پاورپوینت کامل الأصیلی فی أنساب الطالبین ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل الأصیلی فی أنساب الطالبین ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل الأصیلی فی أنساب الطالبین ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل الأصیلی فی أنساب الطالبین ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ساختار
۲ گزارش محتوا
۳ گزارش وضعیّت
۴ پانویس
۵ منابع مقاله

ساختار

اثر حاضر از یک مقدّمه که توسط محقّق آن سید‌ ‎مهدى رجایى نگارش یافته و متن الاصیلى تشکیل یافته است. در مقدمه، محقّق به شرح حال مؤلف که شامل نام و نسب، اظهارنظرهاى دیگران درباره مقام علمى و اعتقادى ایشان، زندگى علمى از جمله استادان و مشایخ و افرادى که از آن‌ها به نقل حدیث پرداخته، شاگردان، تألیفات، مسافرت‌ها و در آخر، سال ولادت و وفات ایشان مى‌پردازد و در ادامه به معرّفى اثر، سبب تألیف آن معرّفى غایه الاختصار ابن زهره و در پایان از نسخ موجود از اثر و روش تصحیح سخن به میان مى‌آورد.

در رابطه با اساتید و مشایخ مؤلف گفتنى است که وى با علماى بزرگ روزگار خویش؛ همچون على بن محمد دستجردانى وزیر، ظهیرالدین على کازرونى که روایات زیادى از او در الاصیلى نقل نموده و از او تعبیر بالعدل و الثقه مى‌نماید، یحیى بن سعید حلّى، فخرالدین على بوقى که از وى تعبیر به اخبرنى شیخنا الامام فخرالدین مى‌نماید. على بن عیسى اربلى مؤلف کشف الغمّه که تعبیر به حدّثنى بهاءالدین على بن عیسى الاربلى الکاتب مى‌کند، عبدالکریم بن طاووس حلّى، صفى‌الدین عبدالمُومن ارموى، شرف‌الدین على ابن الوزیر علقمى، عبدالرزاق بن احمد شیبانى معروف به «ابن فوطى» مؤلف مجمع الآداب و الحوادث الجامعه که از او به حدّثنى الفاضل المورخ العلّامه ابوالفضل نموده است، الشریف على بن احمد عبیدلى از او تعبیر بالسید‌ ‎الفاضل نموده، ابراهیم زرکشى که از وى تعبیر به حدّثنى شیخ من شیوخ الحدیث یعرف بابراهیم الزرکشى و… ارتباط و مراوده داشته که طبعاً به استفاده از علوم، روایات، نسخه‌ها و کتاب خانه‌هاى آنان راه مى‌برده است، به همین خاطر باید اذغان کرد که یکى از از ویژگى‌هاى این اثر، گستردگى منابع کتبى و شفاهى آن مى‌باشد.

در مورد روایت‌گران از ابن طقطقى مى‌توان از عزیزالدین ابوجعفر جسراوى، عزالدین ابوعبدالله حلّى مقرّى، عزّالدین ابوالفضل زید موصلى و شرف‌الدین محمد عبیدلى و… نام برد.

محقّق در بحث از اثر غایه الاختصار، ابتدا خلاصه کلام بحرالعلوم را که در مقدّمه اثر آمده است، را نقل، سپس کلام صاحب الذریعه را در رابطه با اقوالى که در خصوص مؤلف غایه الاختصار ذکر شده را مى‌آورد و در ادامه به نقل اقوال دیگرى که در این خصوص در کتب مختلف بیان شده مى‌پردازد و در پایان نتیجه مى‌گیرند که در معاجم رجالى معروف در خصوص ابن زهره که اثر به آن نسبت داده مى‌شود، چیزى نگاشته نشده و در پایان محقّق رجایى قول صحیح را این‌طور بیان مى‌کنند که تاج‌الدین بن محمد بن حمزه حسینى کتابى با نام غایه الاختصار فراهم کرد که به جزء حذف اعقاب و انساب که به یاد کرد فرزندان و نوادگان اختصاص داشته، در بخش تراجم عیناً با الاصیلى مطابق است و غایه الاختصار همان الاصیلى مى‌باشد و تعجب از مؤلف غایه الاختصار است که چرا در اثر خود معترض به این مطلب نشده که اثر او مختصر الاصیلى مى‌باشد.

گزارش محتوا

ابن طقطقى اثر خود را با حمد و ستایش خداوند متعال شروع و در ضمن این تحمید به فضل انساب اشاره لطیفى دارند، بعد از این، مقدمه‌اى در علم نسب که مدخلى برای بحث اصلى این اثر شمرده مى‌شود، مى‌آورد. در این مقدّمه، چند بحث از جمله اهمّیت علم نسب و تاریخ آن، اقسام وضع نسب، معرّفى متبحرین تشجیر، ملاک و ضابطه در مشجّر و مبسوط، فرق بین این دو، اصطلاحات اهل نسب و مؤلف بعد از این مباحث، مقدّمه خود را با پنج فصل دیگر به پایان مى‌برد. این فصول عبارتند از: تعریف طعن، قدح و غمز و علامات هر کدام در علم انساب، چگونگى اثبات نسب نزد نسّابین، اوصاف و ویژگی‌هاى نسّابین، مشاهیر علم نسب شناسى، طبقات طالبیین و در پایان مؤلف انگیزه خود را از تدوین این اثر بیان مى‌کند.

ابن طقطقى در رابطه با تاریخچه نسب شناسى مى‌گوید: علم نسب از جمله دانش‌هایى است که به اعراب اختصاص دارد و آن‌ها بوده‌اند که در حفظ، ثبت و ضبط اصل و نوع خویش اهتمام فراوان داشته‌اند.[۱]

وى در مورد اقسام نسب مى‌گوید: نسب خود بر دو نوع است: ۱ مشجّر، ۲ مبسوط. تفاوت این دو در آن است که مشجّر از بطن پائین آغاز نموده، آنگاه پدر در پدر به بطن بالایین فراز مى‌رود، و مبسوط از بطن پایین آغاز نموده، آنگاه پسر در پسر به بطن پایین فرود مى‌آید. مؤلف اثر خود را به شیوه تشجیر تدوین نموده و از منابعى همچون «المجدى» استفاده نموده است. در کیفیّت ثبوت نسب نزد تبارشناس سه راه هست.

۱ – خط نسّابه موثق را بشناسد. ۲ بیّنه شرعى یا گواه دو مسلمان عادل آزاده. ۳ شناسایى پدر یا پسر و اقرار عاقل بر خویشتن.[۲]

وى در مورد شروط احراز منصب نسّابه مى‌گوید: ۱ نسّاب باید نقیب باشد. ۲ باید از صفات ناپسند، چون بخل، بى‌وفایى، عیاشى، حماقت و… به دور باشد. ۳ نسّاب باید صادق و از دروغ مبرا باشد. ۴ باید داراى نفسى قوى باشد ۵ باید از خط نیکویى در نگارش برخوردار باشد.[۳]

از مشهورترین تبارشناسان مى‌توان از: ابوبکر و آن عبدالله بن عثمان تیمى مى‌باشد. ۲ عقیل بن ابى‌طالب. ۳ محمد بن سائب کلبى نام برد.[۴]

ترتیب طبقات طالبیین (فرزندان ابوطالب) به ترتیب حضرت على(ع) شروع، سپس جعفر و بعد عقیل مى‌باشد. بعد از این مقدّمه و فصول آن، به معرّفى امیرالمؤمنین(ع) شامل مادر ایشان، ترتیب قرار گرفتن ایشان در بین برادران خود، تاریخ و مکان تولد ذکر بعضى از فضائل و مناقب