پاورپوینت کامل رساله فی ‌الأسماء ۳۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رساله فی ‌الأسماء ۳۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رساله فی ‌الأسماء ۳۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رساله فی ‌الأسماء ۳۰ اسلاید در PowerPoint :

الرسائل التوحیدیه

پدیدآوران

طباطبایی، سید محمدحسین (نویسنده)

ناشر

مؤسسه النعمان

مکان نشر

بیروت – لبنان

سال نشر

۱۴۱۹ ق یا ۱۹۹۹ م

چاپ

۱

موضوع

توحید

خدا – نامها

فلسفه اسلامی

زبان

عربی

تعداد جلد

۱

کد کنگره

‏BBR‎‏ ‎‏۱۳۹۲‎‏ ‎‏/‎‏ر‎‏۵‎‏

نورلایب

مشاهده

کتابخوان

مشاهده

رساله فی الأسماء تألیف علامه طباطبایى، یکی از هفت رساله‌ای است که تحت عنوان الرسائل التوحیدیه به چاپ رسیده است. این رسائل توحید را در ذات، اسماء، افعال اثبات نموده و ظهور توحید در وسایط بین حق و موجودات و ظهور توحید در مرآت اتم که انسان است، تبیین مى‌نماید.

این رساله حضرت علاّمه در مجموعه الرسائل التوحیدیه، به بحث اسما و صفات الهى اختصاص دارد. این رساله در ۶ فصل و در دهه سوم ماه محرم ۱۳۶۱ قمرى در تبریز نوشته شده است. موضوع این رساله اسماء الله تعالى مى‌باشد که مقصود بیان تعیناتى است که از هستى مطلق و حضرت واجب تعالى ظهور مى‌کند.

بحث از اسما و صفات الهى از محورى‌ترین مباحث عرفانى است؛ چه، به قول حکیم سبزوارى در شرح دعاى جوشن کبیر، علم به اسما، علم به همه هستى است و عرفان را در این ساحت باید شناخت؛ زیرا در این مکتب، هم خلقت از ساحت اسم و صفت مایه مى‌گیرد و آغاز مى‌شود و هم معرفت، سرانجام به ساحت اسم و صفت منتهى مى‌شود.

حضرت علاّمه اگر چه تفصیل موضوع اسما و صفات را به «مطوّلات کتب قوم» احاله مى‌دهد، در همین رساله موجز نیز روح دریا گونه‌اش به موج نشسته و در بیان لطایف حکمى عرفانى اسماى الهى غوغا کرده است. وى پس از طرح مباحث اصلى و تقسیمات گوناگونى که براى اسما و صفات الهى کرده و براى هر یک از این مباحث، به دلالت کتاب و سنّت و حدیث و روایت پرداخته و داد معنا در این باره داده و جدولى جامع و کامل بر اساس حروف الفبا براى اسماى الهى تنظیم فرموده و یکى یکى این اسما را در قرآن برشمرده و آیات مربوط به آن را ذکر کرده است و…، در مبحث چهارم کتاب «به حیثیّات اسماى الهى» پرداخته و ترتّب این اسما را به نحوى بسیار دلنشین و دلپذیر و با دقّت و حوصله‌اى کم نظیر توضیح داده است.

علامه در ترتّب اسماى الهى و معانى دقیق هر یک از این اسما پس از مقدّمه‌اى کوتاه چنین مى‌نگارد: خداوند سبحان از آن جهت که شریک، همسر و فرزندى ندارد، و از آن جهت که همه نام‌هایش یک مصداق دارد که همان ذات مقدّس او است، گرچه مفاهیمشان گوناگون است، «واحد» شمرده مى‌شود، و از آن جهت که ذات او، به خود و براى خود و در همه حالات، ثبوت دارد، «حق» است، و از جهت حضور ذاتش و روشن بودن آن براى خودش و حضور دیگر موجودات نزد او، «عالم» و «علیم» است و خداوند علیم، از آن جهت که نزد همه جهاتِ ذاتِ معلوم، وجود دارد، «محیط» است و از آن جهت که در آن جا حضور دارد، «شهید» به شمار مى‌رود، و اگر به نهان منسوب شود، «علاّم الغیوب» است، و اگر به نهان و آشکار، هر دو نسبت داده شود، «عالم الغیب و الشهاده» است، و اگر نسبت او با دیدنى‌ها ملاحظه شود، «بصیر» است، و اگر با شنیدنى‌ها ملاحظه شود، «سمیع» خواهد بود، و از جهت نگه‌دارى و تحفّظش بر آن چه مشاهده مى‌کند، «حفیظ» است، و خداوند علیم، از آن جهت که همه معلومات را به شمار مى‌آورد، «حسیب» است، و از آن جهت که از دقیق‌ترین امور آگاه است، «خبیر» شمرده مى‌شود، و از جهت استحکام معلوماتش، «حکیم» است، و خداوند متعالى، از آن جهت که مبدأ دیگران است (یعنى ذات او عین هستى و صرف هستى است، و هر چه غیر او فرض شود، از او آغاز شده و به او مى‌انجامد)، «قادر» و «قدیر» است، و قادر از آن جهت که بدون اقتضا یا الزامى از سوى دیگرى، افاضه وجود مى‌کند، «رحمان» خواهد بود، و از آن جهت که ذات دیگران را مى‌آفریند، «بارى» است، و از آن جهت که با آفرینش خود، میان خلق ذات و اجزاى ذات، جمع مى‌کند، «خالق» است، و از جهت رحمت خاصّش که همان سعادت است، «رحیم» شمرده مى‌شود، و رحیم از آن جهت که هر شىء ریز و خُردى را آفریده، «لطیف» است، و از آن جهت که رحیم و لطیف است، «رؤوف» به شمار مى‌رود، و از آن جهت که آن چه را رحمتش، به آن تعلّق گرفته، دوست مى‌دارد، «ودود» است، و از آن جهت که در رساندن رحمتش، انتظار پاداش ندارد، «کریم» است، و کریم، از آن جهت که ستایشگرش را پاداش نیکو مى‌دهد، «شاکر» و «شکور» شمرده مى‌شود، و از آن جهت که بدى کننده به خود را زود کیفر نمى‌دهد، «حلیم» است، و از آن جهت که موانع را از سر راهِ رحمتش برمى‌دارد، به اعتبارى «عَفُوّ» و به اعتبار دیگر،