پاورپوینت کامل در آستانه قرآن ۸۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل در آستانه قرآن ۸۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل در آستانه قرآن ۸۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل در آستانه قرآن ۸۱ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ساختار و گزارش محتوا
۲ نگاهى درباره نگارش و شیوه ترجمه
۳ نقد آراء بلاشر
۴ بخش اول:بلاشر و جمع وتدوین قرآن در عصر پیامبر(ص)
۵ بخش دوم:بلاشر و جمع قرآن بعد از رحلت رسول خدا(ص)
۶ نقد آراء بلاشر
۷ پانویس
۸ وابسته‌ها

ساختار و گزارش محتوا

کتاب شامل مقدّمه و پنج عنوان و بخش کلى است.

مترجم در مقدّمه درباره بلاشر و کتاب‌هاى او سخن به میان آورده، آن‌گاه از چگونگى ترجمه و تاریخ آن سخن مى‌گوید.

اینک به گزارش پنج عنوان و بخش کلى کتاب مى‌پردازیم:

بخش اول، گردآورى قرآن مجید نام دارد که در آن سه فصل گردآورى قرآن، اصطلاح رسم الخط مصحف عثمانى و قراءات و قاریان به چشم مى‌خورد.

بخش دوم، توصیف مصحف کنونى نام دارد.و در آن مباحثى درباره تقسیم‌بندیهاى قرآن، سرسوره‌ها، زبان قرآن و سبک قرآن وجود دارد.

بخش سوم،«انتقاداتى که پیش آمد» نام دارد و شامل انتقادات اسلامى و اروپائیان است.

بخش چهارم.علوم قرآنى نام دارد که شامل دو فصل منابعى براى درک متن قرآن و تدوین برحسب نزول قرآن است.

و بخش پنجم کتاب، ترجمه‌هاى قرآن به زبانهاى اروپایى نام دارد که ترجمه‌هاى قدیم و معاصر را معرفى نموده است.

نگاهى درباره نگارش و شیوه ترجمه

کتاب حاضر با قلمى روان و قابل فهم و کاملا علمى نوشته شده است و نشان‌دهنده اهتمام دکتر رامیار در این تألیف ارزنده است.

روش مترجم در نگارش این اثر بدین منوال است که جملات متن اصلى خیلى فشرده و طولانى بوده ولى ایشان سعى نموده هرجمله را به چند جمله تقسیم نموده و هرجا هم که این کار مقدور نبوده به ناچار جمله‌بندى را به همان شکل اصلى، طولانى و فشرده آمده است.

از خصوصیات بارز این ترجمه آن است که دکتر رامیار هرجا که لازم بوده یادداشت و تعلیقه‌اى براى روشن نمودن متن با منبع ذکر کرده و براى اطلاع بیشتر خوانندگان مراجع تازه‌ترى مطرح نموده است و هر کجا که لغزشى از مؤلف به نظرشان رسیده آنرا تصحیح و جوابى درخور و مناسب به آنها داده است و این پاورقیها در دو زمینه فوق، نشانگر توانایى علمى ایشان مى‌باشد.

نقد آراء بلاشر

جوامع اسلامى از دیرباز با سایر جوامع، به ویژه جوامع مسیحى ارتباط عمیق داشته‌اند.بواسطه همین ارتباطات و تبادلات، استشراق غرب در حوزه قرآن‌پژوهى متخصصان برجسته‌اى را در طول چند قرن اخیر وارد حوزه تفسیر و علوم قرآنى نموده است که یکى از نمونه‌هاى بارز آن «بلاشر، رژیس|رژى بلاشر»، مستشرق فرانسوى الاصل، نسبت به سایرین از جایگاهى ویژه‌اى برخوردار است.

مستشرقان قرآن‌پژوه و دانشمندان مسیحى و یهودى صاحب‌نظر در شئون قرآنى در چهار حوزه مصدر و منبع آیات قرآن،
تاریخ جمع و تدوین قرآن، ادبیات و ساختار آیات و سوره‌هاى قرآن و معارف و محتواى قرآن وارد تحقیق و اظهار نظر شدند که اندیشه‌ها و آراء بلاشر بیشتر مربوط به حوزه تاریخ جمع و تدوین قرآن مى‌باشد.که گوشه‌اى از آنها در ترجمه «در آستانه قرآن» مطرح شده است.

اندیشه و آراء او در این اثر به دو بخش قابل تقسیم است.

۱)بلاشر و جمع و تدوین قرآن در عصر پیامبر(ص)۲-بلاشر و جمع قرآن بعد از رحلت رسول خدا(ص) که هرکدام از این دو بخش داراى زیر مجموعه‌هایى است که خواننده اثر با آنها روبرو مى‌شود.

بخش اول:بلاشر و جمع وتدوین قرآن در عصر پیامبر(ص)

زیرمجموعه‌هاى بخش اوّل که بلاشر مطرح مى‌کند:

-خط و کتابت زبان عربى در آغاز اسلام چه وضعیتى داشته است؟

-آیا پیامبر اکرم(ص) متن مدوّنى از قرآن کریم از خود براى آیندگان به جاى گذاشته است؟

-به چه دلیل حضرت محمد(ص) در زمان حیات خود به گروه‌بندى منظم آیاتى که نازل شده بود نپرداخت؟

-کاتبان وحى تا چه اندازه مى‌توانند مورد وثوق و اطمینان باشند تا جایى که به میل خود کلمه‌اى را تغییر نداده باشد

یا در کنایت دچار لغزش و خطاء نشده باشند؟

-آیا استناد و تکیه به ذهن و حافظه صحابه براى اصالت و قطعیّت قرآن و عدم تحریف آن کفایت مى‌کند؟

ما براى تحلیل و مستندسازى موارد بالا سخنان او را از کتاب مى‌آوریم.

بلاشر در صفحه ۱۱ اینگونه بیان مى‌کند: «باید اذعان داشت که هنوز نکات فراوانى در تاریخ قرآن همچنان مبهم و مرموز،
و از بسیارى جهات دور از دسترس باقى مانده است».

او با این بیان، اوّلین قدم را در ایجاد شبهه و ابهام در تاریخ قرآن شروع مى‌کند.

از نظر بلاشر، مشکل اساسى در عصر بعثت که کتابت وحى را مشکل یا غیر ممکن مى‌کند دو عامل است:یکى خط عربى که در ذات خود امکان خواندن یک کلمه را به دو یا چند نحو فراهم مى‌آورد یعنى استفاده از خطى بسیار ناقص الاصل براى نوشتن قرآن و عامل دیگر تعداد اندک باسوادان در شبه جزیره عربستان[۱]

از اینجا وارد زیر مجموعه دوم از آراء بلاستر مى‌شویم او مى‌آورد: «هیچ سندى نداریم که نشان دهد، پیامبر به نوشتن وحى که خود دریافت مى‌کرد، بپردازد، بلکه او این مأموریت را به کاتبان وحى واگذار کرده است».[۲]

و در جاى دیگر مى‌آورد: «از تاریخ نزول آیات اوّلیه، تا موقعى که این آیات به قید تحریر درآمد، یک فاصله زمانى وجود داشته است…محمد(ص) بنابر احادیث، وحشت عظیمى احساس کرد، او در آغاز ندانست که برگزیده خداى قادر است.»[۳]

از اینجا بلاشر دلائل عدم نگارش و تدوین کامل قرآن از طرف پیامبر(ص) را معرفى مى‌کند.عدم آگاهى پیامبر(ص) از رسالتش، فقدان امکانات مادى و موضوع وجود قرائت‌هاى مختلف که پیامبر(ص) از برترى دادن یک قرائت‌بر قرائت دیگر احتراز مى‌جست.[۴]

و در مورد بلاشر با استناد به گفت‌وگویى که زید بن ثابت با خلیفه اوّل دارد این که گفته «چگونه کارى را انجام خواهید داد که پیامبر(ص) انجام نداده است» مطرح مى‌کند: «هیچ‌گونه دلیل قطعى نداریم که تصور کنیم محمد(ص) شخصا به تشکیل مجموعه‌اى از آیات قرآنى دستور فرموده باشد حتى دلائل در اختیار داریم که طبق آنها مى‌توان گفت، این امر بوسیله خود او طرح‌ریزى نشده است.»[۵]و در صفحه ۴۲ دلیل آنرا اینگونه بیان مى‌کند.«امروز ما بدین سؤال به کمک فرضیه مى‌توانیم پاسخ دهیم شاید محمد(ص) و معاصرین او مبادرت به کارى را که منجر به ایجاد نسخه‌اى از معیار کتاب آسمانى شود، کفرآمیز مى‌دانستند». وارد بحث وحى تا چه‌اندازه مى‌توانند مورد وثوق و اطمینان باشند

را از نظر بلاشر مرور مى‌کنیم.وى معتقد است گردآورى قرآن امرى تقلیدى از یهود و نصارى بوده است و دیگر فراموشى بخشى از آیات نزد خود حضرت(ص) بوده و از همه عجیب‌تر اینکه وى اشاره مى‌کند.دلایلى مبنى براینکه پیامبر(ص) دستور به تشکیل مجموعه‌اى به نام قرآن داده باشد در دست نیست و بدین وسیله امر کتابت را ابتکارى از ناحیه صحابه مى‌داند[۶]

بلاشر سپس کتابت کاتبان وحى را اینگونه توصیف مى‌کند.«احادیث بارها به ما نشان میدهند که محمد(ص) وحى الهى را در همان لحظه نزول به کاتبان خود املاء مى‌فرموده است باوجود اینها شاید کاملا متناسب نباشد که به این آگاهى اعتماد مطلقى داشته باشیم زیرا چنین بنظر میرسد که همه این معلومات به منظور اثبات این فرضیه است که پیغمبر(ص) در حیات خود به وسیله کتابت به تثبیت همه قرآن پرداخته است.[۷]

عامل دیگرى که بلاشر در خصوص کتابت کاتبان وحى با تردید برگزار مى‌کند.از طرف دیگر، آیا آیات و سور روى چه چیزهایى نوشته مى‌شد و آیااین نوشته‌ها محفوظ مى‌ماند؟از سوى دیگر نگارش آیات وحى بلافاصله پس از نزول صورت نپذیرفت، مدتها

بعد از نخستین نزول وحى بود که مسلمین به فکر حفظ کتبى آیات نازله افتادند و سپس بلاشر به این نتیجه میرسد در آن زمان با روش محکمى تعقیب شده باشد نتیجه حاصله اطمینان خیلى زیادى به بار نخواهد آورد همه این اسناد، امروز از بین رفته‌اند و درباره آنها جزء فرضیه کلمه دیگرى را نمى‌توانیم به کار ببریم و ما امروز تنها بر مصحفى اتکا مى‌کنیم که پس از دوران محمد(ص) گردآمده‌اند.[۸]

بلاشر با این سخنان، کتابت کاتبان وحى را زیر سؤال مى‌برد و بعد ادامه میدهد: «اساسا در دوران محمد(ص)حافظه به عنوان وسیله اساسى نقل و حفظ قرآن شمرده مى‌شود»[۹]

حال به نقل سخنان بلاشر در رابطه با زیر مجموعه چهارم میرسیم در قسمت قبل که احادیث منقوله در کتب اهل سنّت بر عدم توانایى حفظ کامل در رابطه با پیامبر اکرم(ص) را مطرح نمود در اینجا مى‌گوید:وقتى پیامبر(ص) نتواند به حفظ کامل قرآن نائل شود و آیات را فراموش کند، تکلیف صحابه معلوم است.و در ص ۳۱ مى‌آورد.

آیا دلیلى داریم که در زمان حیات محمد(ص)آن عدّه از صحابه که قرآن را حفظ داشتند و تعدادشان هم محدود است تمامى قرآن را در حافظه خود ضبط نموده بودند؟و نتیجه مى‌گیرد:دومین وسیله حفظ قرآن (حافظ صحابه) در نخستین نسل اسلامى نمى‌توانسته عارى از نقص باشد.[۱۰]

خلاصه دیدگاه بلاشر در این بخش:

جمع‌آورى قرآن به صورت مصحفى جامع(میان دو جلد) در حیات رسول خدا مورد نگارش قرار نگرفت و دلائل آن عبارتند از:۱-تبعیت از آیات قرآنانّ علینا جمعه و قرآنه،۲-احتمال تغییر در آیات تا زمان رحلت خود، ایجاد نسخه‌اى از معیار کتاب آسمانى شدن که این را کفر مى‌دانستند و احتراز از برترى دادن یک قرائت برقرائتهاى دیگر[۱۱]

بخش دوم:بلاشر و جمع قرآن بعد از رحلت رسول خدا(ص)

زیر مجموعه‌هاى این بخش عبارتند از:

-ابوبکر و جمع قرآن

-مصاحف صحابه

-عثمان و جمع قرآن

بلاشر جمع قرآن در دوره خلافت ابوبکر را مى‌پذیرد.و در تحلیل انگیزه ابوبکر و عمر نسبت به جمع قرآن نکات ارزنده و قابل توجهى را مطرح مى‌کند و آن اینکه در فکر آنها مسال تحمیل یک نسخه معین به جامعه مؤمنان مطرح نبوده بلکه هدف آنها آن بوده که در فضیلت جمع قرآن با صاحب مصحف بودن، از سایر اصحاب پیامبر عقب نباشند لذا این قرآن به عنوان مصحف حکومتى از عمر به عثمان منتقل نگشت بلکه به عنوان ارث در اختیار دختر عمر، حفصه قرار گرفت[۱۲]

مصاحف صحابه

بلاشر وجود مصاحف صحابه را همزمان با تدوین مصحف در دوره ابوبکر با استناد به روایات تاریخى مى‌پذیرد. و از مصاحف سالم بن معقل، عبدالله بن عباس، عبدالله بن مسعود، ابى بن کعب، ابوموسى اشعرى و على بن ابى‌طالب(ع) یاد کرده است.در جاى دیگر بلاشر مقایسه‌اى میان ترتیب سور در قرآن کنونى و برخى از مصاحف انجام داده است‌و به این نتیجه رسیده است که اگر پیامبر(ص) در دوران حیات خود قرآن را جمع کرده بود(میان دو جلد)

این اختلافات وجود نداشت به دلیل اینکه هیچیک از شاگردان بدون شک جرأت نمى‌یافت نظمى را که استاد برقرار کرده درهم ریزد[۱۳]

-عثمان و جمع قرآن

بلاشر به اختلاف قرائات مى‌پردازد و مى‌گوید:هر مصحفى طرفدارانى و مخالفانى دارد، ولى دیگر کسى در آنجا نیست تا اختلافات آنها را حلّ کند و زمینه براى تفرقه‌افکنى و فرقه‌سازى آماده مى‌شود.» به دنبال آن، وى ضرورت بوجود آمدن یک متن غیر قابل تغییر و ثابت را مطرح مى‌کند.بدین‌سان جمع‌آورى قرآن به این شکل با دستور عثمان انجام مى‌گیرد.عثمان، هیأتى مرکب از زید بن ثابت، عبدالله بن زیبر، سعید بن عاص و عبدالرحمن بن حارث را مسئول تدوین قرآن نمود.بلاشر، قصد عثمان و هیأت او را چنین بیان مى‌کند.مطلب اصلى بر سر این بود که تاج افتخار تهیّه یک نص قرآنى را براى جامعه اسلامى بر سر یک دسته کلى بگذارد.»

بلاشر چنین نظر مى‌دهد که این اقدام عثمان از نظر سیاسى شایسته است ولى در نحوه اجراء آن، به شایستگى آن معتقد نمى‌باشد.

بلاشر در مورد ادامه کار عثمان چنین بیان مى‌کند که عثمان دستور داد که چهار نسخه از آن تهیّه گردد و به شهرهاى بزرگ اسلامى فرستاده شود.

اما در صفحه ۷۷ کتاب عبارتى آمده که مى‌گوید: گروهى که از قدرت مذهبى على(ع)پشتیبانى مى‌کنند.علنا عثمان را متهم مى‌سازند که در قرآن اشارات مزاحم خود را حذف کرده است.

و نیز وى مى‌گوید:اگر به اخبار روایى، یعنى تنها منبع همیشگى خود تن در دهیم، این انجمن، مصحف ابوبکر را که همان اوراق صحف امانتى نزد«حفصه» بود به عنوان اساس کار خود انتخاب کرد.بدین هسته اصلى، تمام قسمتهاى متفرقه‌اى که با یافتنش امکان‌پذیر بود افزوده شد.در واقع امر و بطور کلى، کار با یک جمع اضافه و تصحیح مصحف ابوبکر-زید بن ثابت پایان گرفت»[۱۴]و این آخرین تردیدى است که از آراء بلاشر در این مقاله مى‌آوریم و آن اینکه مصحف تدوین یافته در عصر ابوبکر اساس کار عثمان بوده و قس