توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اهانت (فقه) ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اهانت (فقه) ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اهانت (فقه) ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل اهانت (فقه) ۲۷ اسلاید در PowerPoint

اهانت کاری اعم از قول، اشاره یا عمل که متضمن إسناد و إخبار نبوده و در حیثیت متضرر از این جرم، نوعی وهن وارد کند. در کتب قواعد فقهى تحت عنوان «قاعده حرمت اهانت محترمات» و به مناسبت، در باب‌هاى مختلف فقهى آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – اهانت در لغت و اصطلاح
۲ – مذموم بودن اهانت بندگان خدا
۳ – ملاک اهانت
۴ – حکم اهانت
۵ – فضیلت احترام کردن به بندگان خدا
۵.۱ – سایر امورات برای اکرام
۶ – احترام پیران
۷ – احترام سادات
۸ – ماخذ
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

اهانت در لغت و اصطلاح

اهانت (توهین، احتقار، تحقیر): یعنی خوار کردن، اهانت در اصطلاح، عبارت است از خوار و تحقیر کردن کسى یا چیزى با گفتار یا کردار.

مذموم بودن اهانت بندگان خدا

شکی نیست که این صفت مذمومه در شریعت مقدسه حرام، و موجب هلاکت صاحب آن است. از حضرت پیغمبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌اله‌وسلّم) روایت شده است که: «خدای ـ‌تعالی‌ـ فرمود: هر که اهانت برساند به یکی از دوستان من، پس کمر به مبارزه با من بسته است».

[۱] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۵، ص۱۵۵، ح۲۵.

[۲] کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۲، ص۳۵۲، ح۷.

و در حدیث دیگر از آن سرور منقول است که: «پروردگار عالم ـجل شانه‌ـ فرمود: به تحقیق که با من جنگ کرده است هر که ذلیل کند یکی از بندگان مؤمن مرا».

[۳] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۵، ص۱۵۸، ح۲۸.

[۴] کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۲، ص۳۵۲، ح۶.

و از حضرت امام جعفر صادق (علیه‌السّلام) مروی است که: «هر که پست و حقیر کند مؤمنی را ـ‌خواه مسکین باشد و خواه غیر مسکین‌ـ خدای ـ‌تعالی‌ـ باز نمی‌ایستد از پست کردن و دشمنی او، تا رجوع کند از آنچه به آن مؤمن کرده است.»

[۵] کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۲، ص۳۵۱، ح۴.

و احادیث در این خصوص بسیار است. و هر که نسبت میان خدا و بنده او را فی‌الجمله ادراک کند، و ربط خاصی که میان خالق و مخلوق است بفهمد، می‌داند که اهانت بنده، اهانت مولای اوست، و تحقیر مخلوقی، فی‌الحقیقه تحقیر خالق اوست. و همین‌قدر در مذمت این عمل کافی است. پس بر هر عاقلی واجب است که پیوسته متذکر این معنی بوده باشد، و اخبار و آثاری را که در مذمت اهانت بندگان خدا وارد شده در نظر داشته باشد، و آنچه در خصوص مدح و تعظیم ایشان رسیده است نصب‌العین خود نماید، و خود را از این عمل (کار) قبیح باز داد تا موجب رسوایی او در دنیا و آخرت نگردد.

ملاک اهانت

اهانت در افعال مشترک که قابلیّت اهانت بودن و غیر اهانت بودن را دارد، با قصد، محقّق مى‌شود مانند پشت کردن به ضریح امام (علیه‌السّلام) یا دراز کردن پا به سمت قرآن. چنین افعالى اگر به قصد اهانت سر زند، توهین به شمار مى‌رود، ولى در کردارهایى که بر حسب عرف و عادت در مقام اهانت به کار مى‌روند -مانند نجس کردن یا زیر پا نهادن قرآن- بدون قصد نیز محقّق مى‌شود.

[۶] حسینی مراغه‌ای، سیدعبدالفتاح، العناوین الفقهیه، ج ۱، ص ۵۵۶ – ۵۶۱.

[۷] موسوی بجنوردی، سیدمحمد، القواعد الفقهیه (بجنوردی)، ج ۵، ص ۲۹۶ – ۲۹۷.

حکم اهانت

۱) حکم اهانت بر حسب موارد آن، مختلف است. اهانت نسبت به آنچه در شریعت، محترم شمرده شده است، حرام است، بلکه برخى مراتب آن، موجب کفر و ارتداد مى‌شود.

[۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام ج ۴۱، ص ۶۰۰.

۲) اهانت به غیر محترم همچون کافر حربی، اهل بدعت، و متجاهر به فسق، جایز، بلکه نسبت به بدعت‌گذار، مطلوب و پسندیده است.

[۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۴۱۲ – ۴۱۳.

فضیلت احترام کردن به بندگان خدا

و مخفی نماند که ضدّ این صفت، که اکرام و تعظیم و احترام داشتن بندگان خدا بوده باشد، از شریف‌ترین عمل‌ها و با فضیلت‌ترین کارها است. و در حدیث قدسی وارد شده است که: «حق ـ‌سبحانه و تعالی‌ـ فرمود که: باید ایمن شود از غضب من هر که اکرام کند بنده مؤمن مرا».

[۱۰] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۶۷، ص۷۱، ح۳۶.

و از حضرت رسول (صلی‌الله‌علیه‌و‌اله‌وسلّم) روایت شده است که: «هیچ بنده‌ای از امت من نیست که نیکویی و نرمی کند با برادر مؤمن خود، به نوعی از ملاطفت، مگر اینکه خدا از خدمه بهشت خدمت‌کار از برای او مقرر می‌فرماید.»

[۱۱] کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج۲، ص۲۰۶، ح۴.

[۱۲] مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۷۴،