پاورپوینت کامل برهان محبت ۲۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برهان محبت ۲۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برهان محبت ۲۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل برهان محبت ۲۵ اسلاید در PowerPoint :

نفى ربوبیت غیر خدا و اثبات ربوبیت خدا از راه محبت.

برهان محبت با این عنوان در کتب فلسفى و کلامى نیامده؛ ولى از براهین برگرفته از قرآن‌ کریم در داستان حضرت ابراهیم علیه السلام است. آن حضرت در برابر مشرکان قوم خود به محاجّه برخاست و از طریق این برهان به نفى ربوبیت غیرخدا و اثبات توحید ربوبى پرداخت: «فَلَمّا جَنَّ عَلَیهِ الَّیلُ رَءا کَوکَبـًا قالَ هذا رَبّى فَلَمّا اَفَلَ قالَ لااُحِبُّ الاَفِلین». برهان مذکور از آیات ۷۵-۷۹ سوره انعام/۶ استفاده مى‌شود؛ ولى بیشتر بر آیه ۷۶ انطباق دارد.

تقریر برهان محبت:

حضرت ابراهیم علیه السلام با حد وسط قرار دادن محبت در قیاسى منطقى در قالب شکل دوم فرمود: ربّ باید محبوب باشد و غروب کننده محبوب نیست، پس ربّ غروب کننده نیست. این برهان بر دو مقدمه استوار است:

ملازم بودن ربوبیت با محبوبیت، زیرا ربوبیت پیوندى حقیقى میان ربّ و مربوب است که کشش تکوینى مربوب به سوى رب و در نتیجه دلدادگى مربوب به رب را در پى دارد.
افول کننده نمى‌تواند محبوب باشد زیرا افول آفل مستلزم آن است که انسان پس از دستیابى، آن را از دست خواهد داد و انسان هرگز نمى‌تواند در حد پرستش، دلداده چیزى شود که از دست رفتنى است،[۱] بلکه شخص خردورز بهره‌مند از فطرت سلیم به چیزى که از او پنهان مى‌شود حتى محبت عادى نمى‌یابد، چه رسد به محبت در حد عبادت که فقط شایسته ربّى است که همواره حاضر باشد.[۲]

مقدمات یاد شده نیازمند توضیح بیشترى است؛ انسان ذات خویش را دوست دارد. از این‌رو آنچه را که در بقاى ذات او و کمالش مؤثر است دوست مى‌دارد، پس اگر انسان دریافت که موجودى وراى خودش وجود دارد که ممدّ حیات اوست بلکه حیاتش وابسته به حیات آن موجود برتر است و هر چیزى که به او مى‌رسد از ناحیه اوست فطرتاً و طبیعتاً به سوى او مى‌گراید و طالب او مى‌شود و هر چه معرفتش به او بیشتر شود محبتش نیز به او افزون‌تر خواهد شد.

بنابراین، ممکن نیست انسان چیزى را، ربّ و مدبر خود بداند؛ ولى محبوب وى نباشد و نیز ممکن نیست چیزى را که انسان در حد پرستش و به صورت مستقل دوست ندارد ربّ خود بداند در نتیجه اجرام آسمانى بر اثر این که همواره در دسترس انسان نیستند و از حال پرستنده خود بى‌خبر مى‌مانند نمى‌توانند به این اندازه محبوب وى باشند، پس اجرام مزبور نمى‌توانند رب انسان باشند.

این برهان نه تنها ربوبیت اجرام آسمانى را باطل مى‌کند بلکه برهانى براى ابطال هر نوع شرک و بت‌پرستى است زیرا معیار ارائه شده در این برهان یعنى «تعلق نگرفتن محبت به آفل» در همه جسمانیات جارى است بلکه ربوبیت ارباب انواع و موجودات نوریّه‌اى که برخى بت پرستان آنان را از ماده، طبیعت، جسمانیت و حرکت برتر و منزه مى‌دانند نیز با این برهان باطل مى‌شود زیرا آنان تصریح مى‌کنند که این انواع با همه شرافت وجود و صفا و نورانیت، مقهور خدا بوده در برابر نور او مستهلک‌اند، به همین سبب اگر در برابر آنان حبّى ابراز شود، این حب متعلق به مدبر آنهاست؛ نه خود آنها.[۳]

قرار داشتن آیه «وکَذلِکَ نُرى اِبرهیمَ مَلَکوتَ السَّموتِ و…» (سوره انعام/۶‌، ۷۵) در بین آیات متضمن حجت، خود دلیل روشنى است، بر این که حجت مزبور از مشهودات ملکوتى ابراهیم که ملاک یقین به خدا و آیات اوست گرفته شده است؛[۴] اما آنچه از امام رضا علیه السلام در تفسیر جمله «لا‌اُحِبُّ الاَفِلین» وارد شده که حضرت ابراهیم علیه السلام گفت: آفل را دوست ندارم، زیرا افول از صفات حادث است نه از صفات قدیم[۵] بدین معنا نیست که پایه استدلال افول حادث است بلکه پایه استدلال همان عدم حب است و در بیان معیار عدم حب فرموده: افول از صفات حادث است و حادث سزاوار آن نیست که متعلق حب انسان قرار گیرد.[۶]

برخى پایه استدلال را افول حادث دانسته و