پاورپوینت کامل القول المتین فی تشیع الشیخ الأکبر محی‌الدین ابن العربی ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل القول المتین فی تشیع الشیخ الأکبر محی‌الدین ابن العربی ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل القول المتین فی تشیع الشیخ الأکبر محی‌الدین ابن العربی ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل القول المتین فی تشیع الشیخ الأکبر محی‌الدین ابن العربی ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ساختار
۲ گزارش محتوا
۳ وضعیت کتاب
۴ پانویس
۵ منابع مقاله

ساختار

این کتاب در دو مجلد فراهم آمده است و مجلد اولش دو جزء دارد، ولى مجلد دوم هنوز منتشر نشده است. جزء اول مجلد اول، داراى ۳ فصل است:

پدیده تسنن دوازده‌امامى و ارتباطش با محى‌الدین بن عربى؛
پدیده تشیع در بین شاگردان و روایت‌کنندگان از ابن عربى؛
پدیده تشیع در عارفان معاصر و همانندان سلوکى ابن عربى.
در جزء دوم مجلد اول نیز سه فصل ذیل آمده است:
تصریح شخصیت‌هاى سنى به تشیع ابن عربى؛
تصریح شخصیت‌هاى شیعى به تشیع ابن عربى؛
ثناى شخصیت‌هاى شیعى بر ابن عربى.

گزارش محتوا

نویسنده در فصل اول، نخست، مطرح کرده است که «تسنن دوازده‌امامى» به معناى «پیروى از یکى از مذاهب فقهى چهارگانه همراه با پذیرش امامت دوازده امام»، موضوعى بس شگفت‌آور، ولى واقعى و تاریخى است که برخى از شخصیت‌هاى علمى در زندگى خود، معتقد و عامل به آن بوده‌اند و بعد افزوده است اولین کسى که اصطلاح «تسنن دوازده‌امامى» را به کار برده، مرحوم استاد محمدتقى دانش‌پژوه در کتاب «فرهنگ ایران‌زمین» بوده و پس از وى، استاد رسول جعفریان در کتاب «تاریخ تشیع در ایران از آغاز تا قرن دهم هجرى» از او تبعیت کرده است.

نویسنده، این مطلب را یادآورى کرده است که شهر «حلب» از مراکز تشیع دوازده‌امامى بوده و ابن عربى هم به آنجا رفت‌وآمد مى‌کرده و گاه در آنجا توقف داشته و در همان جا کتاب «التجلیات الإلهیه» را نوشته است. نویسنده، اعتقاد دارد که بررسى شخصیت‌هایى که گرایش «تسنن دوازده‌امامى» داشتند، تحقیقى گسترده و نیازمند نگارش چند کتاب است، ولى او کوشیده است که اسامى شخصیت‌هایى با این گرایش را ذکر کند و نقش تاریخى «تسنن دوازده‌امامى» در تأسیس دولت‌هاى کوچک شیعى مانند سربداران در سبزوار و مشعشعیان در خوزستان و… قبل از دولت بزرگ شیعه در عهد صفویه را بیان کند و همچنین تأثیر آن در تأسیس امپراطورى شیعى صفوى را آشکار سازد. نویسنده بر آن است که تجربه تاریخى ثابت کرده است که ایجاد فضاى باز براى تصوف و شخصیت‌هاى آن به رشد پدیده تسنن دوازده‌امامى مى‌انجامد و همین گرایش تسنن دوازده‌امامى پلى به‌سوى تشیع دوازده‌امامى و سرانجام تأسیس حکومت‌هاى شیعى مى‌شود و این تجربه تاریخى کاملاً منطبق با این نگرش منطقى است که تشیع، زادگاه و مادر تصوف است و هر چیزى به اصلش بازمى‌گردد، پس تصوف نیز به تشیع بازمى‌گردد.

نویسنده، اعتقاد دارد که اسناد اولیه این پدیده «تسنن دوازده‌امامى» به نیمه قرن هفتم برمى‌گردد و ادعاى پیدایش آن قبل از این زمان در نزد پژوهشگران ثابت نشده است. تسنن دوازده‌امامى بر کسى صدق مى‌کند که سُنى است، ولى دو ویژگى دارد:

به ولایت تکوینى امامان دوازده‌گانه(ع) اعتقاد دارد و اینکه آنان به قله کمال انسانى رسیده‌اند و جانشینان خدا بر روى زمین و اوصیاى رسول خدا هستند و آنان افزون بر اینکه به مقصد اعلى و فناى فی الله و بقاى بالله رسیده‌اند، از دیگران به خلافت ظاهرى سزاوارترند؛
علاوه بر این، اعتقاد دارد که امام مهدى موعود(عج) که در احادیث آمده، هم‌اکنون زنده و غایب از انظار است.

در نتیجه اگر شخص سُنى یکى از این دو ویژگى را نداشته باشد، از زمره سنیان دوازده‌امامى خارج مى‌شود و کسى که اعتقادش به این دو موضوع ثابت نشده باشد، او را سنى دوازده‌امامى نمى‌نامیم؛ هرچند که درباره امامان دوازده‌گانه(ع) صدها کتاب نوشته و در فضیلت آنان هزارها روایت نقل کرده باشد؛ زیرا او فقط سُنى دوستدار اهل‌بیت(ع) است که این‌گونه افراد در بین اهل سنت فراوانند. به همین جهت، با آنکه محقق ایرانى، استاد محمدتقى دانش‌پژوه، صریحا چهار تن از شخصیت‌هاى قرن ششم به نام‌هاى ابن الشادى و حفصکى و ابن الخشاب و جنابذى را داراى گرایش «تسنن دوازده‌امامى» شمرده، ولى به نظر مى‌رسد که این نسبت صحیح نیست و آنان سُنى دوازده‌امامى نیستند. پس پدیده «تسنن دوازده‌امامى» در قرن ششم مطرح نبوده و سابقه‌اى نداشته و از قرن هفتم به بعد پیدا شده است.[۳]بنابراین «تسنن دوازده‌امامى»، پدیده‌اى التقاطى و آمیخته‌اى شگفت از تشیع و تسنن است که در طول تاریخ اسلام در بین برخى از شخصیت‌هاى علمى و فرهنگى مانند فضل بن روزبهان خنجى و ابن عربى جلوه‌گر شده است.

در فصل دوم، نویسنده، پدیده مزبور را در بین ۱۳ نفر از شاگردان و راویان محى‌الدین بن عربى، مانند صدرالدین قونوى، عفیف‌الدین تلمسانى، قاضى محى‌الدین بن الزکى، کمال‌الدین ابوالقاسم مشهور به ابن‌العدیم حلبى و عبدالله بن محمود بن مودود موصلى معروف به مجدالدین بلدچى، مطرح و بررسى کرده است. او بر آن است که کنکاش درباره مذهب و اندیشه شاگردان، همواره پنجره‌اى به‌سوى شناسایى گرایش مذهبى استاد است، به‌ویژه اگر شاگردان در موضوع بس مهم و سرنوشت‌ساز عرفان و سیروسلوک، او را انتخاب کرده باشند.[۴]

در فصل سوم، نویسنده، پدیده یادشده را در بین عارفان معاصر ابن عربى و همانندان معنوى و سلوکى او، مانند سعدالدین حموئى، ابن فارض مصرى، شیخ شهاب‌الدین سهروردى بغدادى، جلال‌الدین محمد مولوى و ملک ظاهر ایوبى، بررسى کرده است. نویسنده، نتیجه مى‌گیرد که رسمیت یافتن تشیع در ایران در دولت ایلخانى، موضوعى طبیعى و تدریجى بود و هرگز ناگهانى و تصادفى نبود که یک‌باره و بدون مقدمه اتفاق افتاده باشد، بلکه زمینه‌ها و ریشه‌هایى تاریخى داشت که عمده‌اش به مسئله «گرایش صوفیان آن زمان به تشیع» و اعتقاد آنان به ولایت دوازده امام(ع) بازمى‌گردد؛ هرچند که گرایش عملى آنان به مذاهب چهارگانه فقهى شافعى، حنفى، مالکى و حنبلى بود. بنابراین، نقش شخصیت‌هاى دینى و سیاسى صوفیان را در نشر و گسترش اندیشه‌هاى شیعى و ارتباطشان با اندیشمندان شیعى را نباید فراموش کرد و به همین جهت، علامه حلى که سلطان محمد خدابنده به‌طور رسمى به دست او تشیع را برگزید، تنها حلقه تأثیرگذار در این مسئله نبود، بلکه او حلقه پایانى قضیه بود که تشیع را در ایران رسمیت بخشید. پس مى‌توان گفت تاریخ نشان داده است که همواره «تصوف شیعى»، راه را براى «تشیع رسمى» مى‌گشاید و