پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فصلت ۷۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فصلت ۷۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فصلت ۷۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فصلت ۷۰ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ترجمه های فارسی
۲ ترجمه های انگلیسی(English translations)
۳ معانی کلمات آیه
۴ تفسیر آیه
۵ پانویس
۶ منابع

ترجمه های فارسی

و او روی زمین کوهها برافراشت و انواع برکات (و منابع از معادن و چشمه‌ها و درختان) بسیار در آن قرار داد و قوت و ارزاق اهل زمین را در چهار روز (برای هر شهر و دیاری) مقدّر و معیّن فرمود و روزی طلبان را یکسان در کسب روزی خود گردانید (تا همه روزی خورند).

و در روی زمین کوه های استواری پدید آورد، و در آن منافع فراوانی آفرید و رزق [روزی خوارانش] را در آن به مدت چهار دوره [بهار، تابستان، پاییز و زمستان] تقدیر کرد [آن هم] یکسان و به اندازه برای خواهندگان.

و در [زمین‌]، از فراز آن [لنگرآسا] کوهها نهاد و در آن خیر فراوان پدید آورد، و مواد خوراکى آن را در چهار روز اندازه‌گیرى کرد [که‌] براى خواهندگان، درست [و متناسب با نیازهایشان‌] است.

بر روى زمین کوه‌ها پدید آورد و آن را پر برکت ساخت و رزق همه را معین کرد، در چهار روز یکسان براى همه سائلان.

او در زمین کوه‌های استواری قرار داد و برکاتی در آن آفرید و موادّ غذایی آن را مقدّر فرمود، – اینها همه در چهار روز بود – درست به اندازه نیاز تقاضا کنندگان!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

He set in it firm mountains, [rising] above it, blessed it, and ordained in it, in four days, [various] means of sustenance, equally for all seekers.

And He made in it mountains above its surface, and He blessed therein and made therein its foods, in four periods: alike for the seekers.

He placed therein firm hills rising above it, and blessed it and measured therein its sustenance in four Days, alike for (all) who ask;

He set on the (earth), mountains standing firm, high above it, and bestowed blessings on the earth, and measure therein all things to give them nourishment in due proportion, in four Days, in accordance with (the needs of) those who seek (Sustenance).

معانی کلمات آیه

«بَارَکَ»: پر خیر و برکت باد. نعمتها و منافع زیادی را پدید آورد. «قَدَّرَ»: مقدّر کرد. اندازه‌گیری و پیش‌بینی نمود. «أَقْوَاتَهَا»: خوراکیها و غذاهای مورد نیاز ساکنان روی زمین، اعمّ از انسانها و حیوانها و گیاهها. «أَرْبَعَهِ أیَّامٍ»: چهار روز. منظور تتمّه چهار روز است. یا به عبارت دیگر، دو روز برای خلق زمین، و دو روز برای ایجاد کوهها و تولید خیرات و تقدیر اقوات. نظیر این تعبیر، در زبان عربی و فارسی نیز وجود دارد. مثلاً اگر گفته شود: از اینجا تا مکّه ده روز طول می‌کشد، و تا مدینه پانزده روز. یعنی پنج روز فاصله مکّه و مدینه است و ده روز فاصله اینجا تا مکّه. تفاسیر معتبر را در این زمینه مطالعه کردم، جز این، رأی دیگری که چنگی به دل بزند و موافق با آیات دیگر قرآن باشد پیدا نکردم. ولی این بنده خدا را عقیده بر این است که: دو روز یا دو دوران مذکور در آیه با دو روز یا دو دوران مذکور در آیه مقارن و همزمانند. چرا که آفرینش آسمانها، آفرینش زمین را نیز در بر دارد. و چهار روز یا دوران مذکور در آیه خاصّ زمین و مکمّل دو دوران قبلی است که روی هم شش دوران می‌شود. «سَوَآءً»: درست در مدّت چهار روز کامل، بدون کم یا زیاد. اقوات و موادّ غذائی درست بدان اندازه است که مورد نیاز است. مصدر و مفعول مطلق فعل محذوف (إِسْتَوَتْ) یا حال (اقوات) است. «السَّآئِلِینَ»: محتاجان و نیازمندان. درخواست‌کنندگان و طالبان. مراد انسان و حیوان و گیاه است. ذکر آن به صورت جمع مذکّر سالم، از راه تغلیب است. «لِلسَّآئِلِینَ»: متعلّق به (قَدَّرَ) یا (سَوَآءً) است.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَکَ فِیها وَ قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها فِی أَرْبَعَهِ أَیَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِینَ «۱۰»

و در زمین کوه‌هایى را بر فرازش قرار داد و در آن خیر فراوان نهاد، و در چهار روز رزق و روزى اهلِ زمین را مقدّر کرد که براى تمام نیازمندان کافى است.

ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِیَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِیا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً قالَتا أَتَیْنا طائِعِینَ «۱۱»

سپس به (آسمان) در حالى که دود بود توجّه کرد، پس به آن و زمین فرمود: با رغبت یا کراهت بیایید (و شکل بگیرید) گفتند: فرمانبردار آمدیم (و شکل گرفتیم).

نکته ها

«رَواسِیَ» جمع «راسیه» به معناى کوههاى استوار است. «سَواءً» به معناى برابر است و «سَواءً لِلسَّائِلِینَ» به معناى آن است که قوت‌ها برابر نیازهاست.

«طوع» به معناى رغبت و «کره» به معناى بى‌رغبتى است.

عبارتِ‌ «اسْتَوى‌» هرگاه در کنار حرف «على» قرار گیرد، به معناى سلطه و حکومت است، مانند آیه‌ى‌ «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌» «۱» ولى هرگاه در کنار حرف‌ «إِلَى» قرار گیرد، به معناى توجّه و قصد است مانند همین آیه. «۲»

آفرینش، مراحل تکاملى دارد:

اول) خلق شدن. «خَلَقَ الْأَرْضَ»

دوم) استقرار و تثبیت. «جَعَلَ فِیها رَواسِیَ»

سوم) تزریق منافع در زمین. «بارَکَ فِیها»

چهارم) تأمین نیازهاى همگان. «سَواءً لِلسَّائِلِینَ»

«۱». طه، ۵.

«۲». مفردات راغب.

جلد ۸ – صفحه ۳۱۹

زمین و کوه‌ها مایه‌ى برکت هستند. برخى از فواید و برکات زمین عبارت است از: تأمین مواد غذایى، پیدایش گیاهان، تصفیه‌ى آب، دفن مردارها و زباله‌ها، یک دانه گرفتن و چند خوشه دادن، زباله را گرفتن و آب زلال دادن و در کوهها نیز برکاتى است از قبیل انواع معادن، حفظ برف‌ها، تأمین سنگ‌هاى ساختمانى، حفظ لرزش‌هاى زمین و کنترل طوفان‌ها و بادها، علامت و راهنمایى براى مسافران و ….

بعضى‌ «أَرْبَعَهِ أَیَّامٍ» را اشاره به چهار فصل گرفته و گفته‌اند تغییر فصل‌ها در تأمین روزى موجودات زمین مؤثّرند.

سؤال: اگر روزى براى همه هست، این همه گرسنه چرا؟

پاسخ: در سوره‌ى ابراهیم آیات ۳۲ تا ۳۴ خداوند مى‌فرماید: ما باران فرستادیم و میوه‌ها رویاندیم تا رزق شما باشد. کشتى‌ها، نهرها، خورشید و ماه و شب و روز را مسخر شما کردیم و هر چه خواستید دادیم و اگر نعمت‌هاى الهى را بشمارید نمى‌توانید حسابش را بکنید، لکن مدیریّت‌هاى ناقص و توزیع‌هاى ناعادلانه و اسراف و تبذیرها و کارهاى ظالمانه، این بدبختى‌ها را براى شما آورده است و در پایان مى‌فرماید: «إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ کَفَّارٌ»

پیام ها

۱- پیدایش کوهها امرى تصادفى نیست، بلکه با برنامه بوده است. «جَعَلَ فِیها رَواسِیَ»

۲- تقدیر رزق و قرار دادن برکت در زمین از شئون ربوبیّت است. «رَبُّ الْعالَمِینَ‌- بارَکَ فِیها- قَدَّرَ فِیها»

۳- خداوند براى همه‌ى موجوداتى که در زمین زندگى مى‌کنند بر اساس حکمت و به مقدار لازم، روزى قرار داده است. «قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها»

۴- تقدیر روزى‌ها قبل از آفرینش ما بوده است. «قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها فِی أَرْبَعَهِ أَیَّامٍ»

ما نبودیم و تقاضامان نبود

لطف تو ناگفته‌ى ما مى‌شنود

۵- همه‌ى موجودات زمینى براى تأمین نیازهاى خود حقّ برابر و یکسان دارند.
«سَواءً لِلسَّائِلِینَ»

جلد ۸ – صفحه ۳۲۰

۶- براى رسیدن به روزى، باید تلاش کرد. (کلمه‌ «لِلسَّائِلِینَ» نشانه‌ى درخواست است و درخواست واقعى همراه تلاش و تکاپو است).

۷- آسمان‌ها در آغاز به صورت دود و گاز بوده است. «وَ هِیَ دُخانٌ»

۸- در چند آیه‌ى قبل خواندیم که کفّار به رسول خدا صلى الله علیه و آله مى‌گفتند: دل‌هاى ما در پرده‌هایى از حجاب و گوش‌هاى ما سنگین است ولى این آیه مى‌فرماید:

آسمان‌ها و زمین فرمان خدا را مى‌شنوند و خاضعانه اطاعت مى‌کنند. «أَتَیْنا طائِعِینَ»

۹- هستى شعور دارد و مخاطب قرار مى‌گیرد. «أَتَیْنا طائِعِینَ»

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)

وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَکَ فِیها وَ قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها فِی أَرْبَعَهِ أَیَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِینَ «۱۰»

وَ جَعَلَ فِیها رَواسِیَ‌: و بیافرید خداى تعالى در زمین کوههاى بلند پایه را، مِنْ فَوْقِها: از بالاى زمین. و فایده فوقیت آنست که منافع آن مفروض باشد براى اشخاص، و ظاهر شود براى نظار، و آنچه در آنست از وجوه استبصار و معرفت بندگان و علم به آثار و شواهد قدرت الهى به موادى که نظام عالم منوط به آنست مانند طلا و نقره و مس و روى و آهن و سرب و جواهرات نفیسه مانند لعل و زبرجد و یاقوت، چقدر فوائد از آنها براى بشر حاصل گردد که در شماره نیاید.

وَ بارَکَ فِیها: و برکت در آن کوهها و بسیار گردانید منافع آن را از معادن و منابع و نباتات و اشجار بدون زرع و غرس.

وَ قَدَّرَ فِیها أَقْواتَها: و تقدیر فرمود در زمین روزیهاى اهل زمین را، یعنى معین‌

جلد ۱۱ – صفحه ۳۵۲

ساخت در آن براى هر نوعى از جنس حیوانات آنچه به آن معیشت کنند، یا آنکه مقدر گردانید در آن اقواتى را که ناشى شده است به این وجه که حدوث هر قوت را به قطرى از اقطار مخصوص ساخت، مانند گندم و جو و برنج و خرما و ذرت و امثال آن، که هر یکى غالب قوت بلدى باشد، و فایده اختصاص، رنج بردن بندگان است به طریق تجارت. حاصل آنکه تقدیر اقوات فرمود خداى تعالى، فِی أَرْبَعَهِ أَیَّامٍ‌: در چهار روز و یا چهار وقت که خارج فرماید در آن اقوات عالم را از مردم و بهائم و پرندگان و چرندگان و درندگان و حشرات زمین در صحرا و دریا و در چهار روز متصل به یکدیگر، سَواءً لِلسَّائِلِینَ‌: مساوى بودنى یعنى چهار روز تمام بدون زیاده و نقصان براى پرسندگان، یعنى این جوابى است مر جماعتى را که سؤال کنند از خلق زمین و تقدیر آنچه در آنست در چند مدت بوده.

ابن عباس روایت نموده از حضرت پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله که: حق تعالى زمین را در روز یکشنبه و دوشنبه خلق فرمود، و کوهها را روز سه شنبه، و اشجار و میاه را روز چهار شنبه، و آسمانها را روز پنجشنبه، و شمس و قمر و نجوم و ملائکه و آدم را روز جمعه خلق فرمود «۱».

بیان:

علما در خلق اشیاء بتدریج با وجود قدرت سبحانى در خلق یک لحظه، چند وجه ذکر نموده‌اند:

۱- به جهت تعلیم بندگان است که در کارها تعجیل ننماید، و نکته «التأنى من الرحمن و العجله من الشیطان» «۲» مؤید اینست.

۲- آنکه تا معلوم بندگان شود صدور این امور، از قادر مختارى است که عالم به مصالح و حکم باشد، چه اگر صدور آن از فاعل موجب بودى، هر آینه دفعى بودى نه تدریجى.

تتمه:

تفسیر دوم آیه- که مراد از «اربعه ایام» چهار وقت باشد: زمستان،

«۱» مجمع البیان ج ۵ ص ۵.

«۲» منهج الصادقین ج ۸ ص ۱۷۱.

جل