پاورپوینت کامل البیان فی تفسیر القرآن ۳۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل البیان فی تفسیر القرآن ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل البیان فی تفسیر القرآن ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل البیان فی تفسیر القرآن ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

البیان فی تفسیر القرآن

پدیدآوران

خویی، ابوالقاسم (نویسنده)

عنوان‌های دیگر

المدخل، فاتحه الکتاب

ناشر

مؤسسه احیاء آثار الامام الخوئی

مکان نشر

قم – ایران

چاپ

۱

موضوع

تفاسیر (سوره فاتحه)

قرآن – تحقیق

قرآن – علوم قرآنی

زبان

عربی

تعداد جلد

۱

کد کنگره

‏‎‏BP‎‏ ‎‏۶۹‎‏/‎‏۵‎‏ ‎‏/‎‏خ‎‏۹‎‏ب‎‏۹

نورلایب

مشاهده

کتابخوان

مشاهده

البیان فی تفسیر القرآن کتابى مهم در تفسیر و علوم قرآنى، اثر فقیه شیعى معاصر، آیت‌الله سید‌ ‎ابوالقاسم خویى (متوفى ۱۳۷۱ ش). این کتاب مشتمل است بر برخى مباحث علوم قرآنى از جمله اعجاز، تحریف، نسخ، و نیز تفسیر سوره حمد. به رغم خواسته و هدف مؤلف در ارائه تفسیر سوره‌هاى دیگر قرآن، البیان تنها مشتمل بر تفسیر سوره حمد است. این مجموعه در واقع، حاصل درسهاى آیت‌الله خویى در حوزه علمیه نجف است.[۱]

مؤلف در آغاز، به اجمال، از شیوه تفسیر خود سخن گفته، سپس در فصل نخست با عنوان «فضل قرآن» جایگاه قرآن را در پرتو آیات آشکار ساخته و بر لزوم تدبر در آن تأکید کرده است.

در فصل دوم، در بحث از «اعجاز قرآن» به تبیین لغوى اعجاز، معناى اصطلاحى آن و فرق آن با سحر پرداخته است. وى برترین معجزه را آن مى‌داند که با برترین جریان روزگار هماوردى کند، ازینرو با تبیین جایگاه بلاغت و فصاحت در روزگار جاهلى، به اثبات برترى قرآن در اعصار و مانند ناپذیرى آن در بیان و عرضه حقایق والا مى‌پردازد. در بیان ابعاد مانند ناپذیرى قرآن، به تشریع و اِخبار از غیب نیز اشاره مى‌کند.[۲]

از دیرباز، کسانى بر این باور بوده‌اند که گاه در قرآن از لحاظ بیانى، امورى ناهمگون با فصاحت و بلاغت راه یافته است.[۳]. مؤلف در فصلى جدا.[۴]به برخى از اشکالها و ایرادها در این زمینه پرداخته و با استناد به تاریخ بدانها پاسخ گفته، و در اثر دیگر خود، نفحات الاعجاز، نیز به نویسنده‌اى امریکایى که با نام ظاهرا مستعار نصیر‌الدین ظافر در کتابى با نام حُسن الایجاز (بولاق ۱۹۱۲) به معارضه با قرآن برخاسته بوده، پاسخ گفته است.[۵].

بحث قرائت، که از پیشینه‌اى کهن و اهمیتى ویژه برخوردار است، بتفصیل در البیان، مطرح شده است. مؤلف به جایگاه قرائت در آراى قرآن پژوهان اشاره مى‌کند و با تصریح به عدم تواتر قرائتهاى هفتگانه مى‌گوید: عدم تواتر قرائتها سخنى مشهور در میان شیعه است و بعید نمى‌نماید که در میان عامه نیز چنین باشد.[۶] مؤلف برای اثبات عدم تواتر قرائتها، ابتدا قاریان دهگانه را معرفى مى‌کند و سپس چگونگى گزارش قرائتهاى آنها را بازگفته، مى‌نویسد: توجه به واقع زندگانى قاریان و تأمل در طرق نقل قرائتها و چگونگى اسناد قرائتها، نحوه استدلال قاریان و پیروان آنها به قرائتهاى خود و نقد دیگر قرائتها، و انکار بسیارى از محققان برخى از این قرائتها را (که نمونه‌هایى از آنها آورده است) نشان مى‌دهد که این قرائتها متواتر نیستند.[۷]؛آنگاه دلایل تواتر قرائتها را نقد مى‌کند و نشان مى‌دهد که هیچکدام دلایل استوارى ندارند.[۸] مؤلف گاه بر این نکته تأکید کرده است که این دلایل، تواتر قرآن را ثابت مى‌کند نه قرائتها را، و بین این دو فرقى است روشن. از آنجا که مؤلف تواتر قرائتها را نفى کرده، در ادامه بحث، پیوند «قرائتهاى هفتگانه» را با حدیث «احرف سبعه» گسسته دانسته و تأکید کرده است که این حدیث به هر معنایى که باشد، پیوندى با موضوع قرائتهاى هفتگانه ندارد. وى در تأیید این نظر خود، آراى تنى چند از مفسّران و قرآن پژوهان بزرگ عامه را آورده است که از جمله به تأخر چند سده‌اى تعیینِ قرائتهاى هفتگانه از سوى ابن مجاهد استناد کرده‌اند.[۹]

مؤلف پس از نقد حجیّت قرائتها، با استناد به روایتى از کافى، تأکید مى‌کند که در نماز قرائتى صحیح است که به روزگار امامان علیهم‌السلام متعارف بوده باشد.[۱۰] بحث از روایت «احرف سبعه» در علوم قرآنى بسى دراز دامن است (-حسن ضیاء‌الدین عتر). مؤلف، گونه‌هاى مختلف نقل آن را آورده و پس از نقد تمامى آنها، تصریح کرده است که به دلیل تهافت و تناقض روایات و عدم امکان جمع، نمى‌توان آنها را پذیرفت.[۱۱] ازینرو، وى روایات «احرف سبعه» را یکسره مردود مى‌شمارد.[۱۲]

مهمترین بحث البیان، بحث «تحریف ناپذیرى» قرآن کریم است. مؤلف تحریف را معنى کرده، انواع و ابعاد آن را نمایانده و محل نزاع بحث را روشن کرده است. وى ضمن تصریح به اینکه محققان هرگز به تحریف عقیده نداشته‌اند، «نسخ التلاوه» را گونه‌اى از تحریف دانسته است. وى در اثبات تحریف ناپذیرى قرآن، به آیات قرآن، سنت، روایات فضائل سوره‌ها و فضیلت قرائت قرآن استناد کرده است.[۱۳]و افزون بر اینها به لحاظ تاریخى و با توجه به واقع زندگانى مسلمانان، وقوع تحریف را غیر ممکن دانسته است.

مؤلف، اشکالهاى برخى از عالمان را بر این موضوع آورده و نقد کرده است. بحث وى از مصحف حضرت على علیه‌السّلام و نقد سندى و محتوایى روایتها شایان توجه است. از جمله اهم دلایل معتقدان تحریف، چگونگى جمع قرآن است.

آنان بر