پاورپوینت کامل امامزاده ابراهیم بن على بن جعفر (بخشی) (علیه السلام) ۵۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امامزاده ابراهیم بن على بن جعفر (بخشی) (علیه السلام) ۵۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امامزاده ابراهیم بن على بن جعفر (بخشی) (علیه السلام) ۵۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امامزاده ابراهیم بن على بن جعفر (بخشی) (علیه السلام) ۵۰ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ پاره اى از حالات اجداد امامزاده ابراهیم(بخشی)
۲ ذکر حالات موسى ابى السبحه بن ابراهیم المرتضی،
۳ توصیف گنبد و بارگاه شاه ابراهیم(بخشی)
۴ پی نوشت ها
۵ منبع

پاره اى از حالات اجداد امامزاده ابراهیم(بخشی)

قبل از آنکه وارد بحث شویم باید متذکر شد که در اکثر کتب تاریخى که در زمینه امامزادگان قم نوشته اند، در کنار اسم امامزاده ابراهیم کله بخشى را پیوست داده اند و براى این مطلب هم حتى الآن در هیچیک از کتابهاى موجود دلیلى را ثبت نکرده و اگر هم قائل به ملقب بودن آن امامزاده به بخشى شویم لازم است که در کتب انساب و یا تراجم و رجال اشاره اى شده باشد لذا احتمال داده مى شود که ماده تاریخ بناء یا تعمیر آن کلمه بخشی(۹۱۲) بوده و براى فرق گذاشتن بین دو امامزاده مدفون به این نام که قبلا اشاره شد ملقب به بخشى نموده و حتى الآن بعنوان امامزاده ابراهیم بخشى خوانده مى شود.

همانطوریکه در سلسله نسب امامزاده ابراهیم بیان گردید جد اعلاى نامبرده هم جناب امامزاده واجب التعظیم ابراهیم الاصغر ملقب به مرتضى است که بنا به عقیده نگارنده این کتاب در شهر کاشمر مدفون مى باشد و حتى الآن هیچ مشهدى را با صفاتر از مجلل از بقعه متبرکه این امامزاده ندیده، و چون حقیر بارها به زیارت و عتبه بوسى آستان مبارک این سید جلیل مشرف شده و انگیزه تألیف این کتاب را چنانکه در مقدمه این جلد نگاشته ام، خوابى بوده که باعث شد در پیرامون امامزادگان ایران تحقیق نمایم مى باشد.

بهرحال در اینجا مختصرى از حالات این سید جلیل القدر را بخوانندگان عزیز تقدیم مى نمایم و زندگانى و شرح مبسوط و کیفیت خروج و هجرتشان به مرو را در مجلدات بعدى این کتاب که منحصر به حالات امامزادگان و بقاع متبرکه در استان پهناور خراسان مى باشد ارجاع خواهیم داد.

ابراهیم اصغر ملقب به مرتضى فرزند حضرت امام موسى بن جعفر(علیه السلام) سیدى بزرگ و با سخاوت و شجاع بوده و سید تاج الدى در غایه الاختصار او را شیخى کریم و بزرگوار توصیف نموده است و حضرت امام موسى کاظم(علیه السلام) قبل از ولادتش خبر داده که یکى از همسرانم فرزندى خواهد آورد که در میان فرزندانم در سخاوت و شجاعت و عبادت کسى از او پیشى نخواهد گرفت، ابراهیم اصغر جد سید رضى و سید مرتضى است زیرا این دو برادر فرزندان ابى احمد نقیب حسین بن موسى بن محمد بن ابراهیم بن موسى بن جعفر(علیه السلام) می باشند.

باید توجه داشت که چون ابراهیم اکبر صاحب ابى سرایا خروج نمود، و جنگهائى داشته است لذا مورخین نوعا هر مطلبى را که با نام ابراهیم مطرح شده بنام ابراهیم اکبر که امیر مکه و یمن بوده به حساب آورده اند، درحالیکه چنین نیست بلکه هر جا که از تقوى و عبادت و سخاوت تعریف شده مربوط به ابراهیم اصغر(مرتضی) مى باشد و حتى اشتباها لقب مرتضى را به امیر یمن داده اند. ابراهیم المرتضى بن موسى الکاظم(علیه السلام) بنابر قولى در سال ۲۱۰ هـ .ق در بغداد زندگى را بدرود گفت(۸)ولى نظر نگارنده این کتاب چنین است که چون وى به امامت برادر بزرگوارش امام رضا(علیه السلام) قائل بوده و از حضرتش حدیث نقل مى کرده و در مجالس علنا مردم را به امامت برادر بزرگوارش امام على بن موسى الرضا(علیه السلام) دعوت مى نموده لذا چون مأمون( علیه اللعنه) اساس حکومت خود را در خطر مى دید، این سید جلیل القدر را تحت الحفظ به مرو دعوت نموده و عاقبت وى را با زهر شهید مى نماید(۹).

پس معلوم گردید که حضرت امام موسى کاظم(علیه السلام) را دو پسر بنام ابراهیم بوده که مرحوم علامه سید بحرالعلوم و دیگر علماء انساب و رجال و مورخین در کتبشان به آن تصریح نموده اند و جناب سید بحرالعلوم چنین اضافه مى کند که ظاهرا امام کاظم(علیه السلام) دو پسر بنام ابراهیم داشته بدلیل نص صاحب کتاب عمده الطالب و غیر او از علماى انساب و اینکه دانشمندان انساب از دیگران داناترند بعلاوه گفتار دیگران صراحت بر انحصار ندارد و لذا معارض نمى باشد مخصوصا که صاحب عمده الطالب ابراهیم اکبر را پیشواى زیدیه وکسى که در یمن خروج کرد معرف می نماید و او بود در بغداد به دست مأمون مقتول گشت(۱۰).

در کتاب(منتهى الآمال)(۱۱)بنقل از عمده الطالب مسطور است که ابراهیم اصغر بن امام موسى کاظم(علیه السلام) ملقب مرتضى مادرش ام ولدى بوده از اهل نوبه و زنگبار و اسمش نجیه یا نجیبه مى باشد که عقب او از دو پسرش بوده است.

چنانچه بالا گفته شد جناب ابراهیم الاصغر المرتضى بنابر قول دو فرزند بنام موسى مکنى به ابى سجه و جعفر و بنابر قول دیگر سه فرزند همان دو باضافه اسماعیل دارا بوده است(۱۲).

ذکر حالات موسى ابى السبحه بن ابراهیم المرتضی،

جد سوم امامزاده ابراهیم(علیه السلام)

معلوم گردید که براى امامزاده ابراهیم المرتضى دو و یا بنابر قولى سه پسر به اسامی، موسی الاصغر الثانى مکنى به ابى السبحه، جعفر، و اسماعیل بوده است.
در کتاب منتهى الآمال(۱۳)نوشته شده که موسی ابى سبحه از اهل صلاح و عبادت و ورع و فاضل بوده است و روایت مى کرد حدیث رااز اجدادش روایت سلسله الذهب را که مى فرمود: خبر داد مرا پدرم ابراهیم که گفت حدیث کرد مرا کرد مرا امیرالمؤمنین(علیه السلام) از رسول خدا(ص) که حضرت فرمود حدیث کرد مرا جبرئیل(علیه السلام) از خداى تبارک و تعالى که فرمود: لا اله الا الله دژ و حصار من است، پس هر که بگوید آنرا دخل شود در حصار من کسى که داخل شود در حصار من ایمن خواهد بود از عذاب من.
مرحوم شیخ عباس قمى اضافه مى کندکه جناب موسى ابى سبحه در بغداد فوت نمود و قبرش در مقابر قریش در جوار پدر و جدش مى باشد.

اما مرحوم عباس فیض درکتاب(۱۴)خود به نقل از تاریخ قم چنین مى نویسد که:”موسى بن ابراهیم المرتضى در سال دویست هجری همانسالى که حضرت رضا(علیه السلام) از مدینه بطرف مرو هجرت فرمود در یمن علیه مأمون خروج کرد و دعوى امامت نمود و مدت سه سال در آنجا توقف داشت تا آنگاه که حمدویه بن على بن عیسى بن ماهان او را از یمن اخراج کرد و سپس بمکه معظمه آمد و مردم را بخلافت مأمون دعوت کرد و بالجمله حالات چندى بر او نگذشت تا ببغداد درآمد و در ماه ربیع الاول سال ۲۲۱ هـ .ق در همانجا وفات یافت و در مقابر قریش مدفون گشت”.

باید گفت که روایت فوق با قول مرحوم شیخ عباس قمى که از تاج الدین ابن زهره حسینى فضائل موسى را نقل نموده کاملا بر عکس و تضاد دارد و مضافا در اکثر کتب هم از عبادت و ورع موسى خبر داده اند تا جائیکه وى بر اثر عبادت و گفتن ذکر به ابى السبحه ملقب گشته چگونه ممکن است که وى دعوى امامت داشته باشد، شاید مؤلف تاریخ قم که مرحوم عباس فیض از آن تبعیت نموده در ذکر اسامى آن اشتباهى صورت داده، چونکه دعوى امامت چنانکه خواهد آمد ابراهیم اکبر نموده بود و او بود که بر علیه دستگاه خلافت مامون با ابوالسرایا در یمن خروج کرد و اگر هم مراتب فوق مبنى بر خروج موسى البى السبحه حقیقت داشته باشد لازم است صاحب مقاتل الطالبین در بخشى که راجع به خروج نمودن سادات در ادامه حرکت ابو السرایا دارد در کتابش نقل مى نمود. بهرحال در کتاب انساب(۱۵)مسطور است که مسوى ابى سبحه را ۳۲ فرزند بود که هشت تن آنها عقب مانده که به اساسى زیر است:

۱ـ ابو جعفر اعرج بنام محمد که از علماى بغداد شمرده شده است ۲ـ اباالحسن عسکرى بنام ابراهیم ۳ـ ابو عبدالله دینورى بنام احمد ۴ـ ابو محمد بنام عبدالله ۵ـ جعفر که این پنج تن در کوفه متوقف بوده اند ۶ـ ابوالقاسم بنام عبیدالله ۷ـ ابو عبدالله حسین ۸ـ ابوالحسن دینورى بنام عیسى که این هشت تن داراى اعقابند(۱۶).

۹ـ ابوسلیمان داود ۱۰ـ ادریس ۱۱ـ محمد ۱۲ـ اسحاق ۱۳ـ هارون ۱۴ـ احمد الأصغر ۱۵ـ اسماعیل ۱۶ـ زید ۱۷ـ موسى ۱۸ـ سلیمان ۱۹ـ محمد ۲۰ـ ابومحمد حسن ۲۱ـ عبد الوهاب ۲۲ـ فضل ۲۳ـ عبدالواحد ۲۴ـ یحیى ۲۵ـ على ۲۶ـ جعفر ۲۷ـ ابوالفضل ۲۸ـ عبدالودود ۲۹ـ اسحق اص