توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وجوه عام اعجاز قرآن ۹۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وجوه عام اعجاز قرآن ۹۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل وجوه عام اعجاز قرآن ۹۱ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل وجوه عام اعجاز قرآن ۹۱ اسلاید در PowerPoint

گوناگونی آرای قرآن شناسان و قرآن پژوهان در وجه اعجاز قرآن بسیار شگفت انگیز است، تا جایی که عده‌ای به این دیدگاه رسیده‌اند که اعجاز قرآن فراتر از آن است که بتوان چند و چون آن را با زبان آدمی بیان کرد.

فهرست مندرجات

۱ – مقدمه
۲ – اعجاز و هماوردطلبی
۲.۱ – اتمام حجت قرآن بر غیر عرب
۲.۱.۱ – اعراب غیر بلیغ معاصر پیامبر
۲.۱.۲ – عرب‌های پس از عصر نزول
۲.۲ – مخاطب تحدی در اندیشه باقلانی
۳ – وجوه اعجاز قرآن
۳.۱ – تنوع آرا در وجه اعجاز قرآن
۳.۱.۱ – ضرورت بحث از وجوه اعجاز قرآن
۳.۱.۲ – ضرورت کاوش از وجوه اعجاز قرآن
۳.۱.۳ – امکان دراک وجه اعجاز
۳.۱.۴ – درک اعجاز قرآن برای عجم‌ها
۳.۱.۵ – درک اعجاز قرآن برای همه
۳.۱.۶ – نظریه صرفه
۳.۱.۷ – فراگیر بودن وجوه اعجاز به کل آیات
۳.۱.۸ – وجه حقیقی اعجاز
۳.۱.۹ – تفسیر علمی
۳.۱.۱۰ – فصاحت و علم در همه آیات قرآن
۳.۱.۱۱ – هزاران معجزه در قرآن
۳.۱.۱۲ – اعجاز قرآن در همه اعصار
۴ – موجبات اختلاف در تبیین وجوه اعجاز
۴.۱ – عوامل انسانی و شخصی
۴.۲ – عوامل علمی و اجتماعی
۴.۳ – عوامل قرآنی
۵ – نتیجه
۶ – پانویس
۷ – منبع

مقدمه

خداوند متعال در چند آیه از قرآن، مخالفان وحیانی بودن قرآن را به تحدی فراخوانده است. این دعوت در همان عصر نزول که خداوندگاران شعر و ادب و فصاحت و بلاغت در محیط وحی جشنواره‌های ادبی برگزار می‌کردند و سروده‌های خویش را به پرده کعبه می‌آویختند، به صدای رسا به گوش همگان رسید؛ اما هیچ کس بدان پاسخی درخور نداد و بدین سان معجزه آخرین پیامبر بنیان‌های خویش را استوار ساخت.
با این حال، گوناگونی آرای قرآن شناسان و قرآن پژوهان در وجه اعجاز قرآن بسیار شگفت انگیز است، تا جایی که عده‌ای به این دیدگاه رسیده‌اند که اعجاز قرآن فراتر از آن است که بتوان چند و چون آن را با زبان آدمی بیان کرد.
قرآن کریم، پناهگاهی آسمانی و مامنی آرام بخش و جاودانی است که پناه جویانش را از هر بیم و گزندی در امان می‌دارد. در کلام پیشوایان معصوم ما ـ به خصوص امیرمؤمنان حضرت علی (علیه‌السّلام) به ویژگی‌هایی از این گنج نامه الهی اشاره شده است که نشان می‌دهد چرا از میان میلیون‌ها و میلیاردها صفحه و صحیفه که درگذرزمان، پابه عالم اندیشه انسان نهاده‌اند، تنها این نوشتار بی هیچ رقیبی بر صدر نشسته است و سروری می‌کند؛ بر هر تیرگی و تاریکی می‌تازد و بی دریغ بر همه عالم می‌تابد؛ هیچ کس در تلالؤ آن نمی‌آساید مگر آن که به فهم حقیقتی نایل می‌آید یا از خطا و نقصی رهایی می‌یابد.

[۱] امام علی علیه السلام، نهج البلاغه، خطبه ۱۷۶.

[۲] محمدی ری شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۱۰، ذیل کلمه قرآن، نشر دارالحدیث، قم، ۱۳۷۹ ش.

قرآن کریم جلوه گاه خداوند

[۳] امام علی علیه السلام، نهج البلاغه، خطبه ۱۴۷.

و مظهر اسم حکیم حضرت حق است

[۴] جوادی آملی، عبدالله، حکمت نظری و عملی در نهج البلاغه، ص۹، چاپ اول، قم، نشر اسراء ۱۳۷۶ ش.

و رشته محکمی است

[۵] بقره/سوره۲، آیه۲۵۶.

که آدمیان، خود را به مدد آن تا به عرش برشکند و از چاه طبیعت برهند.
پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به درآی که صفایی ندهد آب تراب آلوده.
امام خمینی می‌نویسد:
این کتاب بزرگ الهی که از عالم غیب الهی و قرب ربوبی نازل شده و برای استفاده ما مهجوران و خلاصی ما زندانیان سجن طبیعت و مغلولان زنجیرهای پیچ در پیچ هوای نفس و آمال به صورت لفظ و کلام درآمده، از بزرگ‌ترین مظاهر رحمت مطلقه الهیه است.

[۶] روح الله موسوی خمینی، قرآن کتاب هدایت (فراهم آمده از آثار حضرت امام)، ص۱۶، مؤسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام، چاپ اول، تهران، ۱۳۷۵ ش.

هیچ جا بهتر از قرآن نیست، هیچ مکتبی بالاتر از قرآن نیست، این قرآن است که هدایت می‌کند ما را به مقاصد عالیه‌ای که در باطن ذات ما توجه به او هست و خود نمی‌دانیم.

[۷] روح الله موسوی خمینی، قرآن کتاب هدایت (فراهم آمده از آثار حضرت امام)، ص۲۷، مؤسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام، چاپ اول، تهران، ۱۳۷۵ ش.

گسترش پیام این سروش هدایت در عرصه جهان و مواجهه استوار با مهاجمه کژاندیشان از هر تبار و دیار، مستلزم توجه جدی به مبحث بنیادین و زیرساز اعجاز است. در این میان، مسئله مهمی شایان توجه است که آیا تمامی آیات قرآن حاوی ویژگی اعجاز است یا برخی از آنها؟ آیا هر یک از آیات از جنبه‌ای خاص، حایز صفت اعجاز است یا می‌توان به وجوهی از اعجاز دست یافت که بر تمامی آیات شریفه قرآن نقش بسته باشد و پرتو آن بر تارک تک تک اجزای قرآن بدرخشد؟
پژوهش حاضر، افزون بر پرداختن به پرسش بالا، نگاهی به تنوع حیرت انگیز وجوه اعجاز قرآن در آرای دانشمندان و قرآن پژوهان می‌افکند و می‌کوشد موجبات این اختلاف را مورد کاوش قرار دهد.

اعجاز و هماوردطلبی

خلیل بن احمد (م ۱۷۰ ق) صاحب کهن‌ترین کتاب لغت عرب، العین، «عجز» را به معنای ضعف و ناتوانی دانسته است.

[۸] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۲، ص۱۱۴۳-۱۱۴۴، نشر اسوه، تهران، ۱۴۱۴ ق.

لسان العرب نیز بر همین پایه، صورت‌های دیگر ساخته شده از این واژه را توضیح می‌دهد و می‌نویسد: «عجز الرجل و عاجزرفت و به او نرسید.»

[۹] ابن منظور، لسان العرب، ج۹، ص۵۷-۶۰، دار احیاء التراث العربی، چاپ اول، بیروت، ۱۴۰۸ ق.

پس استمرار در ناتوانی در معنای این لغت نهفته است و در همین معناست این آیه شریفه:
«و الذین سعوا فی آیاتنا معاجزین»

[۱۰] حج/سوره۲۲، آیه۵۱.

؛ آنان که عاجزانه در ابطلال آیات ما تلاش می‌کنند. (یا این که در فکر معاجزه هستند و معاجزه به مفهوم کوشش هر یک از دو طرف در عاجز کردن طرف مقابل است.)
اعجاز به معنای عاجز و ناتوان و درمانده ساختن دیگری است و از همین باب است:
«و انا ظننا ان لن نعجز الله فی الارض»

[۱۱] جن/سوره۷۲، آیه۱۲.

و ما دانستیم که هرگز خدا را عاجز نتوانیم کرد.
اما در معنای اصطلاحی اعجاز، دانشمندان علم کلام و قرآن شناسان، فراوان و موشکافانه سخن رانده‌اند. از آن جمله، علامه فاضل مقداد سیوری در شرح خود بر باب حادی عشر آورده است که:
«المعجز هو الامر الخارق للعاده المطابق للدعوی المقرون بالتحدی المتعذر علی الخلق الاتیان بمثله؛

[۱۲] سیوری، مقداد بن عبدالله، الباب الحادی عشر للعلامه الحلی مع شرحیه، ص۳۶، چاپ اول، دانشگاه تهران، با همکاری دانشگاه مک گیل، ۱۳۶۵ ش.

معجزه امری است خارق عادت و مطابق ادعا که همراه با تحدی و همانندطلبی بوده و مردم از انجام آن درمانده گردند.»
شیخ طوسی، همچنین بر اختصاص معجره به شخص آورنده آن تصریح می‌کند تا تردیدی در دل مردم واقع نشود و صدق دعوی آورنده، به روشنی ثابت شود.

[۱۳] طوسی، محمد بن حسن، تمهید الاصول فی علم الکلام، ص۳۱۵، چاپ اول، دانشگاه تهران.

علامه طباطبایی در تعریف اعجاز می‌نویسد:
«الامر الخارق للعاده الدال علی تصرف ماوراء الطبیعه فی عالم الطبیعه و نشاه الماده لا بمعنی الامر المبطل لضروره العقل؛

[۱۴] طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۷۳، مؤسسه اعلمی، بیروت، ۱۴۱۱ ق.

معجزه امری است خارق عادت که بر دخالت و تصرف نیروی ماورای طبیعت در عالم طبیعت و جهان مادی دلالت می‌کند، نه آنکه به معنای امری باشد که ضروریات عقلی (مانند قانون علیت ) را ابطلال کند.»
در قرآن کریم، «اعجاز» در معنای اصطلاحی یاد شده به کار نرفته است، بلکه معمولا از واژه‌های آیه و بینه (آیات و بینات) استفاده شده است.
بنابر تعریف راغب اصفهانی، «آیه» به معنای نشانه و علامت آشکار، و «بینه» به معنای دلیل روشن و واضح است، اعم از آن که دلیل عقلی باشد یا حسی .

[۱۵] اصفهانی، راغب، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۵۷، دارالقلم، بیروت، ۱۴۱۲ ق.

«لیهلک من هلک عن بینه و یحیی من حی عن بینه»

[۱۶] انفال/سوره۸، آیه۴۲.

تا هر که هلاک می‌شود از روی دلیل به هلاکت رسد و هر که زنده می‌شود از روی دلیل زندگی یابد.

اتمام حجت قرآن بر غیر عرب

وجوه اعجاز قرآن به طور کلی به دو قسمت قابل تقسیم‌ می‌شوند:
نخست، وجوهی که برای پی بردن به آن‌ها تسلط و تخصص در زبان عربی ضرورت دارد؛
دوم، وجوهی که تنها به معانی و مفاهیم قرآن ارتباط می‌یابند و آگاهی از آنها برای ناآشنایان با دقایق و ظریف ادبی زبان عربی نیز مقدور و میسور است.
اما به هر حال، مشهور میان قرآن شناسان آن است که مهم‌ترین وجه اعجاز در عصر نزول، فصاحت و بلاغت قرآن بوده و این را عرب به روشنی درمی‌یافت و بدین معرفت معترف بود و از این جهت، حجت بر اعجاز، علاوه بر فصحا و بلغای عرب، بر دو گروه دیگر نیز تام و تمام است:

اعراب غیر بلیغ معاصر پیامبر

اعرابی که معاصر نزول و معاشر رسول(صلی الله علیه و آله) بودند اما در حد استادان ممتاز و مبرز بلاغت آن عصر که بعضا سروده هایشان بر پرده کعبه آویخته می‌شد (معلقات) نبودند. بلکه داوری در ترجیح سخن‌های بلیغ را به آن‌ها وامی‌نهادند و هر که اندکی در احوال عرب آن روزگار تامل کند این تفاوت چشم گیر مراتب بلاغت را در میان آن‌ها به طور کامل تشخیص می‌دهد. این گروه، پس از خضوع و تسلیم استادان برجسته و داوران فراتر نشسته ادب عرب به غیر بشری بودن قرآن، عذری در عدم ایمان نخواهند داشت، هم چنان که معاصران حضرت موسی(علیه السلام) حتی اگر نابینا بودند و امکان مشاهده عینی معجزات آن پیامبر بزرگ را نداشتند، با وجود گواهی آن همه انسان بینا، عذر بی خبری از ایشان پذیرفته نبود.

عرب‌های پس از عصر نزول

گروه دوم، کلیه عرب‌های پس از عصر نزول قرآن و نیز همه مردمان غیر عرب در هر زمانی هستند که گرچه ممکن است با ادبیات عرب آشنایی نداشته باشند و با علم تفصیلی، وجوه اعجاز ادبی و بیانی قرآن را در نیابند، ولی به یقین دریافته‌اند آن‌ها که اهل عربیت بوده‌اند و فصاحت تمام داشته‌اند در پیشگاه قرآن زانوی فروتنی زدند و پیشانی خضوع بر خاک ساییدند.
علامه شعرانی در این مورد بیان جالبی دارد، وی می‌نویسد: «خداوند عالم نفرمود یک تن مانند قرآن نمی‌تواند آورد، بلکه فرمود اگر همه جهان به یکدیگر یاری برسانند باز مانند قرآن نیاورند. یک تن عالم است و فصیح نیست و دیگر فصیح است و عالم نیست و یکی تاریخ داند و دیگری از علوم اجتماعی باخبر است و دیگری از حساب آگاه است و یکی از رموز جنگ و یکی تجارب آموخته، اگر همه با هم یار شوند و بخواهند به یاری یکدیگر قرآنی بسازند باز عاجز شوند و فرو مانند و اگر قرآن تالیف یک تن بشر باشد آیا ممکن است تمام مردم جهان از معارضه با او و نوشتن یک فصل مانند فصلی از کتاب او عاجز شوند و همه گونه کوشش نمایند و رنج به خود دهند و راضی به کشته شدن و اسیری شوند و مال خویش را به تاراج دهند و یک آیت (سوره) مانند قرآن نیاورند؟!. .. پس از آن حضرت تا امروز هم که هزار (و چند صد) سال می‌گذرد، این همه دشمنان اسلام نتوانستند یک سوره مانند قرآن بیاورند با آن (همه) حرص و ولع که به اضمحلال این دین حنیف دارند! »

[۱۷] شعرانی، ابوالحسن، رد شبهات اثبات نبوت، ص۳۰-۳۱، کتابخانه صدوق چاپ سوم، تهران، ۱۳۶۳ ش.

مخاطب تحدی در اندیشه باقلانی

آیا هماوردجویی قرآن در خطاب با عموم انسان‌ها در همه اعصار است یا صرفا با قهرمان‌های فصاحت و بلاغت در عصر بعثت رسول مکرم اسلام؟
دکتر بنت الشاطی در گزارشی که از مفهوم اعجاز و مخاطبان تحدی بنابر نظرگاه‌های باقلانی به دست داده است مدعی وجود تعارض در اندیشه این دانشمند شده است با این بیان که باقلانی در یک جا گفته است:
«این آیت (معجزه قرآن) علمی است که بر همگان لازم است آن را بپذیرند و سر تسلیم در برابرش فرود آورند. این در حالی است که دانستیم مردم در درک این حقیقت و رسیدن به این علم، یا به عبارت دیگر به وجه دلالت آن، با یکدیگر تفاوت دارند، زیرا غیر عرب تنها از طریق آگاهی یافتن از ناتوانی عرب در این مساله به این معرفت می‌رسد که قرآن معجزه است. غیر عرب در معرفت این امر واسطه‌هایی نیاز دارند که افرادی که خود اهل فصاحت‌اند بدان نیازمند نیستند. اما زمانی که همین غیر عرب از ناتوانی اهل فصاحت در این مساله آگاهی می‌یابد، به منزله آنان، مخاطب این آیت و حجت قرار می‌گیرد. به همین نحو، کسانی هم که اهل فصاحت‌اند، ولی در سطحی متوسط قرار دارند، به آن اندازه به درک مساله اعجاز نایل نمی‌آیند که صاحبان قدرت و توانایی و چیره دستان این صناعت بدان نایل می‌شوند. به همین دلیل نیز، شاید این متوسط‌ها از این نظر در ردیف غیر عرب قرار گیرند که تنها در صورت آگاهی یافتن از ناتوانی خداوندگاران این هنر حجت بر آن‌ها تمام می‌شود. بنابراین، در این مساله، آنان که مرجع و معیارند مجموعه فصیحانند، نه تک تک آن‌ها…

[۱۸] باقلانی، ابوبکر، اعجاز القرآن، ص۳۵- ۴۳، عالم الکتب، بیروت.

اما دیری نمی‌پاید که دانشمند مزبور، این سخن خود را که گفته بود تنها اعراب عصر بعثت مخاطب تحدی هستند، نادیده می‌گیرد و می‌گوید:
«این تحدی، به یک نحو، هم آنان و هم دیگران را مورد خطاب قرار می‌دهد: ما به همان نحو که از ناتوانی مردم نخستین عصر (در آوردن همانند قرآن) آگاهی می‌یابیم، از ناتوانی مردم دیگر عصرها نیز آگاه می‌شویم، زیرا راه رسیدن به چنین آگاهی‌ای در هر دو مرود یکی است، چرا که همه به یک نحو مخاطب تحدی و مبارزه جویی قرار گرفته‌اند و از دیگر سوی، روح به مخالفت و مبارزه برخاستن در همه طبایع به یک نحو موجود است و تکلیف نیز به یک شیوه و بی آن که تفاوتی در کار باشد متوجه همگان است.»

[۱۹] بنت الشاطی، عایشه، اعجاز بیانی، ص۶۶-۶۷، ترجمه حسین صابری، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، تهران، ۱۳۷۶ ش.

به نظر می‌رسد تصور تعارض در سخنان علامه باقلانی، توهمی بیش نباشد که از تعارض ظاهری دو سخن یاد شده نشات گرفته باشد در حالی که با این توضیح مختصر، اشکال مذکور مرتفع می‌شود که: هر چند خطاب تحدی به همگان است اما در حقیقت این متخصصان و نخبگان فصاحت و بلاغت (یا هر یک از دیگر وجوه اعجاز قرآن) هستند که مخاطب تحدی واقع می‌شود و اگر قرار باشد نمونه‌ای همانند قرآن برساخته شود، هر چند همه بخواهند، اما به طور طبیعی همان متخصصان مدعی و تلاشگر در این کار خواهند بود. بنابراین اگر تا آخر تاریخ هم، همه مخاطب تحدی قرآن باشند، در عمل نگاه همه شکاکان در اعجاز برای مشاهده نتیجه کار به استادان فن به ویژه سرآمدان تاریخ صدراسلام که