توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شروع قرآن با بسمله (قرآن) ۱۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شروع قرآن با بسمله (قرآن) ۱۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شروع قرآن با بسمله (قرآن) ۱۲ اسلاید در PowerPoint :

تلاوت بسمله (قرآن)

تلاوت بسمله فواید زیادی دارد که از جمله آنها جایی بود که پیامبر بسمله را تلاوت کردند و مشرکان پراکنده شدند.

فهرست مندرجات

۱ – گفتن بسمله
۲ – پیامبر مامور آغاز قرائت قرآن
۳ – آداب شروع تلاوت قرآن
۴ – اعتراض کافران
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – گفتن بسمله

تلاوت بسمله از زبان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم سبب پراکنده شدن مشرکان از اطراف او می شده است که در قرآن هم به آن اشاره شده است:
… واذا ذکرت ربک فی القرءان وحده ولوا علی ادبـرهم نفورا. «و بر دلهایشان پوششها می‌نهیم تا آن را نفهمند و در گوشهایشان سنگینی(قرار می‌دهیم) و چون در قرآن پروردگار خود را به یگانگی یاد کنی با نفرت پشت می‌کنند.» ( امام صادق علیه‌السّلام فرمود: مقصود از «اذا ذکرت ربک فی القرآن وحده»، بسم الله الرحمن الرحیم است. )

[۱] عروسی حویزی، عبدعلی بن جمعه، تفسیر نورالثقلین، ج۳، ص۱۷۳.

[۲] اسراء/سوره۱۷، آیه۴۶.

. آیه بعد اضافه مى کند که ((ما بر دلهاى آنها پوششهائى قرار داده ایم تا قرآن را درک نکنند و در گوشهایشان ثقل و سنگینى )) (و جعلنا على قلوبهم اکنه ان یفقهوه و فى آذانهم وقرا).و لذا ((هنگامى که پروردگارت را در قرآن به یگانگى یاد میکنى آنها پشت مى کنند و رو بر مى گردانند)) (و اذا ذکرت ربک فى القرآن وحده ولوا على ادبارهم نفورا).راستى چه عجیب است فرار از حق ، فرار از سعادت و نجات ، و فرار از خوشبختى و پیروزى و فهم و شعور.

[۳] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ۱۲، ۱۴۳.

<