پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فجر ۷۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فجر ۷۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فجر ۷۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آیه ۱۰ سوره فجر ۷۸ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ ترجمه های فارسی
۲ ترجمه های انگلیسی(English translations)
۳ معانی کلمات آیه
۴ تفسیر آیه
۵ پانویس
۶ منابع

ترجمه های فارسی

و نیز فرعون (و فرعونیان) را که صاحب قدرت و سپاه بسیار بود (چگونه به دریای هلاک غرق نمود).

و با فرعون نیرومند که دارای میخ های شکنجه بود؟

و با فرعون، صاحب خرگاه‌ها [و بناهاى بلند]؟

و قوم فرعون آن دارنده میخها،

و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود،

ترجمه های انگلیسی(English translations)

and Pharaoh, the impaler

And (with) Firon, the lord of hosts,

And with Pharaoh, firm of might,

And with Pharaoh, lord of stakes

معانی کلمات آیه

اوتاد: وتد: میخ. جمع آن اوتاد است، آن در سوره ص/ ۱۲ نیز آمده است، گویند علّت این تسمیه آن بود که فرعون چون مى‌‏خواست کسى را شکنجه کند او را به چهار میخ مى‏‌کشید ولى ظاهرا منظور از اوتاد لشکریان، ساز و برگ وسائل حکومت و مانند آن است که همچون میخ‌هایى حکومت او را محکم کرده بودند (قاموس قرآن).[۱]

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِعادٍ «۶» إِرَمَ ذاتِ الْعِمادِ «۷» الَّتِی لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُها فِی الْبِلادِ «۸» وَ ثَمُودَ الَّذِینَ جابُوا الصَّخْرَ بِالْوادِ «۹» وَ فِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتادِ «۱۰» الَّذِینَ طَغَوْا فِی الْبِلادِ «۱۱» فَأَکْثَرُوا فِیهَا الْفَسادَ «۱۲» فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذابٍ «۱۳» إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ «۱۴»

«۶» آیا ندیدى که پروردگارت با قوم عاد چه کرد؟ «۷» (همان قوم) ارم، (شهرى) که داراى بناهاى ستون دار بود. «۸» (بناهایى) که مانندش در دیگر شهرها ساخته نشده بود. «۹» و با قوم ثمود که در وادى خود تخته سنگها را (براى ساختن خانه) مى‌بریدند. «۱۰» و با فرعون، صاحب قدرت و سپاه عظیم. «۱۱» آنها که در شهرها طغیانگرى کردند. «۱۲» و در آن، فساد و تباهى افزودند. «۱۳» پس پروردگارت تازیانه عذاب بر آنان فرود آورد. «۱۴» همانا پروردگارت در کمین‌گاه است.

نکته ها

قوم عاد دو گروه بودند؛ عاد قدیم و جدید به دلیل آیه «عاد الاولى»، که بعد از حضرت نوح در منطقه احقاف زندگى مى‌کردند و داراى هیکل‌هایى بزرگ و قدرتى عظیم و شهرهایى آباد بودند.

«إِرَمَ» یا نام دیگر قبیله عاد است یا نام شاخه‌اى از قوم عاد و یا نام منطقه‌اى که قوم عاد در آن زندگى مى‌کردند که ساختمان‌هایشان داراى ستون‌هایى بزرگ و بلند بوده است.

بعضى ارم را ساختمان شدّاد و بعضى ساخته اسکندر در اسکندریه دانسته‌اند.

صخر» جمع صخره به معناى سنگهاى بزرگ و سخت است و «واد» به فاصله میان کوه و تپه گفته مى‌شود.

«عماد» به معناى ستون یا ساختمان بلند است و «ثَمُودَ» به اعراب ما قبل تاریخ گویند که در شمال عربستان ساکن بودند قومى که پیامبر آنها حضرت صالح بود.

جلد ۱۰ – صفحه ۴۷۴

«جابُوا»، به معناى بریدن سنگ است و کلمه «جواب» که از این ریشه است، به معناى قطع سؤال با پاسخ صحیح است.

ظاهراً قوم ثمود بعد از قوم عاد بوده‌اند که نامشان بعد از آنها برده شده است.

قهر بر عاد و ثمود نمونه‌اى از در کمین بودن خداوند نسبت به ستمکاران است.

خداوند در کمین است، یعنى خلافکاران راه گریز ندارند و به طور ناگهانى گرفتار مى‌شوند.

استحکام ساختمان‌ها مانع قلع و قمع الهى نیست و به خاطر محکمى ساختمان نباید از قهر خداوند احساس امنیّت کرد.

مقصود از «ذُو الْأَوْتادِ» یا آن است که پایه‌هاى حکومت فرعون محکم بود یا آنکه مخالفان خود را میخکوب مى‌کرد و یا آنکه سپاه فراوان داشت.

کلمه «صب» به معناى ریختن است، تعبیر بارش عذاب، شاید کنایه از عذاب پى‌درپى و مداوم باشد. «۱»

چگونه خداوند در کمین نباشد در حالى که او از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است؟ «وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ» «۲»

پیام ها

۱- تاریخِ قلع و قمع متجاوزان را فراموش نکنید. «أَ لَمْ تَرَ»

۲- نابود کردن طغیانگران جلوه ربوبیّت خداوند است. «فَعَلَ رَبُّکَ بِعادٍ» به قول سعدى: ترحّم بر پلنگ تیزدندان ستمکارى بود بر گوسفندان‌

۳- نشانه خرد و عقل، عبرت گرفتن از تاریخ است. «لِذِی حِجْرٍ أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ»

۴- پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله توسط وحى از تاریخ قوم عاد و ثمود و فرعون آگاهى داشت.

«أَ لَمْ تَرَ»

۵- ابتکار در معمارى با استفاده از سنگ، در آن قوم عاد بوده است. «لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُها فِی الْبِلادِ»

«۱». تفسیر راهنما.

«۲». ق، ۱۶.

جلد ۱۰ – صفحه ۴۷۵

۶- اختلاف و تضاد فکرى، مانع از بیان هنر و ابتکارات دیگران نشود. «لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُها فِی الْبِلادِ»

۷- قدرت بدون معنویّت، عاملى است براى بر هم زدن امنیّت. جابُوا الصَّخْرَ … ذِی الْأَوْتادِ …. طَغَوْا فِی الْبِلادِ

۸- طغیانگر و طغیان مرز نمى‌شناسد. «طَغَوْا فِی الْبِلادِ» (مراد از بلاد، همه مناطقى است که به آن دسترسى داشتند)

۹- سرچشمه تباهى و فساد، طاغوت‌ها هستند. «طَغَوْا فِی الْبِلادِ فَأَکْثَرُوا فِیهَا الْفَسادَ»

۱۰- تمدن و پیشرفت، اگر همراه با تقوا و صلاح نباشد عامل سقوط و هلاکت است. «فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذابٍ»

۱۱- مربى، گاه براى تنبیه، نیاز به شلاق دارد. «رَبُّکَ سَوْطَ»

۱۲- طغیان و فساد جز با قهر بر طرف نمى‌شود. طَغَوْا … سَوْطَ عَذابٍ‌

۱۳- مهلت‌ها شما را مغرور نکند که خدا در کمین است. «إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ»

۱۴- کیفر دنیوى نسبت به عذاب اخروى همچون تازیانه‌اى است که درد آن موقّت و آثارش سطحى است و تنها بر پوست مى‌ماند. «سَوْطَ عَذابٍ»

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)

وَ فِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتادِ «۱۰»

وَ فِرْعَوْنَ‌: و آیا ندانستى و به تو خبر نیامد که چه کرد پروردگار تو به فرعون؟ ذِی الْأَوْتادِ: که صاحب جنود بسیار و اموال بى‌شمار بود که استحکام‌

«۱» تفسیر ابو الفتوح (چ اسلامیه)، ج ۱۲ ص ۸۰- ۷۹ و تفسیر منهج الصادقین (چ سوم) ج ۱۰ ص ۲۳۷- ۲۳۶.

جلد ۱۴ – صفحه ۱۹۵

و ربط ملک او به آن بود، همچنان که ربط و اتصال چوب به یکدیگر به وتد (میخ) است. یا به هر جا که فرود مى‌آمد خیمه در خیمه مى‌زدند، چون استحکام خیمه بر طناب و آن به میخ است. یا به جهت آنکه مردمان را به چهار میخ مى‌کشید و همینطور مى‌گذاشت تا بمیرند. از آن جمله حزبیل، مؤمن آل فرعون و زوجه او که ماشطه فرعون بود. روزى سر دختر را شانه مى‌زد، شانه از دستش بیفتاد. گفت کور باد آن کس که به خدا کافر شد. دختر گفت: پدر مرا مى‌گوئى؟ گفت: نه خداى دیگر است که پدر تو را آفریده. خداى آسمان و جمیع مخلوقات و بدون زن و فرزند است. دختر پدر را خبر داد. فرعون او را طلبید و به او گفت آنچه با دخترش گفته بود. فرعون گفت: پشیمان شو و الّا به بدترین عذابى تو را هلاک گردانم. گفت هر چه توانى بکن. فرعون امر کرد تا چهار میخ بزدند و مار و عقرب بر او مسلط ساختند. دو پسر داشت، هر دو را حاضر و گفت از این اعتقاد بر گرد و الّا پسرانت را بکشم. زن گفت جان من و فرزندان فداى راه خدا باد. پس بزرگتر را کشتند و کوچک‌تر را که چهار ماهه بود، بر سینه او نشاندند. او را تهدید کردند که این را هم میکشیم. به قدرت کامله الهى طفل به آواز آمد که: اى مادر بر نگردى، دنیا اعتبارى ندارد و صلاح آن است که زودتر به بهشت باقى رسانیم. و این طفل از جمله آن شش طفل است که پیش از وقت، سخن گفتند. پس پسر را روى سینه مادر کشتند و بعد مادر را به او رسانیدند.

تتمه- مؤمن آل فرعون حزبیل فرار نمود. در بعضى کوه‌ها متحصّن شد.

فرعون کسانى به تجسس او فرستاد دو نفر به او رسیدند. او را دیدند که در نماز ایستاده و سباع اطراف او پاسبانى مى‌کردند و خبر به فرعون دادند. حزبیل دعا نمود خدایا صد سال است عبادت تو مى‌کنم و از خلق پنهان مى‌دارم، هر کدام از این دو، سرّ مرا نگهدارد، موفق به ایمان نما و آنکه افشا کند، او را هلاک کن. پس یکى از آن دو با خود گفت اینکه سباع محافظت او کنند، دلالت بر حقیقت او مى‌کند. باز گشت و ایمان آورد و دیگرى فرعون را اطلاع داد. فرعون از او گواه خواست. گفت رفیق من. او را حاضر ساخت. گفت من چیزى‌

جلد ۱۴ – صفحه ۱۹۶

ندیدم. فرعون او را چهار میخ کشید و دیگرى را خلعت داد.

اما آسیه بنت مزاحم، زوجه فرعون، مؤمنه بود. چون شنید ماشطه را چهار میخ کشیدند، فرعون را ملامت نمود که زنهار بى‌گناهى را که سال‌ها خدمت ما کرده، هلاک کردى، فرعون گفت: اى آسیه تو نیز دیوانه شدى. گفت من عاقلم و خداى تو و من و عالم یکى است و تو را این قوّت داده که بر عالمیان حکومت کنى و شکر نعمت او نمى‌گزارى. فرعون غضبناک شد و او را براند. پدر و مادرش را بخواند و گفت: دیوانگى ماشطه را پیدا نموده، والدین، آسیه را ملامت نمودند که تو را چه رسیده؟ گفت: دل من از ظلم فرعون پر شده. روى به خالق آسمان و زمین آوردم و به یگانگى او معترف شدم. گفتند: خداى آسمان و زمین فرعون است. گفت: او را بگوئید اگر راست گوید براى من تاجى بسازد، آفتاب در پیش او و ماه در پس او و ستارگان اطراف او. گفتند: چگونه تواند کرد.

گفت: خداى آن باشد که هر چه خواهد تواند کرد. فرعون این را بشنید. امر کرد تا او را چهار میخ کشیدند. در آن حال گفت: «ربّ ابن لى عندک بیتا فی الجنّه» «۱»، درهاى آسمان گشوده شد. بهشت را به او نمودند، جاى خود را دید، از دنیا رفت.

و چون قبیله عاد و ثمود و فرعون در نهایت کفر و طغیان و فساد بودند، از این جهت فرماید:

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌

وَ الْفَجْرِ «۱» وَ لَیالٍ عَشْرٍ «۲» وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ «۳» وَ اللَّیْلِ إِذا یَسْرِ «۴»

هَلْ فِی ذلِکَ قَسَمٌ لِذِی حِجْرٍ «۵» أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِعادٍ «۶» إِرَمَ ذاتِ الْعِمادِ «۷» الَّتِی لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُها فِی الْبِلادِ «۸» وَ ثَمُودَ الَّذِینَ جابُوا الصَّخْرَ بِالْوادِ «۹»

وَ فِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتادِ «۱۰» الَّذِینَ طَغَوْا فِی الْبِلادِ «۱۱» فَأَکْثَرُوا فِیهَا الْفَسادَ «۱۲» فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذابٍ «۱۳» إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ «۱۴»

فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَکْرَمَنِ «۱۵» وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهانَنِ «۱۶» کَلاَّ بَلْ لا تُکْرِمُونَ الْیَتِیمَ «۱۷» وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى‌ طَعامِ الْمِسْکِینِ «۱۸» وَ تَأْکُلُونَ التُّراثَ أَکْلاً لَمًّا «۱۹»

وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا «۲۰» کَلاَّ إِذا دُکَّتِ الْأَرْضُ دَکًّا دَکًّا «۲۱» وَ جاءَ رَبُّکَ وَ الْمَلَکُ صَفًّا صَفًّا «۲۲» وَ جِی‌ءَ یَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ الْإِنْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّکْرى‌ «۲۳» یَقُولُ یا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیاتِی «۲۴»

فَیَوْمَئِذٍ لا یُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ «۲۵» وَ لا یُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ «۲۶» یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ «۲۷» ارْجِعِی إِلى‌ رَبِّکِ راضِیَهً مَرْضِیَّهً «۲۸» فَادْخُلِی فِی عِبادِی «۲۹»

وَ ادْخُلِی جَنَّتِی (۳۰)

ترجمه‌

سوگند بطلوع صبح‌

و شبهاى ده گانه‌

و جفت و طاق‌

و شب وقتى که بسر آید

آیا در این سوگند کفایت است براى صاحب عقل‌

آیا ندیدى چگونه رفتار کرد پروردگار تو با قوم عاد

که آن قبیله ارم داراى عمارتهاى بلندند

آن چنان عمارتهائى که ساخته نشده مانند آنها در بلدها

و قوم ثمود آنانکه میبریدند سنگهاى سخت را در وادى القرى‌

و قوم فرعون صاحب میخها

آنان که سرکشى نمودند در بلدها

پس زیاد کردند در آنها فساد را

پس ریخت بر آنها پروردگار تو تازیانه عذاب را

همانا پروردگار تو هر آینه در