پاورپوینت کامل انساب الاشراف (تحقیق سهیل زکار) ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انساب الاشراف (تحقیق سهیل زکار) ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انساب الاشراف (تحقیق سهیل زکار) ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انساب الاشراف (تحقیق سهیل زکار) ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ساختار
۲ گزارش محتوا
۳ وضعیت کتاب
۴ پانویس
۵ منابع‌مقاله
۶ وابسته‌ها

ساختار

کتاب، با مقدمه محقق، سهیل زکار، در اشاره به نکاتى پیرامون اثر آغاز و مطالب، در سیزده جلد، تنظیم شده است.

این کتاب که مى‌توان آن را بزرگ‌ترین اثر تاریخى برجاى‌مانده از سده ۳ق دانست، به‌رغم نامش، تنها نسب‌نامه نیست، بلکه موضوع نسب‌شناسى در برابر اطلاعات گران‌بهاى تاریخى و جنبه تاریخ‌نگارى آن، حجم اندکى را شامل مى‌شود. در واقع، این اثر، یک دوره تاریخ سده اول هجرى بر مبناى انساب عرب است و مى‌توان گفت که چنین شیوه‌اى در تاریخ‌نگارى مسلمانان در سده ۳ق، به‌گونه‌اى که بلاذرى در این اثر در پیش گرفته، تکرار نشده است.

نام این کتاب، به‌گونه‌هاى مختلفى در مآخذ آمده است و شاید مهم‌ترین دلیل آن، تلفیق میان اخبار و انساب در این اثر بزرگ باشد. نویسندگان متأخرتر، کتاب بلاذرى را تنها یک اثر مبتنى بر نسب‌نگارى صرف نمى‌دانستند و سردرگمى پاره‌اى مؤلفان در ذکر نام کتاب بلاذرى، نشانى از این موضوع است؛ چندان‌که برخى فقط به «قال البلاذرى» و اشاره‌هاى مبهم دیگر در استناد به همین کتاب بسنده کرده‌اند و بعضى دیگر، نام اثر او را به‌گونه‌هاى متفاوت آورده‌اند.

این اختلافات، گویا از نخستین مؤلفان پس از بلاذرى آغاز شده است؛ مثلاً مسعودى از کتاب او با عنوان «تاریخ» یاد کرده است و ذهبى ضمن شرح حال بلاذرى، او را صاحب «التاریخ الکبیر» خوانده است. در نسخه‌اى که اینک از «الفهرست» ابن ندیم در دست است، از این اثر، با عنوان «الاخبار و الانساب» نام برده شده؛ درحالى‌که یاقوت که گویا نسخه دیگرى از «الفهرست» در دست داشته، به نقل از آن، کتاب بلاذرى را «جُمل نسب الاشراف» خوانده است.

کاتب کامل‌ترین و مهم‌ترین نسخه‌اى که اکنون از «انساب الاشراف» در دست داریم، در پایان کتابت، آن را «جُمل انساب الاشراف و اخبارهم» خوانده است. برخى عناوین به‌کاررفته در سده‌هاى بعدى، اساساً تداعى‌گر عنوان کتابى تاریخى، ولو آمیخته به انساب نیستند، مانند «مفاهیم الاشراف» یا «کتاب المعالم».

پاره‌اى از این اختلافات، ناشى از اختلاف در نسخه‌هاى این اثر در ادوار گذشته است؛ مثلاً اطلاعات حاجى خلیفه که در دو جاى فهرست خود، از این کتاب نام برده، به دو گونه متفاوت است: یک جا، از آن با نام «الاستقصاء فی الانساب و الاخبار» نام مى‌برد و در جاى دیگرى، با عنوان «انساب الاشراف». شاید او دو نسخه را با همین دو عنوان دیده بوده است.

به‌هرحال، قرائنى نشان مى‌دهد که احتمالاً مؤلف، عنوان «انساب الاشراف» را ترجیح مى‌داده است؛ مثلاً ابن ابار که مى‌گوید این اثر بلاذرى را به خط خود او در دست داشته، تنها با عنوان «انساب الاشراف» از آن یاد کرده است.

عنوان «اشراف» – با آنکه در قرون پس از بلاذرى، لفظ «شریف» بر منسوبان به اهل‌بیت پیامبر(ص) یا اعضاى قبیله قریش اطلاق مى‌شد – در این کتاب، ناظر به گروه خاصى از اعراب نیست، بلکه به گفته محققان، اشراف در اینجا به‌طور مطلق بزرگان عرب و احتمالاً شامل کسانى است که از نژاد خالص عرب بوده‌اند.

گزارش محتوا

کتاب، بدان گونه که اینک در دست داریم، بدون مقدمه‌اى از نویسنده، چنین آغاز مى‌شود: «قال احمد بن یحیى بن جابر: اَخبرنى جماعه من اهل العلم بالکتب قالوا…» (۷/۱). مؤلف پس از بیان نسب نوح و فرزندان او، بلافاصله به ذکر انساب عرب پرداخته و از آنجا که نسب پیامبر(ص) از عدنان آغاز مى‌شود، یک‌یک نیاکان آن حضرت را نام برده و همراه آن، به اختصار از دیگر فرزندان عدنان سخن رانده است. بدین گونه، پس از ذکر انساب و اخبار مربوط به اجداد حضرت رسول(ص)، به سیره آن حضرت پرداخته و در پایان همین فصل، بخشى را نیز به «سقیفه» اختصاص داده است (۲۵۹/۲)، سپس دوباره از نیاى پیامبر(ص)، عبدالمطلب، یاد مى‌کند و فرزندان او را یک‌یک نام مى‌برد و اخبار هریک را مى‌آورد.

اخبار مربوط به دوره خلافت على(ع)، پس از سیره نبوى، از بزرگ‌ترین بخش‌هاى انساب الاشراف است. پس از ذکر انساب و اخبار بنى هاشم بن عبدمناف (۴۲۹/۴)، به اخبار و انساب بنى عبدشمس بن عبدمناف مى‌پردازد و بدین گونه، نسب قریش پایان مى‌پذیرد.

در ذکر فرزندان الیاس بن مُضَر، به روش پیشین خود، به یادکردِ اخبار و انساب ادامه مى‌دهد تا به نسب قبیله ثقیف و اخبار و انساب برخى رجال این قبیله مى‌رسد و از جمله، فصل بزرگى را به حجاج بن یوسف اختصاص مى‌دهد (۳۵۲/۱۳)، اما کتاب در همین جا ظاهراً به سبب وفات مؤلف، پایان مى‌پذیرد و حتى انساب قبایل قیسى نیز کامل یاد نشده است.

از حیث تسلسل تاریخى، ذکر خلیفه المهدى (حک ۱۵۸ – ۱۶۹ق)، با ذکر عنوان خاصى برای او، واپسین مرحله کتاب است (۳۶۹/۴)؛ گو اینکه این بخش، اکنون در میانه کتاب واقع شده است. البته ذکرى از یکى دو خلیفه پس از او، مانند هارون الرشید، مأمون و المعتصم به‌طور بسیار مختصر در لابه‌لاى اخبار هست.[۱]

جالب توجه است که هرچه مطالب کتاب به عصر مؤلف – که به دربار عباسیان آمدوشد داشته – نزدیک ‌تر مى‌شود، اخبار، کوتاه‌تر و به جزئیات نه چندان مهم، بسنده مى‌شود. همچنین، گرچه بلاذرى کتاب خود را به انساب و اخبار عرب شمالى (عدنانى) اختصاص داده، اما در طى اخبار، گاه به‌مناسبت، از غیر عرب‌ها نیز به‌تفصیل یاد کرده و حتى عنوانى بدیشان اختصاص داده است، مانند ابومسلم خراسانى (۲۶۷/۴)، ابن مقفع (۲۸۹/۴) و سنباد (۳۳۱/۴).

به نظر مى‌رسد که بلاذرى، پس از جمع‌آورى مواد گوناگون، در سال‌هاى پایانى عمر خود، به نگارش «انساب الاشراف» به‌صورتى که اینک در دست داریم، پرداخته است. ناتمام ماندن کتاب نیز این حدس را تأیید مى‌کند و به‌هرحال، یقیناً نگارش قسمت اعظم آن، پس از آثار دیگرش صورت گرفته است، زیرا وى در چند جاى «انساب الاشراف» صریحاً از کتاب دیگر خود در باب «بُلدان» یاد مى‌کند (نک: ۵۸/۱۰، ۲۳۳/۱۳، ۲۴۶ – ۲۴۷) که شاید مقصود «فتوح البلدان» موجود باشد.

برای جست‌وجوى روایات و حوادث تاریخى در این کتاب، اطلاع اجمالى از انساب افراد حاضر در آن واقعه، ضرورى به نظر مى‌رسد، زیرا کتاب به‌طور کلى بر اساس انساب، فصل‌بندى شده، اما در طى کتاب، با توجه به اشخاص مهم یا وقایع بااهمیت، سرفصل‌هاى دیگرى نی