پاورپوینت کامل اهل ذمه ۶۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اهل ذمه ۶۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اهل ذمه ۶۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اهل ذمه ۶۷ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ریشه لغوی
۲ اهل ذمه در اصطلاح فقهی
۳ پیشینه اهل ذمه در اسلام
۴ احکام اهل ذمه

۴.۱ پرداخت جزیه
۴.۲ التزام به قوانین اسلامى
۴.۳ پایبندى به شرایط عقد ذمّه
۴.۴ امنیت جان، مال و معابد اهل ذمّه
۴.۵ گواهى دادن اهل ذمّه
۴.۶ احکام جزایى اهل ذمّه
۴.۷ ورود اهل ذمّه به مسجد الحرام و دیگر مساجد
۴.۸ مراوده با اهل ذمه و احسان کردن به آنان

۵ پانویس
۶ منابع

ریشه لغوی

اهل در لغت به معناى خانواده، شایسته و سزاوار، ساکن، پیرو کیش یا نظر یا طریقه‌اى خاص و نیز معانى دیگر[۱] و ذمّه از ریشه «ذ‌ـ‌م‌ـ‌م» به معناى سرزنش کردن آمده است.[۲] به نوشته ابن‌فارس عهد و پیمان را از آن رو ذمام گفته‌اند که انسان با زیر پا گذاشتن آن سرزنش مى‌شود.[۳]

ابوعبید ذمّه را به معناى امان دانسته[۴] و برخى دیگر آن را به معناى عهد و ضمان مى‌دانند[۵]

اهل ذمه در اصطلاح فقهی

ذمه در اصطلاح فقه عقد و قراردادى است که میان مسلمانان و برخى از غیرمسلمانان منعقد مى‌گردد[۶] و به موجب آن، این افراد ملزم به پرداخت جزیه و رعایت شرایطى دیگر شده و در برابر، حکومت اسلامى موظف است از مال، جان و دیگر حقوق آنان حراست کند.[۷]

به کسانى که این قرارداد با آنان منعقد مى‌گردد «اهل ذمّه» مى‌گویند. سبب نامگذارى اهل ذمّه به این نام آن است که با دادن جزیه، مال و جانشان در امنیت قرار مى‌گیرد[۸] یا آن که با بستن قرارداد ذمّه در پیمان و ضمان مسلمانان داخل مى‌شوند.[۹]

غرض از بستن چنین پیمانى پایان دادن به حالت تضاد و دشمنى میان پیروان ادیان و ایجاد نوعى اتحاد و همزیستى مسالمت‌آمیز میان مسلمانان و غیرمسلمانان در قلمرو حکومت اسلامى است؛[۱۰] همچنین این امر سبب مى‌گردد که پیروان ادیان دیگر با حقایق اسلام آشنا شده، بدان متمایل گردند.[۱۱] طرف قرارداد در این عقد امام یا نایب خاص او و در عهد غیبت حاکم اسلامى است.[۱۲]

براى چنین عقدى شرایط گوناگونى در فقه اسلامى بیان شده که مهم‌ترین آنها عبارت است از:

پرداخت جزیه.
خوددارى از هر کارى که با مصالحه میان طرفین سازگار نباشد؛ مانند جاسوسى کردن براى دشمن.
پرهیز از آزاررسانى به مسلمانان و انجام دادن کارهاى خلاف؛ مانند زنا و سرقت.
تظاهرنکردن به کارهاى ناپسندى مانند نوشیدن شراب و خوردن گوشت خوک، هر چند در شریعت آنان جایز باشد.
پرهیز از احداث کنیسه و ناقوس زدن.
التزام به احکام قضایى مسلمانان.[۱۳]

درباره گستره اهل ذمه و این که آیا شامل همه غیرمسلمانان مى‌شود یا برخى از آنان، فقها اختلاف نظر دارند؛ امامیه و بیشتر فقیهان اهل‌سنت[۱۴] با استناد به آیه جزیه که در آن تنها از اهل کتاب سخن به میان آمده: «مِنَ الَّذینَ اوتواالکِتبَ حَتّى یُعطوا الجِزیَه» (سوره توبه/۹،۲۹) و برخى احادیث،[۱۵] اهل‌ ذمّه را منحصر به اهل کتاب مى‌دانند که شامل یهود، نصارا و مجوس مى‌شود[۱۶] و در کتابى بودن صابئان و سامره نیز اختلاف نظر وجود دارد.[۱۷] شمارى از فقیهان اهل سنت با‌ استناد به احادیث برآن‌اند که اهل ذمّه همه کافران، اعم از عرب و عجم و اهل کتاب و‌مشرکان را دربرمى‌گیرد.[۱۸] نظر دیگر این است که عقد ذمّه شامل همه غیرمسلمانان جز بت‌پرستان مى‌شود.[۱۹] بر پایه نظر نخست، کافران غیرکتابى که در قلمرو حکومت اسلامى اقامت دارند یا در آن تردد مى‌کنند داخل عنوان عقود دیگرى همچون امان یا صلح بوده، مشمول شرایط این عقود هستند.[۲۰]

پیشینه اهل ذمه در اسلام

در دوران زندگى پیامبر در مکه ملاقات ها و گفتگوهایى با اهل کتاب گزارش شده؛[۲۱] ولى چون اسلام نوپا بوده و حکومتى تشکیل نگردیده بود این ملاقات ها به قراردادى با اهل کتاب نینجامید؛ اما پس از هجرت آن حضرت به مدینه و تشکیل حکومت اسلامى و همجوارى با برخى اهل کتاب، از جمله یهودیان بنى‌قریظه و بنى‌نضیر و بنى قینقاع، پیامبر با آنان عهدنامه‌هایى امضا کرد که نخستین منشور زندگى مسالمت‌آمیز میان پیروان ادیان الهى به شمار مى‌رود.

برخى بندهاى این پیمان‌نامه‌ها بدین قرار است: یهودیان و مسلمانان امت واحدى را تشکیل مى‌دهند و هر یک از آنان در دین و عقاید خود آزاد هستند. یهودیان حق ندارند دشمنان مسلمانان را با زبان یا دست یا دادن سلاح آشکارا یا مخفیانه یارى کنند و در غیر این صورت جان و مال آنان حرمت ندارد و مسلمانان مى‌توانند زنان و فرزندان آنان را به اسارت بگیرند. تا زمانى که مسلمانان در حال جنگ باشند یهودیان در هزینه این جنگ ها شریک‌اند؛[۲۲] اما پس از مدتى آنان پیمان خود را شکسته، حتى برخى از آنان ضمن همکارى کردن با مشرکان، تصمیم گرفتند پیامبر اسلام را به شهادت رسانند[۲۳] که در پى نقض عهد از سوى یهودیان بنى‌نضیر قبل از واقعه اُحُد پیامبر قلعه آنان را محاصره کرد و با قطع کردن نخلهایشان آنها را به ترک سرزمین خود و خروج از مدینه و جزیره‌العرب وادار کرد. برخى آیات سوره حشر/۵۹ در این باره نازل گردید؛ از جمله آیات «هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن دِیَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنتُمْ أَن یَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللَّهِ… وَلَوْلَا أَن کَتَبَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الْجَلَاء لَعَذَّبَهُمْ فِی الدُّنْیَا… ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَمَن یُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ». (سوره حشر/۵۹‌، ۲ ـ ۴) به نظر برخى مفسران بیرون راندن بنى‌نضیر نخستین اخراج دسته جمعى اهل ذمّه از جزیره‌العرب به شمار مى‌رود.[۲۴] البته برخى محققان در اهل ذمّه بودن اینان تردید کرده‌اند.[۲۵]

بنى‌قریظه گروه دیگر یهود نیز در سال پنجم هجرت پیمان خود را شکستند.[۲۶] در پى این نقض عهد پیامبر پس از محاصره ۲۵ روزه سرزمین آنان مردانشان را کشت و زنانشان را اسیر و اموال و سرزمین آنان را تصرف کرد:[۲۷] «و اَنزَلَ الَّذینَ ظهَروهُم مِن اَهلِ الکِتبِ مِن صَیاصیهِم وقَذَفَ فى قُلوبِهِمُ الرُّعبَ فَریقـًا تَقتُلونَ و تَأسِرونَ فَریقا × واَورَثَکُم اَرضَهُم و دیرَهُم و اَمولَهُم واَرضـًا لَم تَطَوها و کانَ اللّهُ عَلى کُلِّ شَىء قَدیرا». (سوره احزاب/۳۳، ۲۶ ـ ۲۷)

به نظر برخى آیات ۵۵ ـ ۵۶ سوره انفال/۸ نیز درباره نقض عهد بنى‌قریظه نازل گردید؛[۲۸] همچنین قرآن در آیه ۵۸ سوره انفال/۸ به پیامبر اسلام اجازه داده که عهد خود را با عهدشکنان نقض کند: «و اِمّا تَخافَنَّ مِن قَوم خِیانَهً فَانبِذ اِلَیهِم عَلى سَواء اِنَّ اللّهَ لایُحِبُّ الخائِنین». طبق روایاتِ شأن نزول، آیه فوق در مورد نقض عهد یهود بنى‌قینقاع نازل شد[۲۹] که در پى آن پیامبر‌ اسلام صلى الله علیه و آله آنان را محاصره و پس از گرفتن اموالشان آنان را از‌ مدینه بیرون راند.[۳۰]

در سال نهم هجرى و با نزول آیه‌ ۲۹ سوره توبه/۹ پیامبر مأمور گشت تا به آن دسته از اهل کتاب که به دین حق نگرویده بودند اعلام جنگ کند، مگر این که جزیه بپردازند و از عناد و دشمنى با مسلمانان دست کشند: «قتِلُوا‌الَّذینَ لایُؤمِنونَ بِاللّهِ ولابِالیَومِ الأخِرِ ولا یُحَرِّمونَ ما حَرَّمَ اللّهُ ورَسولُهُ ولایَدینونَ دینَ الحَقِّ مِنَ الَّذینَ اوتواالکِتبَ حَتّى یُعطوا الجِزیَهَ عَن یَد وهُم صغِرون». به نظر برخى مؤلفان با نزول آیه فوق حکم گرفتن جزیه از اهل ذمّه تشریع گردید.[۳۱]

پس از نزول این آیه، پیامبر نامه‌اى به مسیحیان نجران مبنى بر پذیرش اسلام یا پرداخت جزیه به حکومت اسلامى نوشت.[۳۲] مسیحیان نجران پس از دریافت نامه به مدینه آمدند و پس از انجام مذاکراتى از پذیرش اسلام و مباهله امتناع ورزیده، حاضر شدند به مسلمانان جزیه بپردازند.[۳۳]

در پى پذیرش جزیه قراردادى میان پیامبر و مسیحیان نجران بسته شد و در این قرارداد مسلمانان متعهد شدند از جان و مال و معابد آنان محافظت کنند و آنان متعهد شدند که به مسلمانان جزیه بپردازند و در صورت بروز جنگ از ناحیه یمن مسلمانان را یارى و نمایندگان پیامبر را پذیرایى کنند و از رباخوارى امتناع ورزند.[۳۴]

به جز قراردادهاى یاد شده از انعقاد پیمانهاى دیگرى نیز میان رسول خدا صلی الله علیه و آله و اهل ذمّه سخن رفته است؛ از جمله قرارداد آن حضرت با «یوحنا‌ بن روبه» رئیس مسیحیان ایلا[۳۵] و نیز با یهودیان سینا[۳۶] و موارد متعدد دیگر[۳۷] که این قراردادها پس از رحلت آن حضرت مبناى معامله و رفتار خلفا و مسلمانان با اهل ذمّه قرار گرفت و بر پایه آنها پیمان هاى متعدد دیگرى نیز با اهل ذمّه بسته شد.

احکام اهل ذمه

در قرآن کریم احکام متعددى درباره اهل ذمّه مطرح شده است که برخى از آنها مربوط به وظایف اهل ذمّه در برابر حکومت اسلامى بوده، شمارى دیگر درباره تکالیف مسلمانان و حکومت اسلامى در برابر اهل ذمّه است. مهم‌ترین احکام مزبور عبارت است از:

پرداخت جزیه

یکى از تکالیف اهل ذمه پرداخت جزیه به حکومت اسلامى است: «حَتّى یُعطوا الجِزیَه». (سوره توبه/۹، ۲۹) دریافت جزیه از اهل کتاب در واقع به جهت تأمین هزینه حمایت از جان و مال و امنیت آنان از سوى حکومت اسلامى است.[۳۸]

التزام به قوانین اسلامى

پس از انعقاد قرارداد ذمّه، اهل ذمّه موظف‌اند از قوانین حکومت اسلامى پیروى کنند. برخى از مفسران و فقها جمله «عَن یَد و هُم صغِرون» (سوره توبه/۹، ۲۹) را که اشاره به تسلیم بودن اهل ذمّه در برابر حکومت اسلامى دارد دلیل بر این نکته دانسته و گفته‌اند: لازمه تسلیم بودن اهل ذمّه در برابر مسلمانان، پایبندى آنان به قوانین حکومت اسلامى است.[۳۹]

البته درباره تفسیر «صاغرون» آراى متعدد دیگرى نیز نقل شده است[۴۰] که با روح تعالیم اسلام و قرآن سازگار نبوده، قابل پذیرش نیست.[۴۱]

به موجب این آیه اگر دادگاه صالح اسلامى حکمى بر ضد اهل ذمّه صادر کند آنان موظف‌اند آن حکم را بپذیرند.[۴۲] البته برخى فقها با استناد به آیه «فَاِن جاءوکَ فَاحکُم بَینَهُم اَو اَعرِض عَنهُم» (سوره مائده/۵‌،۴۶) گفته‌اند: قاضى اسلامى در مورد پذیرش داورى یا امتناع از آن میان اهل ذمّه مخت