پاورپوینت کامل تاریخ خلیفه بن خیاط ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاریخ خلیفه بن خیاط ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاریخ خلیفه بن خیاط ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاریخ خلیفه بن خیاط ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ساختار
۲ گزارش محتوا
۳ وضعیت کتاب
۴ پانویس
۵ منابع مقاله

ساختار

کتاب با مقدمه محققین آغاز شده و مطالب دربردارنده تاریخ تولد پیامبر(ص) تا سال ۲۳۲ق، است.

شیوه تدوین مطالب تاریخى نزد خلیفه، جامعِ دو شیوه سال‌شمارانه و حدیثى – خبرى است؛ یعنى تاریخ وقایع و تراجم احوال و سیره و مغازى و فتوح (البته بسیار فشرده و مختصر) را ذیل سال و به روش روایى (ذکر روایات مختلف درباره حوادث و اخبار تاریخى با درج سلسله اسناد به‌طور کامل یا ناقص) آورده است. در واقع کتاب وى یکى از قدیمى‌ترین کتب موجود تاریخى به شیوه سال‌شمارانه است.[۲]

خلیفه در سیره به‌طور عمده بر ابن اسحاق تکیه دارد و اخبار را مستقیماً یا با یک واسطه از طریق بکر بن سلیمان یا وهب بن جریر بن حازم از وى نقل مى‌کند. وى علاوه بر این، از کتاب «تاریخ الخلفاء» ابن‌اسحاق نیز بهره برده و روایات متعددى درباره دوره خلفاى راشدین از وى نقل کرده است. بیش از صد بار نام ابن اسحاق در کتاب تاریخ خلیفه آمده است. البته وى اکثر روایات ابن اسحاق را به‌صورت مختصر و فشرده ذکر مى‌کند و از تشریح وقایع مى‌پرهیزد.[۳]

راوى یا نویسنده دیگرى که خلیفه از او بهره برده است، وهب بن جریر بن خازم ازدى (د ۲۰۶ق) است. خلیفه در موضوعِ جنگ جمل و وقایع ردَّه و اخبار خوارج بصره، مواردى از او نقل کرده است.[۴]

ابوالحسن على بن محمد مدائنى (د ۲۲۵ق) اخبارى نامدار عراقى، یکى دیگر از منابع خلیفه است. در بخش فتوحات و اخبار خلفاى راشدین، پنجاه درصد نقل‌ها از مدائنى و به احتمال از کتاب جمل و کتاب صفین و کتاب خوارج اوست. شاید به همین علت است که کلود کاهن معتقد است که کتاب تاریخ خلیفه از آنِ مدائنى است. اما این نظر قطعاً صحیح نیست؛ زیرا اگرچه خلیفه از مدائنى روایات بسیارى نقل کرده است، ولى همان‌گونه‌که گفته شد بیشتر روایات مربوط به سیره از ابن اسحاق نقل شده است و تنها تا وقایع سال ۱۳۱ق از مدائنى روایت مى‌کند.[۵]

از دیگر کسانى که خلیفه از آنها روایت کرده و محتمل است که وى از مکتوبات آنها با اجازه یا شفاهاً روایاتى را نقل کرده باشد، عبارتند از: ابوعبیده معمر بن مثنى (د ۲۰۹ق)، ابویقظان نَسّابه (د ۱۹۰ق)، هشام کلبى (د ۲۰۴ق) و ابومعشر سندى (د بعد از سال ۱۷۰ق).[۶]

گزارش محتوا

در مقدمه محققین، ضمن ارائه زندگى‌نامه مختصرى از نویسنده، توضیحاتى پیرامون کتاب وى داده شده است.[۷]

خلیفه، کتاب خویش را با تعریف کلمه تاریخ آغاز کرده است. وى نیز همانند بسیارى از مورخان کهن، تاریخ را به معناى سال و به‌طور عمده، به معناى تقویم اعم از سال تولد و درگذشت و سال رخ دادنِ حوادث و مانند اینها به کار مى‌برد. وى در مقدمه کتاب، در تعریف تاریخ مى‌نویسد «این کتاب تاریخ است و مردم امر حج و روزه خویش و نیز عِدّه زنان و زمان دیون خود را با تاریخ تعیین مى‌کنند» و به آیه ۱۸۹ بقره و ۱۲ اسراء و ۵ یونس استناد کرده است.[۸]

خلیفه، معتقد است مردم پیوسته واقعه‌اى مهم را براى تاریخ‌گذارى انتخاب مى‌کرده‌اند؛ وقایعى چون هبوط آدم(ع) از بهشت، بعثت حضرت نوح(ع)، طوفان نوح(ع)، در آتش شدن ابراهیم(ع) و بنیان کعبه. وى به نقل از ابوعُبیده معمر بن مثنى مى‌گوید: «ایرانیان پیوسته تاریخ کارهایشان را مى‌شناسند و مبدأ تاریخ نزد آنان، پادشاهى یزدجرد بن شهریار مى‌باشد».[۹]

وى در ادامه، از مبدأهاى تاریخى مختلفى چون بنیان کعبه، مرگ کعب بن لؤى و حمله ابرهه که اعراب پس از هر حادثه براى مدتى آن را حفظ می‌کردند، سخن به میان آورده است. بعد، از پیدایش تاریخ قمرى به دستور عمر بن خطاب بر اساس هجرت حضرت رسول(ص) از مکه به مدینه سخن گفته است. وى معتقد است ابتدا صحابه در مورد اینکه از سال تولد، بعثت، هجرت یا وفات حضرت رسول(ص) کدام‌یک را مبدأ قرار دهند، اختلاف کردند تا اینکه به امر عمر بن خطاب، هجرت را که جداکننده دارالشرک از دارالایمان و حق از باطل بود، مبدأ تاریخ نهادند.[۱۰]

خلیفه، بحث تاریخى خویش را از تولد پیامبر(ص) آغاز کرده و بدون ذکر رویدادهاى دوران مکى، تا سال ۲۳۲ق؛ یعنى هشت سال قبل از وفاتش، ادامه داده است. نکته درخور توجه اینکه خلیفه برخلاف بسیارى از مورخان دیگر چون دینورى (د ۲۸۲ق)، یعقوبى (د ۲۸۴ق) و طبرى (د ۳۱۰ق) که کتاب خویش را با داستان آفرینش، تاریخ انبیا و اقوام و پادشاهان پیش از اسلام شروع مى‌کنند، اثر خویش را با ذکر تولد و وفات حضرت رسول(ص) شروع نموده و بااینکه خود عالم به انساب قبایل عرب و ایام عرب مى‌باشد، هیچ ذکرى از آنها به میان نیاورده است. در واقع چارچوب تاریخ نزد خلیفه، به تاریخ اسلام محدود مى‌باشد. این نکته از آنجا استنباط مى‌شود که وى حتى به وقایع دوران مکى نمى‌پردازد و آغاز تاریخ را ورود حضرت رسول(ص) به مدینه مى‌داند. شاید علت نیاوردن تاریخ دوران مکى ناشى از همان نگاه اسلامى وى به تاریخ باشد؛ چون وى از مکه با نام «ارض شرک» و از هجرت با عنوان «فارق حق از باطل» یاد مى‌کند.[۱۱]

اهمیت این کتاب در آن است که حاوى قدیمى‌ترین شرح وقایع عمده اسلامى است که به ما رسیده است؛ زیرا کتب پیش از آن یا تک نگارى‌هایى بیش نبود یا چون سیره ابن اسحاق و طبقات ابن سعد، على‌رغم داشتنِ مطالب بسیارى در مورد تاریخ اسلام، تنها به قسمتى از آن مى‌پرداختند؛ در ضمن از لحاظ سبک نویسندگى نیز حائز اهمیت است؛ چنان‌که روش وى در کتابتِ تاریخ، جامع بین روش علماى حدیث و اخباریان مى‌باشد. وى در بسیارى جاها به روش اول متمایل است و این تمایل از آنجا آشکار مى‌شود که وى بر ذکر اسانید روایات و تراجم و طبقات رجال و وفیات آنها بسیار تکیه مى‌کند. علاوه بر این وى بر مورخین مدینه و راویان آنها بیشتر اعتماد دارد.[۱۲]

خلیفه