پاورپوینت کامل تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ انگیزه
۲ ساختار
۳ گزارش محتوا
۴ وضعیت کتاب
۵ منابع مقاله

انگیزه

مؤلف در تشریح انگیزه خود در مطالعه پیرامون دوران انتقال از عصر ساسانى به دوران اسلامى، از نخستین پرسش‌هایى که در دوران دبستان در ذهن او جوانه زده یاد مى‌کند و در فصلى از کتاب به گسیختگى تاریخ ادب و فرهنگ ایران اشاره نمود و مى‌نویسند: «از همان ایامى که در مدرسه با دو درس از دروس آن، یکى تاریخ و دیگرى تاریخ ادبیات ایران آشنا شدم، نخستین سؤالى که در ذهن مى‌گذشت، این بود که: چرا تاریخ ادبیات ایران بعد از اسلام، با تاریخ آغاز تدوین شعر فارسی در قرن‌هاى سوم و چهارم شروع مى‌شود؛ ولى تاریخ ایران از زمان‌هاى خیلى کهن، کهن‌تر از اسلام و حتى پیش از تاریخ مسیح و قبل از تاریخ اسکندر، آغاز مى‌گردد ؟» به این ترتیب وى در جستجوى پاسخى بدین سؤال به تحقیق و پژوهشى گسترده مى‌پردازد.

ساختار

کتاب در شش جلد تنظیم شده است:

جلد اول(تاریخ و فرهنگ ایران در دوره انتقال از عصر ساسانى به عصر اسلامى) مشتمل بر مقدمه‌اى به قلم مؤلف و ده گفتار است.

جلد دوم (تاریخ و فرهنگ ایران «دل ایرانشهر» بخش اول)، بخش اول، مشتمل بر پنج مقدمه و بیست و سه گفتار است.

جلد سوم(تاریخ و فرهنگ ایران «دل ایرانشهر» بخش دوم) مشتمل بر ۲۴ گفتار است.

جلد چهارم با عنوان زبان فارسی مشتمل بر مقدمه‌اى به قلم مؤلف و سیزده گفتار است.

جلد پنجم با عنوان نظام دیوانى ساسانى در دولت خلفا مشتمل بر مقدمه‌اى از شاهرخ محمدى ملایرى و هفده گفتار است.

جلد ششم(پیوست‌ها) فاقد مقدمه و مشتمل بر بیست و نه گفتار است.

گزارش محتوا

مؤلف در آغاز هدف از تألیف کتاب را بیان داشته و درمقدمه -«داستان این کتاب»- به شرح و طرح نظریات مختلف در رابطه با این دوران پرداخته است. وى کتاب را مربوط به دورانى از تاریخ و فرهنگ ایران که پیوندگاه دو دوران ساسانى و اسلامى مى‌باشد مى‌داند و اشاره دارد که وقتى از دوران مورد بحث در کتاب‌ها صحبت مى‌شود، از آن به «دوران فترت و انقطاع» یاد مى‌کنند؛ در حالى که به نظر مؤلف زوال دولت ساسانى به معنى زوال ملت ایران نیست و بیان مى‌دارد که مراد از انتقال در اینجا، انتقال قدرت سیاسى و نظامى دولت ساسانى به دولت خلفا نیست که در مدت کوتاه صورت گیرد، بلکه انتقال فرهنگ و تمدن ملت ایران است، از عصرى با ویژگى‌هاى خود به عصر دیگرى که در اثر برخورد با عوامل دیگر، و در مسیر تحول تاریخى خود، ویژگى‌هاى دیگرى هم یافته است و به شکل دیگر یا زبان دیگر هم درآمده و به همین سبب بسیارى از بخش‌هاى مهم و اساسى آن در پرده‌اى از ابهام و تعریب پوشانده مانده است.

نویسنده جاى جاى از اقتباس اعراب از فرهنگ و ادب ایران سخن مى‌گوید، نیز از طبقه دهقانان و ابقاى آنها بر همان وظایف سابق و تاثیرشان در بقاى دیوان‌ها و در نتیجه بروز بسیارى از مظاهر فرهنگ و تمدن نمونه‌هایى را ذکر مى‌کند. سپس این سؤال اساسى را مطرح مى‌کند که چرا تاریخ و فرهنگ ایران در این دوران در هاله‌اى از ابهام و تاریکى فرومانده است؟ نویسنده در پاسخ تعریب را مهم‌ترین عامل دانسته و مشخص مى‌دارد که تعریب؛ یعنى عربى گردانیدن چیزى که در اصل عربى نبوده، به گونه‌اى که از هر لحاظ به زىّ عربى درآید و اصل و تبار آن فراموش گردد و اضافه مى‌کند که منظور از تعریب، تعریب لغت نیست، بلکه مثلاًتعریب اشخاص؛ یعنى نسبت دادن افراد به یک طایفه عرب بر اساس نسبت مولى و بنده است. تعریب دیگر را تعریب در تاریخ برشمرده و مى‌گوید: منظور این نیست که همه کتاب‌ها عربى بوده یا به عکس، بلکه روال حاکم بر تاریخ‌ها چنان است که قرائت آنها این توهم را در خواننده پدید مى‌آورد که در آن دوران‌ها در این سرزمین، نه مردم دیگرى که در جنب کوچ‌نشین‌هاى عربى وجودى قابل ذکر مى‌بوده و نه زبان دیگرى جز زبان عربى در آن گستره بوده، در این تاریخ‌ها همه چیز و همه جا و همه وقت در همان قبایل و سران عرب و تحریکات آن‌ها خلاصه مى‌شده و عناصر و رویدادهاى دیگر آن‌چنان در سایه اینان قرار گرفته‌اند که گویى اصلا نبوده‌اند.

مؤلف در جستجوى پاسخى خردپذیر به بررسى گسیختگى وانقطاع فرهنگى ادبى بین سقوط ساسانیان تا تدوین اولین شعر فارسی (قرن ۳ق.) در تاریخ ادبیات ایران پرداخته و نتیجه مى‌گیرد که این دوران نیز دوران انتقال است، نه انقطاع، چرا که فرهنگ و ادب ایران در فرهنگ و ادب عرب مستحیل گشته تا بعدها جلوه‌گر شود.

نویسنده در ادامه به دوره‌هاى تاریخى ادبى عرب و بررسى آثار و ادبیات ایشان پرداخته و پس از اشاره به تحول عظیم ادبیات عرب در این دوره و وقوع این امر در عراق و ایرانشهر مى‌گوید: این تحول بیشتر توسط ایرانیان انجام گرفته و بنابراین باید در زمینه فارسی در خلال پدیده‌هاى تاریخى و در زمینه عربى که شامل فرهنگ و آثار تمدن ایران قبل از اسلام و جلوه‌گاه اندیشه و هنر اندیشمندان ایرانى در جهان اسلام است، تحقیق شود. مؤلف در جلدهاى مختلف کتاب بر لزوم این تحقیقات ابرام مى‌ورزد.

مؤلف در قسمتى از کتاب به فتواى علماى ماوراءالنهر در جواب درخواست منصور بن نوح سامانى، مبنى بر تفسیر طبرى به فارسی اشاره کرده و آن را نقطه عطفى در تاریخ زبان فارسی و مسبب پرورش اسلام در بالین زبان فارسی مى‌داند. آنگاه این روند را با نظر غزالى در کیمیاى سعادت که فارسی را براى عوام مى‌دانست، مقایسه مى‌کند و این سخن را نمودار تحولى ۱۵۰ ساله- از فتواى علماى ماوراءالنهر تا زمان غزالى -که وارد دوران تعصب مى‌شود، مى‌داند.

مؤلف در گفتار بعدى، موضوع اسلام آوردن تدریجى ایرانیان از زمان پیامبر تا قرن چهارم را مورد بررسى قرار داده و روابط تاریخى ایرانیان و اعراب و سیاست ساسانیان در سرزمین‌هاى عرب‌نشین و همچنین اوضاع ایران و آشفتگى دولت ساسانى را به بحث گذاشته، از هم پاشیدن ساسانیان را ناشى از عوامل درونى مى‌داند، چرا که یکى دو جنگ چیزى نبود که دولت ایران را سرنگون نماید.

جلدهاى دوم و سوم کتاب، ایرانشهر نام گرفته و علت این نامگذارى در مقدمه جلد دوم کتاب چنین بیان شده است: عراق هم در دروه ساسانى پایتخت ایران بود و هم در دوران اسلامى با بصره و کوفه و سپس بغداد، حاکم‌نشین گردید و در هر دو دوره هم به حکم مرکزیت مجمع دانشمندان، ف