پاورپوینت کامل الإیضاح لناسخ القرآن و منسوخه و معرفه أصوله و اختلاف الناس فیه ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل الإیضاح لناسخ القرآن و منسوخه و معرفه أصوله و اختلاف الناس فیه ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل الإیضاح لناسخ القرآن و منسوخه و معرفه أصوله و اختلاف الناس فیه ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل الإیضاح لناسخ القرآن و منسوخه و معرفه أصوله و اختلاف الناس فیه ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ تاریخ نگارش
۲ ساختار
۳ گزارش محتوا
۴ وضعیت کتاب
۵ پانویس
۶ منابع مقاله
۷ وابسته‌ها

تاریخ نگارش

در آخر یکی از نسخ خطی کتاب، به اتمام نگارش آن در تاریخ ۴۱۹ق، تصریح شده است[۴].

ساختار

کتاب با دو مقدمه از محقق و نویسنده آغاز و مطالب در ده باب، ارائه شده است.

گزارش محتوا

در مقدمه محقق، ابتدا به بررسی نسبت کتاب به مؤلف و تاریخ تألیف آن و وصف نسخه‌های خطی آن پرداخته شده و سپس تحت عنوان «دراسه بین یدی الکتاب»، پیرامون مقدماتی در مورد اصول نسخ، بحث شده است[۵].

در مقدمه مؤلف، به موضوع کتاب و اهمیت آن، اشاره گردیده است[۶].

در باب اول، ابتدا به بررسی معنای لغوی نسخ و وجوه آن در کلام عرب پرداخته شده است. در این زمینه، سه وجه ذکر گردیده است:

به معنی نقل، مانند: «نسخت الکتاب»؛ این زمانی گفته می‌شود که مطالب کتابی، به کتاب دیگر نقل شود.
به معنی ازاله شیء و حلول در محل آن، مانند کلام عرب که می‌گوید: «نسخت الشمس الظل» (آفتاب سایه را از بین برد و به‌جای آن قرار گرفت.
به معنی ازاله و عدم حلول در محل آن، مانند قول عرب که می‌گوید: «نسخت الریح الآثار»؛ این زمانی گفته می‌شود که باد اثر چیزی را از بین برده و به‌جای آن قرار نگرفته و هر دو از میان رفته‌اند[۷].

نویسنده معتقد است معنی اصطلاحی نسخ، مأخوذ از معنای لغوی دوم و سوم بوده و به معنای اولی جایز نیست. وی در این باب، در بیان معنای اصطلاحی نسخ، به تعاریف عام نپرداخته و فقط تعریفی را مورد بحث و بررسی قرار داده که مأخوذ از معنای لغوی و مشتق از آن است. بنابراین در این کتاب، نسخ در قرآن، فقط دائر مدار معنای لغوی دوم و سوم می‌باشد[۸].

باب دوم به بیان حقیقت نسخ و کیفیت آن اختصاص یافته است. نویسنده در ابتدای این باب، به این نکته اشاره دارد که پیش از وی، کسی مانند او، به این موضوع، نپرداخته است. نویسنده در این باب، به بحث از علم خداوند و اینکه تغییر فقط در مأموربه اتفاق می‌افتد و نسخ یعنی اینکه خداوند، یک مأموربه را به‌جای مأموربه دیگری می‌نشاند و تغییر و تبدیل در مأموربه است نه در امر خداوند که کلام و صفت اوست.

پیرامون این باب، امور زیر، قابل ملاحظه است:

مباحث مطرح‌شده در این باب، مطالبی است که در کتب سایر علما و مؤلفین نیز ذکر شده است، اما از لحاظ سبقت تاریخی در تألیف، جای بررسی وجود دارد.
این باب، نتیجه شبهه‌ای است که معتزله، پیرامون خلق قرآن و امکان نسخی که به قول به بداء منجر خواهد شد، مطرح کرده‌اند و بدون شک این موضوع در عصر مؤلف، از موضوعات بحث‎برانگیزی بوده است.
نویسنده در این باب، بین نزول تدریجی قرآن و امکان نسخ، رابطه برقرار کرده است؛ این امر را سیوطی نیز در کتاب «الإتقان» خود ذکر کرده است[۹].

در باب سوم، به بررسی نصوص دال بر جواز نسخ در قرآن، پرداخته شده و در این زمینه، آیات ۳۹ سوره رعد: یمْحُو اللَّهُ مَا یشَاءُ وَ یثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْکِتَابِ‎ (خدا آنچه را بخواهد محو یا اثبات مى‌کند و اصل کتاب نزد اوست)، ۵۲ سوره حج: وَ مَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ وَ لاَ نَبِی إِلاَّ إِذَا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّیطَانُ فِی أُمْنِیتِهِ فَینْسَخُ اللَّهُ مَا یلْقِی الشَّیطَانُ ثُمَّ یحْکِمُ اللَّهُ آیاتِهِ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ (و پیش از تو [نیز] هیچ رسول و پیامبرى را نفرستادیم جز اینکه هرگاه چیزى تلاوت می‌نمود، شیطان در تلاوتش القاى [شبهه] مى‌کرد؛ پس خدا آنچه را شیطان القا مى‌کرد محو مى‌گردانید، سپس خدا آیات خود را استوار مى‏ساخت و خدا داناى حکیم است)، ۱۰۱ سوره نحل: وَ إِذَا بَدَّلْنَا آیهً مَکَانَ آیهٍ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا ینَزِّلُ قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مُفْتَرٍ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لاَ یعْلَمُونَ (و چون حکمى را به‌جاى حکم دیگر بیاوریم و خدا به آنچه به‌تدریج نازل مى‌کند داناتر است، مى‌گویند: «جز این نیست که تو دروغ‏بافى» [نه]، بلکه بیشتر آنان نمی‌‏دانند)، ۱۰۶