مهسا فایل |
سایت دانلود فایل پاورپوینت کامل آل ابنقاضی شهبه ۸۵ اسلاید در PowerPoint
در حال بارگذاری
توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد
پاورپوینت کامل آل ابنقاضی شهبه ۸۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است
شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.
لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.
توجه : در صورت مشاهده بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آل ابنقاضی شهبه ۸۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد
بخشی از متن پاورپوینت کامل آل ابنقاضی شهبه ۸۵ اسلاید در PowerPoint :
خاندان ابنقاضی شهبه
اِبْنِقاضیِ شُهْبه، عنوان خاندانی شافعیمذهب که در سدههای ۷-۹ق/۱۳- ۱۵م در دمشق میزیستهاند.
فهرست مندرجات
۱ – معرفی خاندان ابن قاضی شهبه
۱.۱ – ابومحمد عبدالوهاب بن محمد
۱.۲ – ابوعبدالله محمد بن عمر
۱.۳ – ابوالمحاسن یوسف بن محمد
۱.۴ – ابوالعباس احمد بن محمد
۱.۵ – ابوبکر بن احمد بن محمد
۱.۵.۱ – علمیت
۱.۵.۲ – تدریس
۱.۵.۳ – قاضیالقضاه دمشق
۱.۵.۴ – مسافرتها
۱.۵.۵ – آثار
۱.۶ – ابوالفضل محمد بن ابوبکر
۱.۶.۱ – آثار
۱.۶.۲ – آثار دیگر
۲ – فهرست منابع
۳ – پانویس
۴ – منبع
۱ – معرفی خاندان ابن قاضی شهبه
زادگاهِ اصلی این خاندان گویا حَوران از نواحی دمشق یا از نواحی جبل دروز بوده است. نیای بزرگ آنان نجمالدین عمر اسدی مدت ۴۰ سال قاضی «شهبه السوداء» بود،
[۱] محمد سخاوی، الضوء اللامع، ج۱۱، ص۲۱، قاهره، ۱۳۵۵ق.
از اینرو وی به قاضی شهبه و خاندان وی به ابن قاضی شهبه شهرت یافتهاند. از این خاندان دانشمندانی برخاستهاند که از آن میان این چند تن مشهورترند:
۱.۱ – ابومحمد عبدالوهاب بن محمد
ابومحمد عبدالوهاب بن محمد بن عبدالوهاب بن محمد بن ذؤیب اسدی، ملقب به کمالالدین (۶۵۳ -۷۲۶ق/۱۲۵۵-۱۳۲۶م)، که فقیه و نحوی بود. وی در حوران زاده شد و حدیث آموخت و از شرفالدین فزاری نحو و لغت فراگرفت و در فقه و نحو مهارت یافت.
[۲] محمد ابن شاکر کتبی، فوات الوفیات، ج۲، ص۲۶۳، به کوشش احسان عباس، بیروت، ۱۹۷۳م.
[۳] ابوبکر ابنقاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۲، ص۲۶۷.
[۴] اسماعیل بن عمر ابن کثیر، البدایه، ج۱۴، ص۱۲۷.
او در جامع اموی به تدریس پرداخت و شاگردان بسیاری را چون محمد بن عمر بن محمد شمسالدین فرزند برادرش، محمد بن احمد بن عثمان بن قایماز ، فخرالدین محمد بن علی بن ابراهیم بن عبدالکریم و دیگران تربیت کرد.
[۵] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۲، ص۳۵۰، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
[۶] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۷۲-۷۳، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
[۷] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۸۱، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
[۸] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۸۵، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
[۹] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۲۳۶، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
او زاهد بود و هیچ وقت به صدور فتوا نپرداخت. ازدواج نکرد و تمامی ماه رمضان را در اعتکاف به سر میبرد و در مدرسه مجاهدّیه اقامت داشت و در همانجا نیز درگذشت و در مقابر بابالصغیرغرب زاویه قلندریه به خاک سپردهشد.
[۱۰] زینالدین عمر ابن وردی، تتمه المختصر، ج۲، ص۴۰۰، به کوشش احمد رفعت براوی، بیروت، ۱۳۸۹ق/۱۹۷۰م.
[۱۱] ابن کثیر، البدایه، ج۱۴، ص۱۲۷.
از آثار او یکی شرح مختصر علی الجرجانیه و دیگری تعلیقه علی التنبیه است که اولی تکمیل نشد و دومی در تهاجم مغولان از میان رفت.
[۱۲] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۲، ص۲۶۷.
۱.۲ – ابوعبدالله محمد بن عمر
ابوعبدالله محمد بن عمر بن محمد بن عبدالوهاب، ملقب به شمسالدین و معروف به ابنقاضی شهبه و یا به گفته ابن ایاس،
[۱۳] محمد ابن ایاس، بدائع الزهور، ج۱، ص۲۸۱، به کوشش محمد مصطفی، قاهره، ۱۴۰۳ق/ ۱۹۸۳م.
ابن قاضی الجبل (۶۹۴ -۷۸۳ق/۱۲۹۵-۱۳۸۰م). وی فقه و نحو را نزد عموی خود کمالالدین عبدالوهاب و نیز برهانالدین فزاری آموخت و در حلقه درس عموی خود به عنوان مُعید، درس را برای شاگردان تکرار میکرد. او کتاب الاموال ابوعُبَید را در ۸ سالگی نزد ابوجعفر ابن موازینی فراگرفت و از گروهی دیگر حدیث آموخت
[۱۴] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۵۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۱۵] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص ۳۶۶، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۱۶] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ ، ج۳، ص۲۲۴ ، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
وی در۷۲۶ق که عمویش درگذشت، به جای او به تدریس پرداخت و تا بعد از ۷۷۰ق به تدریس مشغول بود. او نخست در مدرسه شامیه البَرّانیه سمت معید داشت، اما بعداً خود مستقلاً به تدریس پرداخت و در اواخر عمر حدود یک سال و ۳ ماه در مدرسه مذکور تدریس کرد و جمع بسیاری از علما و بزرگان مانند: ابن خطیب یبرود ، عمادبن کثیر ، شهاب اذرعی و شماری دیگر از وی دانش آموختند؛
[۱۷] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۴۹، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۱۸] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۵۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۱۹] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۴۹۶، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۲۰] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۴۹۷، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۲۱] ابوبکر ابنقاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۱۷۳.
[۲۲] ابوبکر ابنقاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۱۷۳.
[۲۳] ابوبکر ابنقاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۴، ص۱۰-۱۱، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
[۲۴] احمد ابنحجر عسقلانی، انباء الغمر، ج۱، ص۲۲۸.
وی در ۷۷۹ق به تدریس در مدرسه شامیه البرانیه پرداخت و پس از چندی کنارهگیری نمود.
[۲۵] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۴۸۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۲۶] ابوبکر ابنقاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۱۷۳.
او چون درگذشت، در مقبره بابالصغیر کنار قبر عموی خود کمالالدین به خاک سپرده شد.
[۲۷] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۵۲، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
۱.۳ – ابوالمحاسن یوسف بن محمد
ابوالمحاسن یوسف بن محمد بن عمر، ملقب به جمالالدین (۷۲۰-۷۸۹ق/۱۳۲۰-۱۳۸۷م)، قاضی و فقیه بود. او نخست نزد پدر خویش حدیث و فقه آموخت و اجازه فتوا یافت.
[۲۸] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۲۳۷، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
وی نخست به قضای الزبدانی و سپس به قضای کرک نوح منصوب گردید، ولی دیری نپایید که قضا را ترک کرد و به دمشق بازگشت و به جای پدر خود رئیس جامع دمشق و معیدِ مدارس ظاهریه، امینیه و عذراویه گردید و در مدرسه مجاهدّیه نیابت تدریس را به عهده گرفت و آنگاه در مدرسه عصرونیه به تدریس پرداخت و سپس تدریس را ترک کرد. وی را مردی خیر و متدین شمردهاند. در اواخر زندگی در اثر بیماری، سخن گفتن برایش دشوار شد و سرانجام ۵ سال پس از مرگ پدرش درگذشت و در مقبره بابالصغیر به خاک سپرده شد.
[۲۹] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۸۳، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۳۰] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۸۸، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۳۱] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۲۳۷، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۳۲] ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۲۵۰-۲۵۱، به کوشش عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق/۱۹۷۸م.
[۳۳] انباء الغمر، ج۲، ج۶، ص۲۴۶، ص۲۷۷، احمد ابن حجر عسقلانی، انباء الغمر، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۸ق/۱۹۶۸م.
تنها اثری که از او برجای مانده، جزء الاحادیث المنتقاه من مغازی موسی بن عقبه است که نسخهای از آن در برلین (آلوارت) موجود است.
۱.۴ – ابوالعباس احمد بن محمد
ابوالعباس احمد بن محمد بن عمر، ملقب به شهابالدین (۷۳۷- ۷۹۰ق/۱۳۳۷- ۱۳۸۸م)، دانشمند و فقیه بود. از استادان و شیوخ وی اطلاع چندانی در دست نیست، جز اینکه نوشتهاند وی نخست نزد پدر و سپس نزد علمای زمان خویش دانش آموخت و از پدر اجازه فتوا گرفت و از آن پس خود به عنوان معیدِ درس به کار پرداخت و سپس در جامع اموی تدریس کرد و پس از درگذشت برادرش، در مدارس عذراویه، امینیه، مجاهدیه و ظاهریه به عنوان معید درس مشغول شد و در مدرسه الطبریه واقع در بابالبرید به تدریس پرداخت و ریاست جامع اموی را نیز به عهده گرفت؛ طلاب و فقها را گرامی میداشت و در منزل خویش از آنان پذیرایی میکرد. او چون درگذشت، در کنار نیاکان خود در بابالصغیر مدفون گردید.
[۳۴] ابوبکر ابنقاضی شهبه، تاریخ، ج ۳، ص۲۵۲، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
[۳۵] ابوبکر ابنقاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۳، ص۱۴۸.
[۳۶] احمد ابنحجر عسقلانی، انباء الغمر، ج۱، ص۳۵۶.
او اثری در « فرائض » تألیف کرد که اکنون در دست نیست.
[۳۷] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۲۵۲، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
در میان متأخران زرکلی کتابی را در تاریخ که ظاهراً نوشته پسر اوست، به وی نسبت داده است.
[۳۸] خیرالدین زرکلی، اعلام لزرکلی، ج۱، ص۲۲۵.
۱.۵ – ابوبکر بن احمد بن محمد
ابوبکر بن احمد بن محمد بن عمر، ملقب به تقیالدین (۷۷۹-۱۱ ذیقعده ۸۵۱ق/۱۳۷۷-۱۹ ژانویه ۱۴۴۸م)، فقیه، قاضیالقضاه و مورخ بود. وی در کودکی صحیح بخاری را نزد پدر خویش آموخت. در ۱۱ سالگی پدر را از دست داد و آنگاه در محضر درس عالمان زمان خویش چون ابن حجی ، شرفان شریشی ، جمال طیمانی ، بدر بن مکتوم ، ابوهریره بن ذهبی ، علاء بن ابوالمجد و دیگران به کسب علم پرداخت. او سرانجام فقیهی برجسته شد و ریاست مذهب شافعی به او رسید و متصدی فتوا و مرجع عموم گردید.
۱.۵.۱ – علمیت
شهرت علمی وی باعث شد که از اَطراف و اکناف طالبان علم به نزد او شتافته، از درس وی استفاده کنند. او در دمشق و نیز در بیتالمقدس به نقل حدیث پرداخت. سخاوی تصریح کرده که از او اجازه نقل حدیث دریافت داشته است.
[۳۹] محمد سخاوی، الضوء اللامع، ج۱۱، ص۲۱-۲۳، قاهره، ۱۳۵۵ق.
۱.۵.۲ – تدریس
وی نخست در مدارس مجاهدیه و عذراویه به عنوان معیدِ درس مشغول بوده است، اما چنانکه خود او تصریح کرده است
[۴۰] ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۵۵۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
در ۷۹۷ق در مدارس طبریه و امینیه به تدریس پرداخته است.
همچنین در مدارس مختلف دیگری چون: اقبالیه، تقویه، و جز آن تدریس کرده است و جمع بسیاری از اعیان و بزرگان شام در جلسه درس وی شرکت جستهاند.
[۴۱] محمد سخاوی، الضوء اللامع، ج۱۱، ص۲۲، قاهره، ۱۳۵۵ق.
[۴۲] عبدالقادر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۱۶۵، به کوشش جعفر حسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق/ ۱۹۸۴م.
[۴۳] عبدالقادر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۲۲۴، به کوشش جعفر حسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق/ ۱۹۸۴م.
[۴۴] عبدالقادر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۲۶۳، به کوشش جعفر حسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق/ ۱۹۸۴م.
[۴۵] عبدالقادر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۴۰۵، به کوشش جعفر حسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق/ ۱۹۸۴م.
[۴۶] عبدالقادر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۴۲۸، به کوشش جعفر حسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق/ ۱۹۸۴م.
[۴۷] عبدالقادر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۱، ص۴۵۹، به کوشش جعفر حسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق/ ۱۹۸۴م.
۱.۵.۳ – قاضیالقضاه دمشق
طاو در ۸۴۲ق مستقلاً به عنوان قاضیالقضاه دمشق انتخاب گردید، اما چون در واقعه اینال جَکمی ، بر منبر جامع اموی ، خطبه به نام ملک عزیز یوسف بن اشرف برسبای خواند، در حالی که آن زمان در دمشق خطبه به نام ملک ظاهر جَقمق خوانده میشد، از اینرو جقمق او را از مقام قضا برکنار کرد؛ اما بار دیگر در ۸۴۳ق به این مقام منصوب گردید. در همین سال وی از مقام خطیبی جامع اموی برکنار شد و در ۸۴۴ق مقام قاضی القضاتی را از او گرفتند و از آن پس او یکسره به اشتغالات علمی روی آورد.
[۴۸] احمد مقریزی، السلوک، ج۷، ص۳۹۱.
[۴۹] احمد مقریزی، السلوک، ج۴، ص۱۱۰۱، به کوشش سعید عبدالفتاح عاشور، قاهره، ۱۹۷۳م.
[۵۰] احمد مقریزی، السلوک، ج۴، ص۱۱۱۲، به کوشش سعید عبدالفتاح عاشور، قاهره، ۱۹۷۳م.
[۵۱] احمد مقریزی، السلوک، ج۴، ص۱۱۳۵، به کوشش سعید عبدالفتاح عاشور، قاهره، ۱۹۷۳م.
[۵۲] احمد مقریزی، السلوک، ج۴، ص۱۱۸۳، به کوشش سعید عبدالفتاح عاشور، قاهره، ۱۹۷۳م.
[۵۳] احمد مقریزی، السلوک، ج۴، ص۱۱۸۸، به کوشش سعید عبدالفتاح عاشور، قاهره، ۱۹۷۳م.
[۵۴] احمد مقریزی، السلوک، ج۴، ص۱۲۰۱، به کوشش سعید عبدالف
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
