پاورپوینت کامل بر و نیکی ۷۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بر و نیکی ۷۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بر و نیکی ۷۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بر و نیکی ۷۸ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ نیکى در زبان فارسى و بر در لغت عربى
۲ نیکى، خوبى، حسن مقابل عیب و بدى
۳ نیکوکارى، کار خیر، حسنه، مقابل سیئه
۴ روایات
۵ آیات
۶ تفسیر: ریشه و اساس همه نیکی ها
۷ شان نزول
۸ تفسیر: تقویم طبیعى
۹ تفسیر: یک نشانه ایمان
۱۰ بر و احسان
۱۱ انگیزه ها در خدمتگزارى
۱۲ منابع

نیکى در زبان فارسى و بر در لغت عربى

واژه بر در اصل به معنى وسعت است، ولذا صحراهاى وسیع را بر (بفتح ب) مى گویند و به همین جهت به کارهاى نیک که نتیجه آن گسترده است و به ـ دیگران مى رسد بر (بکسر ب) گفته مى شود و تفاوت میان بر و خیر از نظر لغت عرب این است که بر نیکوکارى توأم با توجه و از روى قصد و اختیار است، ولى خیر به هر نوع نیکى که به دیگرى بشود اگر چه بدون توجه باشد، اطلاق مى گردد.

نیکى، خوبى، حسن مقابل عیب و بدى

به نیکى بباید تن آراستن

که نیکى نشاید ز کس خواستن

فردوسى

نیکوکارى، کار خیر، حسنه، مقابل سیئه

همه خاک دارند بالین و خشت

خنک آن که جز تخم نیکى نکشت

فردوسى

به نیکى گراى و میازار کس

ره رست گارى همین است و بس

فردوسى

هرکه به نیکى عمل آغاز کرد

نیکى او روى بدو باز کرد

نظامى

نیکى کنى به جاى تو نیکى کنند باز

ور بد کنى به جاى تو از بد بتر کنند

به نیکى یاد کردن؛ ذکر خیر.

به خوبى از کسى نام بردن. محاسن او را باز گفتن

نیکى دیدن؛ خیر دیدن

نیکى کردن؛ نکوکارى کردن، کار خیر کردن

روایات

عـِدَّهٌ مِنْ أَصـْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِی عَبْدِاللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَمَّارِ بْنِ أَبِی الْأَحْوَصِ عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ علیه السلام. قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَضَعَ الْإِیمَانَ عَلَى سَبْعَهِ أَسْهُمٍ عَلَى الْبِرِّ وَالصِّدْقِ وَالْیَقِینِ وَالرِّضَا وَالْوَفَاءِ وَالْعِلْمِ وَالْحِلْمِ؛ امام صادق علیه السلام: خداوند قرار داده ایمان را بر هفت سهم:
نیکى
صداقت و راستى
یقین
راضى بودن به رضاى الهى
وفاى به عهد
علم و آگاهى
حلم و بردبارى.(الکافی، ج۲ ص۴۲)
سن، المحاسن أَبِی عَنِ النَّوْفَلِیِّ عَنِ السَّکُونِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ علیه السلام قَالَ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیه السلام ثَلَاثٌ مِنْ أَبْوَابِ الْبِرِّ سَخَاءُ النَّفْسِ وَ طِیبُ الْکَلَامِ وَالصَّبْرُ عَلَى الْأَذَى؛ على علیه السلام: سه چـیز از درهاى نیکى است:
سخاوت
زیبا سخن گفتن
صبر در سختی ها.(بحارالانوار، ج۶۸ ص۳۵۴)
وَرَوَى مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام أَنَّهُ قَالَ لِلْمُصَلِّی ثَلَاثُ خِصَالٍ إِذَا هُوَ قَامَ فِی صَلَاتِهِ حَفَّتْ بِهِ الْمَلَائِکَهُ مِنْ قَدَمَیْهِ إِلَى أَعْنَانِ السَّمَاءِ وَیَتَنَاثَرُ الْبِرُّ عَلَیْهِ مِنْ أَعـْنَانِ السَّمَاءِ إِلَى مَفْرِقِ رَأْسِهِ وَ مَلَکٌ مُوَکَّلٌ بِهِ یُنَادِی لَوْ یَعْلَمُ الْمُصَلِّی مَنْ یُنَاجِی مَا انْفَتَلَ؛ امام باقر علیه السلام: براى مصلى هنگام نماز سه صفت هست ۱) ملائکه ها از پاى او تا آسمان او را احاطه نمودند ۲) بر و نیکى از آسمان به او میرسد و ملکى ندا می دهد اگر نمازگذار مى دانست با چـه کسى مناجات مى کند از نماز غافل نمى شد. (من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۲۰۷)
وَ قَالَ علیه السلام یَدْخُلُ عَلَى الْمَیِّتِ فِی قَبْرِهِ الصَّلَاهُ وَالصَّوْمُ وَالْحَجُّ وَالصَّدَقَهُ وَالْبِرُّ وَالدُّعَاءُ وَ یُکْتَبُ أَجْرُهُ لِلَّذِی یَفْعَلُهُ وَ لِلْمَیِّتِ؛ امام صادق علیه السلام: وارد مى شود بر میت در قبرش نماز و روزه و حج و صدقه و نیکى و دعاء و نوشته مى شود اجر و ثواب براى کسى که این کارها را براى میت انجام داده و براى میت. (من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۱۸۵)
قَالَ الصَّادِقُ علیه السلام خِیَارُکُمْ سُمَحَاؤُکُمْ وَ شِرَارُکُمْ بُخَلَاؤُکُمْ وَ مِنْ خَالِصِ الْإِیمَانِ الْبِرُّ بِالْإِخْوَانِ وَ السَّعْیُ فِی حَوَائِجِهِمْ وَ إِنَّ الْبَارَّ بِالْإِخْوَانِ لَیُحِبُّهُ الرَّحْمَنُ وَ فِی ذَلِکَ مَرْغَمَهُ الشَّیْطَانِ وَ تَزَحْزُحٌ عَنِ النِّیرَانِ وَ دُخُولُ الْجِنَانِ ثُمَّ قَالَ لِجَمِیلٍ یَا جَمِیلُ أَخْبِرْ بِهَذَا غُرَرَ أَصْحَابِکَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ مَنْ غُرَرُ أَصْحَابِی قَالَ هُمُ الْبَارُّونَ بِالْإِخْوَانِ فِی الْعُسْرِ وَالْیُسْر؛ امام صادق علیه السلام: بهترین شما سخاوتمندان شمایند و بدترین شما بخیلانند و از نشانه هاى ایمان خالص نیکى به برادران و سعى دربرآوردن حوائج آنان است و همانا نیکوکار خداوند رحمن او را دوست مى دارد و نیکوکارى سبب دورى شیطان و جهنم و دخول در بهشت مى شود. سپس حضرت به جمیل فرمودند یا جمیل برسان این را به بزرگان اصحابت، جمیل عرض کرد بزرگان کیانند. حضرت فرمودند: آنان نیکوکاران به برادرانند در سختى و در راحتى. (من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۶۱)
وَ قَالَ أَبُوجَعـْفَرٍ علیه السلام الْبِرُّ وَالصَّدَقَهُ یَنْفِیَانِ الْفَقْرَ وَ یَزِیدَانِ فِی الْعُمُرِ وَ یَدْفَعَانِ عَنْ صَاحِبِهِمَا سَبْعِینَ مِیتَهَ سَوْءٍ؛ امام باقر علیه السلام: نیکى و صدقه فقر را نابود مى کنند و عمر را زیاد می کنند و از صاحبش هفتاد مرگ بد را دور مى کنند. (من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۶۶)
أَسْرَعُ الْخَیْرِ ثَوَاباً الْبِرُّ؛ رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم: ثواب نیکى زودتر از کارهاى خیر دیگر مى رسد. (من لایحضره الفقیه، ج۴، ص۳۷۹)
وَرُوِیَ عـَنِ النَّبِیِّ صلى الله علیه و آله و سلم أَنَّهُ قَالَ لَا یَزَالُ النَّاسُ بِخَیْرٍ مَا أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ تَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوَى فَإِذَا لَمْ یَفْعَلُوا ذَلِکَ نُزِعَتْ مِنْهُمُ الْبَرَکَاتُ وَ سُلِّطَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُمْ نَاصِرٌ فِی الْأَرْضِ وَ لَا فِی السَّمَاءِ؛ رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم: خیر از مردم جدا نمى شود مادامى که امر به معروف و نهى از منکر مى کنند و در کار نیک و تقوى یکدیگر را کمک مى کنند پس هرگاه چنین نکنند برکت از آنها مى رود و بعضى از آنها بر بعض دیگر مسلط مى شوند. در حالى که هیچ یاورى در آسمان و زمین براى آنها نیست. (تهذیب الاحکام، ج۶، ص۱۸۱)
عـِدَّهٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِیِّ عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِی عـَبْدِاللَّهِ علیه السلام عنْ آبَائِهِ علیه السلام قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله علیه و آله و سلم کُلُّ مَعْرُوفٍ صَدَقَهٌ وَ الدَّالُّ عَلَى الْخَیْرِ کَفَاعِلِهِ وَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ یُحِبُّ إِغَاثَهَ اللَّهْفَانِ؛ رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم: هر کار نیکى صدقه است و کسى که دیگرى را بر کار نیک راهنمائى کند همانند کسى است که کار نیک انجام مى دهد. (الکافی، ج۴، ص۲۷)
عـِدَّهٌ مِنْ أَصـْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ وَ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِیعاً عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عـَنْ عـُمَرَ بْنِ یَزِیدَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ علیه السلام فَتَقَرَّبُوا إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ بِالْبِرِّ وَ صِلَهِ الرَّحِمِ؛ امام صادق علیه السلام: تقرب بجوئید به خداوند عزوجل با کار نیک و صله رحم. (الکافی ج۴ ص۲۷)
علِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ جَمِیلِ بْنِ دَرَّاجٍ عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ علیه السلام قَالَ اصـْنَعِ الْمَعْرُوفَ إِلَى مَنْ هُوَ أَهْلُهُ وَإِلَى مَنْ لَیْسَ مِنْ أَهْلِهِ فَإِنْ لَمْ یَکُنْ هُوَ مِنْ أَهْلِهِ فَکُنْ أَنْتَ مِنْ أَهْلِهِ؛ امام صادق علیه السلام: نیکى کنى به اهلش اگر هم او اهلش نبود شما اهل نیکوکارى هستید. (الکافی، ج۴، ص۲۸)
أَبُو عَلِیٍّ الْأَشْعَرِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِالْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ یَحْیَى عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ الْوَلِیدِ عنْ أَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله علیه و آله و سلم أَوَّلُ مَنْ یَدْخُلُ الْجَنَّهَ الْمَعْرُوفُ وَ أَهْلُهُ وَ أَوَّلُ مَنْ یَرِدُ عَلَیَّ الْحَوْضَ؛ رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم: اول کسى که وارد بهشت مى شود نیکوکار است و اول کسى که بر من در کنار حوض وارد می شود نیکوکار است. (الکافی، ج۴، ص۲۸)

آیات

«لَیْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَکُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَکِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِکَهِ وَالْکِتَابِ وَالنَّبِیِّینَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِی الْقُرْبَى وَالْیَتَامَى وَالْمَسَاکِینَ وَابْنَ السَّبِیلِ وَالسَّائِلِینَ وَفِی الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلَاهَ وَآتَى الزَّکَاهَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا وَالصَّابِرِینَ فِی الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحِینَ الْبَأْسِ أُولَئِکَ الَّذِینَ صَدَقُواوَأُولَئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ»؛ نیکى (تنها) این نیست (که به هنگام نماز) صورت خود را به سوى مشرق و مغرب کنید (و تمام گفتگوى شما از مساله قبله و تغییر قبله باشد و همه وقت خود را مصروف آن سازید) بلکه نیکى (و نیکوکار) کسانى هستند که به خدا و روز رستاخیز و فرشتگان و کتاب آسمانى و پیامبران ایمان آورده اند و مال (خود) را با علاقه اى که به آن دارند به خویشاوندان و یتیمان و مسکینان و واماندگان در راه و سائلان و بردگان انفاق مى کنند، نماز را برپا مى دارند و زکات را مى پردازند و به عهد خود ـ به هنگامى که عهد بستند ـ وفا مى کنند، در برابر محرومیت ها و بیماری ها و در میدان جنگ استقامت به خرج مى دهند، این ها کسانى هستند که راست مى گویند (و گفتار و رفتار و اعتقادشان هماهنگ است) و این ها هستند پرهیزگاران». (سوره بقره، آیه ۱۷۷)

تفسیر: ریشه و اساس همه نیکی ها

همان گونه که در تفسیر آیات تغییر قبله گذشت، نصارا به هنگام عبادت رو به سوى شرق و یهود رو به سوى غرب کرده، عبادات خود را انجام مى دادند اما خدا کعبه را براى مسلمین قبله قرار داد که در طرف جنوب بود و حد وسط میان آن دو محسوب مى شد و نیز دیدیم که مخالفین اسلام از یکسو و تازه مسلمانان از سوى دیگر چه سر و صدائى پیرامون تغییر قبله به راه انداختند.

آیه فوق روى سخن را به این گروه ها کرده، مى گوید: نیکى تنها این نیست که به هنگام نماز صورت خود را به سوى شرق و غرب کنید و تمام وقت خود را صرف این مساله نمائید: لیس البر ان تولوا وجوهکم قبل المشرق و المغرب.

بر (بر وزن ضد) در اصل به معنى توسعه است، سپس در معنى نیکی ها و خوبی ها و احسان بکار رفته است، زیرا این کارها در وجود انسان محدود نمى شود و گسترش مى یابد و به دیگران مى رسد و آنها نیز بهره مند مى شوند و بر (بر وزن نر) جنبه وصفى دارد و به معنى شخص نیکوکار است، در اصل به معنى بیابان و مکان وسیع مى باشد و از آنجا که نیکوکاران روحى وسیع و گسترده دارند این واژه بر آنها اطلاق مى شود.

قرآن سپس به بیان مهمترین اصول نیکی ها در ناحیه ایمان و اخلاق و عمل ضمن بیان شش عنوان پرداخته چنین مى گوید: بلکه نیکى (نیکوکار) کسانى هستند که به خدا و روز آخر و فرشتگان و کتاب هاى آسمانى و پیامبران ایمان آورده اند ولکن البر من آمن بالله والیوم الاخر والملائکه والکتاب والنبیین.

در حقیقت این نخستین پایه همه نیکی ها و خوبی ها است: ایمان به مبدا و معاد و برنامه هاى الهى و پیامبران که مامور ابلاغ و اجراى این برنامه ها بودند و فرشتگانى که واسطه ابلاغ این دعوت محسوب مى شدند، ایمان به اصولى که تمام وجود انسان را روشن مى کند و انگیزه نیرومندى براى حرکت به سوى برنامه هاى سازنده و اعمال صالح است.

جالب این که نمى گوید نیکوکار کسانى هستند که… بلکه مى گوید نیکى کسانى هستند که… این به خاطر آن است که در ادبیات عرب و همچنین بعضى زبانهاى دیگر هنگامى که مى خواهند آخرین درجه تاکید را در چیزى بیان کنند آن را به صورت مصدرى مى آورند نه به صـورت وصـف، مثلا گفته مى شود على علیه السلام عدل جهان انسانیت است، ی