پاورپوینت کامل گزیده سیر العارفین (مرآت المعانی) ۳۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گزیده سیر العارفین (مرآت المعانی) ۳۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گزیده سیر العارفین (مرآت المعانی) ۳۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گزیده سیر العارفین (مرآت المعانی) ۳۱ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ معرفى اجمالی
۲ ساختار
۳ محتواى کتاب
۴ وضعیت کتاب

معرفى اجمالی

این اثر علاوه بر اطلاعات ارزشمند و گاه دست اوّلى که درباره وضع تصوّف در اواخر قرن نهم و اوائل قرن دهم در اختیار ما مى‌گذارد، ما را با حالات و افکار و سفرهاى نویسنده به شهرهاى مختلف کشورهاى عربى و بخصوص شهرهاى ایران و همچنین نثر پارسى نویسنده آشنا مى‌سازد. البته در این کتاب فقط بخش کوچکى از این اثر، انتخاب شده و با تصحیح قیاسى بعضى از کلمات و عبارات، چاپ شده است. این بخشها درباره مشایخى است که نام آنها براى ما در ایران هم آشناست؛ مانند بهاءالدین زکریا ملتان، فخرالدین عراقى، شیخ سماءالدین که مرشد جمالى بوده و در مرآت المعانى هم از او یاد شده است. جمالى در بیان سبب تألیف کتاب مى‌گوید که دل او آیینه‌اى است که اسرار لوح ازل در آن تابیده و منظور وى گشته است. به عبارت دیگر، صورت معشوق الهى که نماینده حسن و جمال است، در این آیینه منعکس شده است. در نتیجه، مردم که خاطر جمالى را حسن انگیز دیده‌اند از او درباره معانى اجزاى این صورت که عبارت از زلف و خد و خال و روى و موى و گیسو و چشم و ابرو و قد و میان و دهن و خط و ساعد است، از وى سؤال کرده‌اند. این یک دسته از الفاظى است که جمالى درباره معانى رمزى آنها توضیح داده است. دسته دوم الفاظى است که به میخانه و مى‌خوارى مربوط مى‌شود؛ از جمله ساقى و جام و مى و باده و شراب و مى‌فروش و رند و قلاّش. دست سوّمِ الفاظ مربوط به بت پرستى است؛ از جمله بت و بتخانه و زنّار و کفر. دسته چهارم، الفاظى است که به احوال و مقامات مربوط مى‌شود و جزو اصطلاحات کلاسیک تصوّف است؛ از قبیل صبر و شکر و تسلیم و رضا و سکر و صحو و قرب و بعد. در ضمن، دربار معانى پاره‌اى از اصطلاحات و تعابیر صوفیانه دیگر؛ مانند شاهدبازى، شاهدپرستى، سلامت و ملامت، همچنین بعضى از مسائل عرفانى؛ مانند برترى ولایت از نبوت توضیح داده است. جمالى همه این الفاظ و اصطلاحات را «اصطلاح صوفیان» مى‌نامد.

ساختار

مثنوى مرآت المعانى روى هم رفته شامل ۸۹۰ بیت است و در این ابیات عمدتاًً الفاظى که جنبه رمزى دارد و در زبان شعر صوفیانه به کار مى‌رود، تعریف شده است. جمالى مطابق معمول در مقدماتى، در طى چهار فصل تمهید مى‌کند، ابتدا در توحید بارى تعالى و سپس در نعت پیامبر اکرم(ص) و در مدح شیخ سماءالدین که پیر و مرشد مصنّف بوده است. پس از آن به بیان سبب تألیف این اثر مى‌پردازد. پس از این مقدمات، مصنّف تعاریف خود را با بیان معناى «روى» که همان وجه الله است، آغاز مى‌کند و آن را ذات الهى مى‌داند. مزایایى که این مثنوى نسبت به تعریف نامه‌هاى دیگر دارد، بیش از اینهاست. لیکن براى تحقیق و بررسى معانى الفاظ رمزى در شعر صوفیانه عاشقانه پارسى و مسأله تأویل در زبان این نوع شعر، اثرى است نسبتاً اصیل، و بى شک یکى از مهمترین آثارى است که تألیف شده است.

محتواى کتاب

جمالى در مثنوى مرآت المعانى روشى که براى بیان معناى هر لفظ و اصطلاح در پیش مى‌گیرد این است که ارتباط آن را با الفاظ دیگر نیز ملحوظ مى‌کند. به عبارت دیگر، در مورد اعضاى صورت و بدن معشوق، هر عضوى را نه به تنهایى و استقلال؛ بلکه همراه با اعضاى دیگر و در یک مجموعه در نظر مى‌گیرد، همان گونه که در واقع و نفس الامر چنین است؛ مثلاً در هنگام بیان معناى روى، نقش زلف و همچنین اجزاى چهره؛ یعنى چشم و ابرو و خط و خال را نیز در نظر مى‌گیرد. حتى خود چشم را هم وقتى مى‌خواهد بررسى کند، پس از بیان معناى آن، به معناى مژگان و غمزه و حتى حالتهاى خواب و مستى که به چشم، دست مى‌دهد، اشاره مى‌کند. نکته دیگرى که در مورد روش جمالى براى بیان معانى اصطلاحات، به خصوص اسامى اعضاى بدن معشوق باید بدان توجه کرد، این است که این اعضاء در تعاریف جمالى جنبه ساکن ندارد، بلکه وى آنها را از لحاظ کارى که انجام مى‌دهند و جنبه دینامیک به خود مى‌گیرد؛ مثلاً در تعریف دهان مى‌گوید که سرّ خفى است. سپس صفت تنگى دهان را شرح مى‌دهد و مى‌گوید که پاى اندیشه در راه باریک دهان لنگ مى‌شود. پس از آن کار دهان، یعنى سخن گفتن و خندیدن، را شرح مى‌دهد و مى‌گوید که دهان جایى است که کلام حق از آن بیرون مى‌آید و فعل دیگر دهان خندیدن است و خنده نشانه سرّ است که در دهان پنهان بوده است. براى درک بهتر معناى خنده باید معناى لب را هم شناخت. لب که صفت آن شیرینى است، خود جویى است از لطف خدا و آبى که در این جوى روان است، باغ جان را آبیارى مى‌کند و درختان و گیاهان عالم جان را نشو و نما مى‌دهد و آنها را تازه مى‌گرداند. از لب که جوى لطف است، نفس الرحمان بیرون مى‌آید. نغمه‌اى از همین دم است که چون در مریم دمیدند، روح عیسى(ع) از آن پدید آمد. پس لب عیسى هم در این عالم خود داراى همین خاصیت است و از برکت آ