توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابومحمد نوبختی ۷۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابومحمد نوبختی ۷۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابومحمد نوبختی ۷۴ اسلاید در PowerPoint :

حسن بن موسی نوبختی

حسن بن موسی نوبختی، کنیه اش ابومحمد، متکلم و فیلسوف امامی مذهب قرن سوم و چهارم قمری می‌باشد.

فهرست مندرجات

۱ – نسب
۲ – ولادت و وفات
۳ – اساتید
۴ – خط فکری
۵ – جایگاه علمی
۶ – آثار
۶.۱ – آثار مکتوب
۶.۲ – سرنوشت آثار
۷ – فهرست‌منابع
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – نسب

خاندان نوبختی از خاندان های سرشناس امامی در عهد غیبت صغری بودند که ریش ایرانی داشتند و افزون بر شهرت علمی، مناصب مهمی را نیز در دستگاه خلافت عباسی به دست گرفتند.

[۱] مدرسی طباطبایی سید حسین، مکتب در فرایند تکامل، ج۱، ص۳۲۸-۳۲۹، ترجم هاشم ایزدپناه، تهران ۱۳۸۶ ش.

[۲] اقبال عباس، خاندان نوبختی، ج۱، ص۲۴۵ دربار این خاندان، تهران ۱۳۵۷ ش.

حسن بن موسی از طرف مادر منتسب به خاندان نوبختی است و ابوسهل اسماعیل بن علی بن اسحق بن ابوسهل بن نوبخت (۲۳۷-۳۱۱ قمری)، متکلم نامدار امامیه، دایی اوست.

[۳] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

[۴] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

[۵] طوسی محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۴۲۰، چاپ جواد قیومی اصفهانی، قم ۱۴۱۵.

از پدر نوبختی اطلاعی در دست نیست و نمی‌دانیم که او نیز از خاندان نوبختی بوده یا فرزند وی تنها به سبب انتساب مادر به نوبختی اشتهار یافته است.

[۶] اقبال عباس، خاندان نوبختی، ج۱، ص۱۲۵-۱۲۶، تهران ۱۳۵۷ ش.

۲ – ولادت و وفات

سال ولادت و وفات نوبختی نیز دانسته نیست. ابن ندیم تاریخ وفات نوبختی را در فهرست خود آورده بوده،

[۷] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

اما در نسخه های موجود کتاب او، این عبارت ساقط شده است.
با توجه به این‌که نجاشی

[۸] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

زمان زندگی نوبختی را پیش و پس از سال سیصد یاد کرده، وی در ده نخست قرن چهارم زنده بوده است.

۳ – اساتید

احتمالاً مهمترین استاد نوبختی، دایی او ابوسهل نوبختی بوده است که از دانشمندان و متکلمان نامدار شیعی به شمار می‌رود. نوبختی بعداً خود صاحب حلق درسی مهمی در کلام و فلسفه گردید، چنانکه به نوشت ابن ندیم

[۹] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

جمعی از ناقلان کتاب های فلسفی، مانند ابوعثمان دمشقی و اسحاق بن حنین و ثابت بن قُرّه ، نزد او شاگردی کرده اند.

[۱۰] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

از عناوین کتاب های نوبختی نیز برمی آید که وی با متکلمان معتزلی و امامی بزرگ و مشهور معاصر خود، مانند ابوعلی جُبّائی ، ابوالقاسم بلخی ، محمد بن عبدالله بن مَمَلک اصفهانی و ابن قب رازی ، مناظره داشته است.
برای نمونه، نجاشی

[۱۱] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۴، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

به کتابی از وی اشاره کرده که در آن مجالس خود را با ابوالقاسم بلخی گرد آورده بوده است.

۴ – خط فکری

نوبختی را در زمر جریان فکری ای شمرده‌اند که در عهد غیبت ، با گرایش های عقلی و فلسفی و آگاهی از اصول و مبانی اعتقادی فرق گوناگون و آشنایی با جهان بینی معتزله ، استدلال های عقلی را در تحکیم مبانی اعتقادی امامیه به کار گرفتند.

[۱۲] مدرسی طباطبایی سید حسین، مکتب در فرایند تکامل، ج۱، ص۲۱۴-۲۱۵، ترجم هاشم ایزدپناه، تهران ۱۳۸۶ ش.

از برخی شواهد پیداست که او به اصول مکتب معتزلی بغداد متمایل بوده است. نوشت ابن ندیم

[۱۳] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

که می‌گوید “شیعه و معتزله هر کدام او را از خود می‌دانستند”، قاعدتاً از همین روست.
با این همه، نباید در امامی بودن او تردید کرد، چنانکه ابن ندیم

[۱۴] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

نیز بر همین موضوع تأکید ورزیده است.

[۱۵] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶ که او را امامی مذهب و نیکو اعتقاد معرفی کرده است، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

[۱۶] خطیب بغدادی احمد بن علی، تاریخ بغداد، ج۶، ص۳۷۷ که او را از متکلمان شیع امامیه می‌شناساند، چاپ مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت ۱۴۱۷.

۵ – جایگاه علمی

این را نیز می‌دانیم که نوبختی در موضوع جبر و تفویض (استطاعت)، اعتقادی همانند هشام داشته، چنانکه کتابی در تأیید نظر او در این باره نوشته است.

[۱۷] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

نجاشی

[۱۸] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

از نوبختی با عنوان “شیخ متکلم امامیه” و کسی که در زمان خود – پیش از سال سیصد و پس از آن – بر همگنانش برتری داشته، یاد کرده است.
طوسی

[۱۹] طوسی محمد بن حسن، الرجال، ج۱، ص۴۲۰، چاپ جواد قیومی اصفهانی، قم ۱۴۱۵.

او را متکلّمی ثقه معرفی کرده و ابن ندیم

[۲۰] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

او را متکلم و فیلسوف خوانده است.

[۲۱] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶ که نوشت ابن ندیم را عیناً نقل کرده است، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

ابن طاووس

[۲۲] ابن طاووس رضی الدین علی بن موسی، فرج المهموم، ج۱، ص۱۲۱، نجف ۱۳۶۸.

نیز با مطالع برخی کتاب های او، وی را آگاه به علم نجوم و علوم نظایر آن شمرده است.

۶ – آثار

در کتابشناسی های کهن، از بیش از چهل اثر نوبختی یاد شده است. به تصریح ابن ندیم،

[۲۳] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

[۲۴] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

نوبختی به خط خود چیزهای بسیاری نوشت. همان گونه که از اشار نجاشی

[۲۵] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

و عناوین کتاب های نوبختی برمی آید، تقریباً هم آثار وی در زمین علوم اوایل ، یعنی فلسفه و کلام ، بوده است.

[۲۶] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵ که آثار او را در زمین کلام و فلسفه و علوم دیگر معرفی کرده است، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

۶.۱ – آثار مکتوب

کتاب های نوبختی، بنابر فهرست ابن ندیم، و نجاشی و طوسی که نوشت ابن ندیم را عیناً نقل کرده اند، بدین قرار است:
– کتاب الآراء و الدیانات ،

[۲۷] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

[۲۸] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

[۲۹] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

که به گفت ابن ندیم

[۳۰] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

ناتمام ماند؛
– جوابات لأبی جعفر بن قبه ؛

[۳۱] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– جوابات لأبی جعفر بن قبه،

[۳۲] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

که تصریح شده این کتاب غیر از کتاب پیشین است؛
– حجج طبیعیه مستخرجه من کتب ارسطاطالیس فی الردّ علی من زعم أنّ الفلک حیٌ ناطق؛

[۳۳] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– شرح مجالسه مع ابی عبدالله بن مَمَلک؛

[۳۴] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب اختصار الکون و الفساد لأرسطالیس؛

[۳۵] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۶، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

[۳۶] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

– کتاب الاحتجاج لمعمّر بن عبّاد و نصره مذهبه؛

[۳۷] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۶، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

[۳۸] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

[۳۹] سزگین فؤاد، تاریخ نگارش های عربی، ج۱، ص۸۹۷-۸۹۸ دربار مُعمّر بن عبّاد و آثار او، ترجم مؤسس نشر فهرستگان، تهران ۱۳۸۰ ش.

– کتاب الأرزاق و الآجال و الأسعار؛

[۴۰] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب الاعتبار و التمییز و الانتصار؛

[۴۱] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب الانسان؛

[۴۲] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

[۴۳] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

– کتاب التنزیه و ذکر متشابه القرآن؛

[۴۴] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۴، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب الامامه ، که ناتمام ماند؛

[۴۵] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۶، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

– کتاب التوحید الصغیر؛

[۴۶] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب التوحید الکبیر؛

[۴۷] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب التوحید و حدث العالم؛

[۴۸] ابن ندیم محمد بن اسحق، الفهرست، ج۱، ص۲۲۵-۲۲۶، چاپ رضا تجدد، تهران ۱۳۹۳.

[۴۹] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۱۲۱ که از این کتاب با عنوان کتاب التوحید و حدث العالم نام برده است، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

– کتاب الجامع فی الامامه؛

[۵۰] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

[۵۱] طوسی محمد بن حسن، فهرست کتب الشیعه و اصولهم، ج۱، ص۹۶، چاپ سید عبدالعزیز طباطبایی، قم ۱۴۲۰.

– کتاب الحجج فی الامامه؛

[۵۲] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۴ که آن را کتابی مختصر معرفی کرده است، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب الخصوص و العموم؛

[۵۳] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

– کتاب الردّ علی ابی الهذیل العلّاف فی أنّ نعیم اهل الجنّه منقطع؛

[۵۴] احمد بن علی نجاشی، فهرست أسماء مصنفی الشیعه (معروف به رجال النجاشی)، ج۱، ص۶۳، چاپ سید موسی شبیری زنجانی، قم ۱۴۰۷.

[۵۵] سزگین فؤاد، تاریخ نگارش های عربی، ج۱، ص۸۹۹-۹۰۰ دربار ابوالهُذیل علّاف، ترجم مؤسس نشر فهرستگان، تهران ۱۳۸۰ ش.

– کتاب الردّ علی ابی علی الجبّائی فی ردّه علی المنجمین؛