزون بر فصاحت و زیبایى درخشانش، اطلاعات گسترده‌اى درباره مشایخ بزرگ تصوف و دیگر افراد شهیر متقدم بر عطار (نسل سلف)، همچون شیخ ابوالحسن خرقانى، ابوسعید ابوالخیر، شبلى، ابراهیم ادهم، ایاز، بایزید بسطامى و اویس قرنى و یاران رسول خدا و چهار خلیفه او عرضه مى‌کند.

سراینده «الهى‌نامه» هم‌چنین حکایتى را به فخر‌الدین اسعد گرگانى (سراینده «ویس و رامین») نسبت مى‌دهد که حتى با فرض دروغین بودنش، از سندهاى کهنى به شمار مى‌رود که در نسبت دادن «ویس و رامین» به فخر‌الدین به کار مى‌آید. شرح عطار درباره خرافات و موهومات رایج در آن روزگار، مانند جادویى (پنداشتن اینکه با خواندن عزیمت یا اجراى کارى، به شکل مرغ یا پیل مى‌توان درآمد و کوه را به جادویى از جا برکند یا دریا را شوراند و همچون کبوتر در هوا پرواز کرد)، از دیگر سودمندى‌هاى این منظومه از دید مردم‌شناختى به شمار مى‌رود.

آوردن حکایت‌ها و تمثیل‌هاى ادبیات شفاهى مردم در شعر، با سنایى و مثنوى‌هاى عرفانى او آغاز شد. وى آنها را از راه شعر به زبان اهل فضل و درباریان برد، اما عطار آنها را در چارچوبى گسترده‌تر به کار بست تا پس از بار کردن معانى عرفانى و اخلاقى بر آنها، دوباره به مردم بازشان گرداند؛ ازاین‌رو، زبان عطار ساده و از پیرایه‌هاى شعرى شاعران پیش از خود تهى است.

لب لباب «الهى‌نامه»، داستان پادشاهى است که شش پسر دانا و بلند همت داشت. آنان هر یک در دانشى یگانه روزگار خود بودند و روزى نزد پدر از آرزوهایشان سخن گفتند و پدر درباره هر یک از این خواسته‌ها، مثَلى آورد و چیزى فرمود؛ براى نمونه، نخستین پسر از دختر شاه پریان و دل‌دادگى‌اش به او گفت و پدر در نکوهش شهوت‌پرستى، گفتارى عرضه کرد و به حکایت زن پارسایى پرداخت که در برابر خواهش نامشروع مردان ایستاد و به گناه تن نداد. این گفت و شنودها دنبال مى‌شود تا هر یک از فرزندان همه دغدغه‌هایش را بگوید و لب از گفتن فرو بندد، آن‌گاه دیگر فرزند به سخن مى‌آید، مشکلاتش را مطرح مى‌کند و به دفاع از دعوى خویش برمى‌خیزد و اندرزهایى از پدرش مى‌شنود و سرانجام در برابر منطق پدر کُرنش مى‌کند.

برخى از نوشته‌هاى عرفانى، رساله‌ها و کتاب‌هایى به نثر یا به نظم درباره شناختن پروردگار و چگونگى آفرینش و نفس و روح و عوالم و شرط سلوک و حالات و مقامات انسانند که در فصل‌هایى منظم طرح مى‌شوند. «کشف المحجوب» هجویرى و «مصباح الهدایه» و «گلشن راز»، از این دسته به شمار مى‌روند، اما شمارى از آنها، ترجمه احوال اولیا و مشایخند که «تذکره الاولیاء» عطار، شاهکارى در این زمینه است که نویسنده، در آن، به شیوه‌اى بسیار مؤثر و پرشور، حالات مردان آن جهانى را به کمک گزارش‌های