توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل محمد بن حسن بن ولید قمی ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل محمد بن حسن بن ولید قمی ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل محمد بن حسن بن ولید قمی ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

ابن‌ولید ابوجعفر محمد بن حسن قمی

اِبْنِ وَلیدِ قُمی، ابوجعفر محمدبن حسن بن احمد (د ۳۴۳ق/۹۵۴م)، محدث و فقیه امامی بود.

فهرست مندرجات

۱ – شناخت اجمالی
۲ – مشایخ
۳ – کسانی که از قمی روایت کرده‌اند
۴ – بررسی توثیق
۵ – دیدگاه رجالی
۶ – فرزندان
۷ – آثار
۸ – فهرست منابع
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – شناخت اجمالی

تاریخ ولادت وی معلوم نیست، ولی از آن‌جا که از محمد بن حسن صفار (د ۲۹۰ق) بسیار روایت کرده

[۱] ابن بابویه، محمد بن علی، «مشیخه»، ج۱، ص۴۳۴، همراه ج۴ فقیه (نک‌ : ابن بابویه، در همین مآخذ).

و از سوی دیگر به قرین عدم روایت مستقیم وی از احمد بن ابی عبدالله برقی (د ۲۸۰ق به بعد) می‌توان ولادت او را درحدود ۲۷۰ق تخمین زد.
از جزئیات زندگی وی نیز چیزی نمی‌دانیم، اما باتوجه به عبارت نجاشی

[۲] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۳۸۳، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷

قکه او را «شیخ القمّیین…» نامیده است و با بررسی مشایخ و شاگردان وی می‌توان نتیجه گرفت که ابن ولید زندگی خود را عمدتاً در قم گذرانده است.
سعد بن عبدالله اشعری ، احمد بن ادریس قمی ، عبدالله برقی (د ۲۸۰ق) و احمد بن محمد بن عیسی اشعری (د ۲۸۰ق به بعد) می‌توان ولادت او را در حدود ۲۷۰ق تخمین زد.

۲ – مشایخ

سعد بن عبدالله اشعری ، احمد بن ادریس قمی ، عبدالله بن جعفر حمیری ، محمد بن یحیی عطار ، محمد بن ابی‌القاسم ماجیلویه و علی بن ابراهیم قمی از جمله مشایخ او بوده‌اند.

[۳] ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ص۲۱، به کوشش علی‌اکبر غفاری، تهران، ۱۳۸۹ق.

[۴] ابن بابویه، محمد بن علی، «مشیخه»، ص۵۱۵، همراه ج۴ فقیه (نک‌ : ابن بابویه، در همین مآخذ).

[۵] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۸، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۶] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ج۱، ص۷۶، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، کتابخان مرتضویه.

[۷] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ج۱، ص۸۹، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، کتابخان مرتضویه.

[۸] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ج۱، ص۱۰۲، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، کتابخان مرتضویه.

۳ – کسانی که از قمی روایت کرده‌اند

معروف‌ترین کسانی که از وی روایت کرده اند، محمد بن علی ابن بابویه ، ابن ابی جید ، احمد بن شاذان ، جعفر ابن قولویه ، ابن داوود قمی و سلامه بن محمد ارزنی شایان ذکرند.

[۹] ابن قولویه، جعفربن محمد، کامل الزیارات،ج۱، ص۱۵، جم‌،به کوشش عبدالحسین امینی، نجف، ۱۳۵۶ق.

[۱۰] ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج۱، ص۲۱، به کوشش علی‌اکبر غفاری، تهران، ۱۳۸۹ق.

[۱۱] ابن شاذان، احمدبن محمد، مائه منقبه، ج۱، ص۹۷، به کوشش نبیل رضا علوان، بیروت، ۱۴۰۹ق.

[۱۲] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۶۰، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۱۳] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۱۹۲، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۱۴] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ج۱، ص۱۵۶، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، کتابخان مرتضویه.

هارون بن موسی تلعکبری نیز با مکاتبه از ابن ولید اجاز روایت گرفته است.

[۱۵] طوسی، محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۴۹۵، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.

[۱۶] دلائل الامامه، منسوب به ابن رتم طبری، ج۱، ص۱۴۱، نجف، ۱۳۸۳ق.

[۱۷] دلائل الامامه، منسوب به ابن رتم طبری، ج۱، ص۱۴۳، نجف، ۱۳۸۳ق.

[۱۸] دلائل الامامه، منسوب به ابن رتم طبری، ج۱، ص۱۸۷، نجف، ۱۳۸۳ق.

۴ – بررسی توثیق

در منابع رجالی بر وثاقت و تبحر وی در حدیث ، فقه و رجال تأکیدشده است

[۱۹] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۳۸۳، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۲۰] طوسی، محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۴۹۵، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.

[۲۱] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ص۱۵۶، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، کتابخان مرتضویه.

[۲۲] ابن داوود حلی، حسن بن علی، به نقل از ابن غضائری،الرجال، ج۱، ص۳۸۳-۳۸۴، به کوشش جلال‌الدین محدث، تهران، ۱۳۴۲ش.

ظاهراً ابن ولید دارای روش خاص در جرح و تعدیل رجال و نقد احادیث بوده و از روایت برخی از احادیث و کتب روایی به جهت «موضوع» دانستن آن‌ها یا جهات دیگر خودداری می‌ورزیده است.

[۲۳] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۳۲۹، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۲۴] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۳۵۴، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۲۵] نجاشی، احمدبن علی، الرجال، ص۳۷۳، به کوشش موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق

[۲۶] طوسی، محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۷۱، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.

[۲۷] طوسی، محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۷۶، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.

[۲۸] طوسی، محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۱۴۳، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.

[۲۹] طوسی، محمد بن حسن،الرجال، ج ۱، ص۱۴۶، به کوشش محمد صادق بحرالعلوم، نجف، ۱۳۸۱ق/۱۹۶۱م.

۵ – دیدگاه رجالی

ابن ولید دربار «غلوم» دارای آراء و نظرات خاصی بوده است.
او مفهوم غلو را تا آن‌جا گسترش می‌داد که حتی اعتقاد به عدم وقوع سهو از نبی و امام را از نخستین درجات غلو می‌شمرد.

[۳۰] ابن بابویه، محمد بن علی، فقیه من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۳۶۰، به کوشش علی‌اکبر غفاری، تهران، ۱۳۹۰ق.

[۳۱] مفید، محمد بن محمد، «تصحیح الاعتقاد»، همراه اوائل المقالات، ص۶۳-۶۶، به کوشش زنجانی و چرندابی، تبریز، ۱۳۷۱ق.

از این‌که ابن ولید روایات مرسل را در نوادر الحکمه نپذیرفته <