توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نخودکی اصفهانی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نخودکی اصفهانی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل نخودکی اصفهانی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

حسنعلی پاورپوینت کامل نخودکی اصفهانی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

پاورپوینت کامل نخودکی اصفهانی ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint حسنعلی، عالم و عارف شیعه در قرن سیزدهم و چهاردهم می‌باشد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی اجمالی
۲ – شهرت
۳ – الگوی زهد و پارسایی حسنعلی
۴ – آغاز تحصیلات
۵ – جامعیت علمی
۶ – اساتید
۷ – سایر اساتید
۸ – تهذیب نفس
۹ – سیر و سلوک عرفانی
۱۰ – مشرب عرفانی
۱۱ – تدریس
۱۲ – کرامات
۱۳ – ویژگی‌های اخلاقی
۱۳.۱ – خدمت به مردم
۱۳.۲ – خدمت به سادات
۱۳.۳ – زهد و ساده‌زیستی
۱۴ – دستورالعمل‌های اخلاقی عرفانی
۱۴.۱ – خلاصه‌ای از دستورالعمل
۱۵ – شاگردان
۱۶ – آثار
۱۷ – افکار
۱۸ – وفات
۱۹ – فهرست منابع
۲۰ – پانویس
۲۱ – منبع

معرفی اجمالی

عارف کامل، سالک زاهد صاحب کرامت، حاج شیخ حسنعلی فرزند علی‌اکبر فرزند رجبعلی مقدادی اصفهانی (رحمهالله‌علیه) در سال ۱۲۷۹ در نیمه ماه ذی‌القعده، در خانواده‌ای متدین، زاهد و متقی و دوست‌دار اهل علم، در ۱۲۷۹ در اصفهان چشم به جهان گشود. این ولادت میمون و خجسته، مرحوم ملا علی‌اکبر را که از دوستان مرحوم محمدصادق درویش تخت پولادی و از عارفان صاحب‌نفس بود، بی‌اندازه خوشحال و مسرور کرد؛ زیرا آن مرد خدا مدت‌ها آرزوی داشتن پسری را داشت و با خود عهد کرده بود که به زیارت معصومین (علیهم‌السلام) مشرف و در آن‌جا متوسل شود تا خداوند به او پسری عنایت کند. این سفر انجام شد و ملا علی‌اکبر به آرزوی خود رسید. پدر نام فرزند را به توصیه و سفارش مرادش حاجی صادق، حسنعلی برگزید.

شهرت

اشتهار وی به نخودکی در اواخر عمر، به سبب اقامتش در نخودک، یکی از روستا‌های ‌اطراف مشهد، بود

[۱] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۱۴ـ ۱۵، ص۸۰ـ۸۱، تهران ۱۳۸۲ش.

[۲] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۸۰ـ۸۱، تهران ۱۳۸۲ش.

[۳] آشتیانی، جلال‌الدین، در حکمت و معرفت: مجموع مقاله‌ها و مصاحبه‌های ‌حکمی معرفتی استاد سیدجلال‌الدین آشتیانی، ص‌۱۳۶، چاپ حسن جمشیدی، تهران ۱۳۸۵ش.

الگوی زهد و پارسایی حسنعلی

حسنعلی در خانواده‌ای متقی و زاهد پرورش یافت. پدر نخودکی، مرحوم ملا علی‌اکبر مقدادی، فردی عامی و از کاسبان اصفهان و متصف به زهد و پارسایی و معاشر و دوست‌دار اهل علم و ملازم مردان حق و عارفان بزرگی چون حاج محمدصادق تخت پولادی بود.

[۴] امامی خویی، محمدامین، مرآهالشرق: موسوعه تراجم اعلام الشیعه الامامیه فی القرنی الثالث عشر و الرابع عشر، ج‌۲، ص‌۹۶۵، چاپ علی صدرائی خویی، قم ۱۴۲۷/۲۰۰۶.

[۵] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص۱۴، تهران ۱۳۸۲ش.

[۶] رازی، محمدشریف، گنجین دانشمندان، ج‌۷، ص‌۱۱۱، قم ۱۳۵۴ش.

[۷] مرعشی، سیدمحمود، المسلسلات فی الاجازات، ج‌۲، ص‌۳۰۷، قم ۱۴۱۶.

[۸] محمدهادی امینی، معجم رجال الفکر و الادب فی النجف خلال الف عام، ج‌۳، ص‌۱۲۲۸، نجف ۱۴۱۳/۱۹۹۲.

«محمدهادی امینی، از پدر نخودکی با عنوان آخوند و ملا یاد کرده‌اند.» او بر اثر مشاهده کراماتی از حاج محمدصادق در مورد همسرش و افزایش شیر در سینه او، تا آخر عمرش از ارادتمندان ویژه مرحوم حاجی محمدصادق گردید و مدت ۲۲ سال در خدمت او بود و شب‌های دوشنبه و جمعه نزد او می‌رفت و در تخت پولاد با او به عبادت و ریاضت می‌پرداخت. این پدر ارزنده، نیمی از آنچه، از راه کسب و کار به دست می‌آورد، در اختیار حاج محمدصادق می‌گذاشت و به همراه او به فقرا و مستمندان کمک می‌رساند. از دیگر افتخارات ملا علی‌اکبر ـ‌پدر مرحوم شیخ حسنعلی‌ـ که بعدها آن فرزند خلف و صالح با عشق و علاقه آن را دنبال کرد، خدمت به سادات و فرزندان حضرت زهرا (علیهاالسلام) بود. وی همچنین مرید محمد صادق تخت پولادی، از مشایخ سلسل چشتیه، و مشهور به استجابت دعا و کرامت بود.

[۹] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص۱۴، تهران ۱۳۸۲ش.

[۱۰] همایی، جلال‌الدین، تاریخ اصفهان: مجلد ابنیه و عمارات فصل تکایا و مقابر، ج۱، ص‌۱۲۱، چاپ ماهدخت بانو همایی، تهران ۱۳۸۱ش.

[۱۱] مدرسی چهاردهی، نورالدین، سلسله‌های ‌صوفی ایران، ج۱، ص‌۱۸۲، تهران ۱۳۶۰ش.

[۱۲] مدرسی چهاردهی، نورالدین، سلسله‌های ‌صوفی ایران، ج۱، ص‌۱۸۲، تهران ۱۳۶۰ش.

مرحوم ملا علی‌اکبر، در تربیت و پرورش فرزندش، نهایت دقت و تلاش را به عمل آورد. وی فرزند دلبندش را از همان کودکی در هر سحرگاه که خود برای عبادت و شب‌زنده‌داری بر می‌خاست، بیدار می‌کرد تا او لذت مناجات، نماز، دعا و راز و نیاز را از همان سال‌های کودکی بچشد و ذکر و یاد خدا، شیره جانش شود. این پدر شایسته، فرزندش را از هفت سالگی نزد حاج محمدصادق تخت پولادی که دارای نفسی گرم بود، برد و تربیت و تهذیب وی را به او واگذار کرد. مرحوم حاج شیخ حسنعلی تا یازده سالگی که استادش وفات یافت، در خدمت او بود. علی‌اکبر فرزندش، حسنعلی، را نیز نزد مرشدش برد و از او خواست تا تربیت و مراقبت از وی را برعهده بگیرد.
فرزند مرحوم شیخ حسنعلی در این‌باره می‌نویسد: «پدرم از همان کودکی زیر نظر حاجی به نماز و روزه و انجام مستحبات و نوافل شب و عبادت پرداخت و تا یازده سالگی که فوت آن مرد بزرگ اتفاق افتاد، پیوسته مورد لطف و مرحمت خاص مرشد و استاد خود بود…

[۱۳] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۱۶.

». این کتاب، مهم‌ترین منبع نگارش مقاله است، بدین وسیله از تلاش نویسنده محترم سپاس‌گذاری می‌شود.

آغاز تحصیلات

شیخ حسنعلی، تحصیل علم و دانش را همراه با سیر و سلوک معنوی و تهذیب اخلاق، از همان اوان کودکی، تحت نظارت پدر و مرحوم حاج محمدصادق تخت پولادی شروع کرد. وی در زادگاهش، اصفهان، مقدمات و ادبیات عرب را فرا گرفت. فقه، اصول، منطق و فلسفه را در همان شهر نزد استادان بزرگ آن عصر آموخت و در سال ۱۳۰۴ ق. پس از زیارت مرقد امام رضا (علیه‌السلام) برای ادامه تحصیلات، رهسپار نجف اشرف شد. تحصیلات عالی فقه، اصول و عرفان را در آن شهر نزد سرآمدترین استادان گذراند و در سال ۱۳۱۱ ق. دوباره از نجف اشرف راهی ایران شد و در مشهد مقدس، در مدرسه «حاج‌حسین» و «مفاضل‌خان» اقامت گزید او در ضمن در حجره‌ای در صحن عتیق، به ریاضت و عبادت مشغول شد و بیش از یک‌سال، هر شب ختمی از قرآن مجید در حرم رضوی داشته است و روزها به کسب علم و تدریس و تربیت شاگردان مشغول بود.
اقامت وی در شهر مشهد، چهار سال به طول انجامید و در سال ۱۳۱۵ ق. دوباره به اصفهان بازگشت و از آن‌جا راهی نجف‌ اشرف شد و تا سال ۱۳۱۸ ق. در آن‌جا ماند. در سال ۱۳۱۹ ق. به اصفهان و سپس به شیراز، سفر کرد و در آن‌جا عصرها به فراگیری کتاب قانون ابوعلی‌سینا نزد طبیب مشهور عصر، حاج میرزا جعفر طبیب پرداخت و صبح‌ها نیز در مطب آن طبیب بزرگ به مداوای مریضان و نسخه‌نویسی مشغول بود.

[۱۴] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۲۳ـ۳۰.

جامعیت علمی

شیخ حسنعلی اصفهانی بر این باور بود که بعد از علم توحید و ولایت و احکام شریعت که تحصیل آن واجب است، باید به تحصیل دانش‌های دیگر پرداخت؛ چون جهل، در هر دانشی ناپسند است و مراد از حرمت برخی از علوم و فنون، به کار گرفتن آن‌هاست و نه آموزش آنها. وی فقه، تفسیر، هیئت و ریاضیات را به طلبه‌ها می‌آموخت؛ ولی فلسفه و علوم الهی را به این شرط درس می‌داد که ابتدا طلبه با اخبار معصومین (علیهم‌السلام) آشنا باشد و در تزکیه نفس بکوشد؛ چون به نظر وی، برخی از مشکلات حکمت و فلسفه، با مکاشفه میسر است و اگر برخی شرایط مکاشفه در طالب علم نباشد، تحصیل آن بر وی نارواست و ممکن است او، را از جاده شریعت منحرف کند.
وی درباره فراگیری علم اصول گفت: «قسمتی از این علم واجب و بسیاری از آن اتلاف عمر است».

[۱۵] مجله حوزه، سال اول، شماره ۱۱، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۱۱.

اساتید

نخودکی در کنار تهذیب نفس، به آموختن علوم دینی نیز پرداخت. او نزد استادان مشهور حوز علمی اصفهان، مانند جهانگیرخان قشقایی حاج سید مرتضی کشمیری، و آخوند ملامحمد کاشی (کاشی، آخوند ملامحمد)، به آموختن علوم ادبی، منطق، فلسفه، فقه، اصول و ریاضی و نزد سیدسینا، فرزند سیدجعفر کشفی (کشفی، سیدجعفر)، به آموختن تفسیر قرآن مشغول شد.

[۱۶] امامی خویی، محمدامین، مرآهالشرق: موسوعه تراجم اعلام الشیعه الامامیه فی القرنی الثالث عشر و الرابع عشر، چاپ علی صدرائی خویی، قم ۱۴۲۷/۲۰۰۶.

[۱۷] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۱۶ـ ۱۷، تهران ۱۳۸۲ش.

[۱۸] رازی، محمدشریف، گنجین دانشمندان، ج‌۷، ص‌۱۱۲، قم ۱۳۵۴ش.

[۱۹] مرعشی، سیدمحمود، المسلسلات فی الاجازات، ج‌۲، ص‌۳۰۷، قم ۱۴۱۶.

سایر اساتید

وی در ۱۳۰۳ به مشهد رفت و حدود یک سال در آن‌جا اقامت گزید و در یکی از حجره‌های ‌فوقانی صحن عتیق در حرم امام رضا (علیه‌السلام)، به ریاضت پرداخت. سپس به اصفهان بازگشت و در ۱۳۰۴ به نجف رفت و تا ۱۳۱۱ در آن‌جا ماند و نزد استادان حوز علمی نجف به تکمیل معلومات خویش در درس‌های ‌خارج‌ فقه و اصول پرداخت، استادانی چون مرحوم حاجی محمدصادق تخت پولادی خاتون آبادی، میرزا حبیب‌الله رشتی (رشتی، میرزاحبیب الله)، سیدمحمد فشارکی اصفهانی، سیدمحمدکاظم طباطبائی یزدی (طباطبائی یزدی، سیدمحمدکاظم)، محمدحسن مامقانی (مامقانی، محمدحسن‌ بن عبدالله) و ملا اسماعیل قره‌باغی.

[۲۰] مقدادی اصفهانی، علی، ج‌۱، ص‌۱۷، نشان از بی‌نشان‌ها، تهران ۱۳۸۲ش.

[۲۱] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۲۰ ـ ۲۱، نشان از بی‌نشان‌ها، تهران ۱۳۸۲ش.

[۲۲] امینی، محمدهادی، معجم رجال الفکر و الادب فی النجف خلال الف عام، ج‌۳، ص‌۱۲۲۸، نجف ۱۴۱۳/۱۹۹۲.

[۲۳] مرعشی، محمود، المسلسلات فی الاجازات، ج‌۲، ص‌۳۰۷، قم ۱۴۱۶.

او در همین شهر به دیدار عالم و زاهد مشهور، سیدمرتضی کشمیری، رفت و مدت‌ها با او ارتباط داشت و در تهذیب نفس، از راهنمایی‌های ‌وی بهره برد.

[۲۴] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۱۷، تهران ۱۳۸۲ش.

نخودکی از ۱۳۱۱ تا ۱۳۱۴ در مشهد اقامت گزید و به ریاضت‌های ‌شرعی پرداخت و از درس استادانی هم‌چون محمدعلی خراسانی (مشهور به حاجی فاضل)، سیدعلی حائری یزدی، حاج‌آقا حسین قمی (قمی، حاج‌آقا حسین) و عبدالرحمن مدرس استفاده کرد.

[۲۵] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۱۷ـ ۱۸، تهران ۱۳۸۲ش.

[۲۶] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌ ۲۱، تهران ۱۳۸۲ش.

وی در ۱۳۱۹به شیراز، سفر کرد و در آن‌جا به فراگرفتن طب و آموختن کتاب قانون نزد میرزا جعفر طبیب پرداخت.

[۲۷] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۲۲، تهران ۱۳۸۲ش.

نخودکی در رمضان همان سال به بوشهر و از آنجا، از طریق دریا، به مکه رفت.

[۲۸] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۲۳، تهران ۱۳۸۲ش.

وی چند بار دیگر نیز به نجف و اصفهان سفر کرد

[۲۹] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۲۲، تهران ۱۳۸۲ش.

و سرانجام در ۱۳۲۹ به مشهد رفت و تا پایان عمر در آن‌جا ماند.

[۳۰] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۲۳ ـ ۲۴، تهران ۱۳۸۲ش.

تهذیب نفس

حسنعلی از هفت سالگی تا یازده سالگی زیر نظر محمدصادق تخت پولادی به ریاضت‌های ‌شرعی مشغول شد

[۳۱] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص۱۴-۱۵، تهران ۱۳۸۲ش.

. در ۱۲۹۰ محمدصادق تخت پولادی درگذشت و حسنعلی سه سال دیگر نیز به ریاضت پرداخت، چنان‌که شب‌ها تا صبح بیدار می‌ماند و هر روز، روزه می‌گرفت. پس از آن برای بهره بردن از محضر سیدجعفر حسینی قزوینی، که گویا از مجذوبان سالک بود، به شهرضا رفت.

[۳۲] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۱۵ـ۱۶، تهران ۱۳۸۲ش.

[۳۳] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص۱۸، تهران ۱۳۸۲ش.

[۳۴] رازی، محمدشریف، گنجین دانشمندان، ج‌۷، ص‌۱۱۲، قم ۱۳۵۴ش.

[۳۵] مهدوی، مصلح‌الدین، تذکرهالقبور یا دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص‌۱۸۴، اصفهان ۱۳۴۸ش.

«که حسینی قزوینی را از مریدان محمدجواد سرجوئی بیدآبادی دانسته است.»

[۳۶] بلاغی، عبدالحجت، مقالات الحنفاء فی مقامات شمس العرفاء، ج۱، ص‌۲۱۷، تهران ۱۳۲۷ش.

«بلاغی، عبدالحجت او را از مریدان عارفی به نام رستم از سلسل نعمت‌اللهی خوانده است.» نخودکی در مشهد بیش‌تر اوقات خویش را به عبادت، ریاضت، اعتکاف و زیارت قبور عرفا، مانند ابوعلی فارمدی، شیخ محمد کارَندِهی (مشهور به پیر پالان‌دوز) و شیخ محمد مؤمن، گذراند. نخودکی به علوم غریبه نیز مسلط بود و در این رشته شاگردانی داشت. پار‌ه‌ای ‌از اوقاتِ او نیز صرف پاسخ‌گویی به سؤالات طالبان سیر و سلوک و دادن دعا و دوا به گرفتاران و بیمارانی می‌شد که از شهر‌های ‌دور و نزدیک به او مراجعه می‌کردند

[۳۷] مدرس، عبدالرحمن، تاریخ علماء خراسان، ج۱، ص‌۲۵۲ ـ ۲۵۳، چاپ محمدباقر ساعدی خراسانی، مشهد ۱۳۴۱ش.

سیر و سلوک عرفانی

شیخ حسنعلی اصفهانی، سیر انفسی و تهذیب روح و روان را از همان کودکی و به همت پدر خویش آغاز کرد، پدرش، ملا علی‌اکبر، حسنعلی را از همان کودکی در هر سحرگاه بیدار و او را به نماز، دعا، راز و نیاز و یاد خدا آشنا می‌کرد. وی تا یازده سالگی در خدمت حاجی محمدصادق تخت پولادی بود و از او دستور می‌گرفت. آن مرد خدا، او را به نماز، روزه و انجام مستحبات و نوافل شب آشنا نمود. حسنعلی به پیروی از استادش در تخت پولاد و کوه‌های اطراف اصفهان به ریاضت پرداخت.
او بیشتر شب‌ها تا صبح بیدار می‌ماند و از پانزده سالگی تا پایان عمر پربرکتش، هر ساله ماه رجب و شعبان و رمضان و ایام‌البیض هر ماه را روزه‌دار بود.
وی در شهرضا با عارفی دل‌سوخته، به نام «سیدجعفر حسینی قزوینی» ملاقات کرد و با دیدن کرامات معنوی آن مرد خدا، شیفته او گردید. در این ملاقات، آن عارف بزرگ از باطن او خبر داد و گفت: نه روز است که چیزی نخورده‌ای؛ جز با آب روزه نگشوده‌ای؛ ولی در ریاضت هنوز ناقصی؛ زیرا که اثر گرسنگی در رخسارت هویدا و ظاهر گشته و آن را شکسته و فرسوده کرده است؛ در حالی که مرد کامل از چهل روز گرسنگی نیز چهره‌اش شکسته نمی‌شود.
سومین شخصی که در تکوین شخصیت عرفانی شیخ حسنعلی تاثیر داشته است، مرحوم حاجی سید مرتضی کشمیری

[۳۸] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج ۱، ص۱۸.

بوده است که حسنعلی در شهر نجف اشرف در مدرسه بخارائی‌ها با او آشنا شد و بعد از آن تحت تعلیمات و دستورات او قرار گرفت. سال‌ها بعد که حسنعلی، در مشهد و در کنار آستان قدس رضوی سکونت گزید و به حل مشکلات مردم و شفای بیماران مشغول شد، نیز استادش سید مرتضی کشمیری را فراموش نکرد و بسیاری از طالبان، نیازمندان و گرفتاران را به سوی آن مرحوم و فرزندانش راهنمایی می‌کرد.

مشرب عرفانی

شیخ حسنعلی اصفهانی از عارفانی است که شیوه او همان روش امامان معصوم (علیهم‌السلام) بوده است.
وجود او سرشار از عشق به ولایت بود و هیچ‌گاه از مسیر آن‌ها جدا نشد. او بیشتر عمر خویش را در نجف اشرف و بعد، از آن در کنار حرم شریف رضوی گذراند و تا آخرین لحظات عمر خود، ذکر علی بر لب داشت؛ چنان‌که در هنگام مرگ، زبانش به نام مقدس مولی گویا بود. وی شرط ورود به مباحث عرفانی و مکاشفات را آشنایی با اخبار ائمه (علیهم‌السلام) می‌دانست و سیر در این مسیر را بدون این مقدمه ضروری، غیر ممکن می‌دانست.
زندگی شیخ صاحب ترجمه ما شناخته می‌شود به زهد و کناره‌گیری از دنیا و مواظبت و مراقبه تام بر تهذیب نفس و ریاضت‌های مشروع و انواع عبادات و طاعت‌هایی که در احادیث اهل بیت (علیهم‌السلام) وارد شده است. او شب‌های جمعه از هفت سالگی تا هنگام وفاتش به انجام نوافل و نماز، احیا برپا می‌کرد.
شیخ حسنعلی درباره راه و روش عرفانی خود در جواب نامه یکی از سادات دزفول می‌نویسد:
«عرض می‌شود به تمام احباء اظهار فرمایید که طریقه فلانی غیر از طریقی است که شنیده‌اید، همه بدانید که طریقه حقیر، طریقی است که تمام مطالب شرع را نهایت اهتمام است؛ خلاف باقی طرق که به مطالب شرعیه خیلی بی‌اعتنا هستند. در طریقه حقیر، خصوصا نماز خیلی مورد توجه است که هر چه زحمت و توجه است، به نماز معطوف دارید.
بدانید که مدار و معیار امر و طریقه ما بر سه چیز است؛ شب‌زنده‌داری، لقمه حلال و توجه به نماز، به ویژه نماز اول وقت و حضور قلب در آن.»

[۳۹] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۱۲۶.

او در جای دیگری می‌فرماید:
«روح طریقه حقیر، توجه به نماز و معانی و نکات آن درجه به درجه است؛ یعنی اشخاصی که مایل به طریقه حقیر هستند، اول باید معانی صوری نماز را بفهمند؛ بعد تاویلاتی که (در مباحث قبل) عرض شد و بعد نکاتی دیگر، به‌همان نحو که مولانا‌الصادق (علیه‌السلام) در کلمه ایاک نعبد کرّرها حتی غشی علیه؛ یعنی آن قدر تکرار فرمودند که حال بیهوشی به آن حضرت دست داد؛ نه این که بی‌اعتنایی به احکام شرع باشد و تمام توجه به اذکار معطوف گردد. حقیقت را باید از شریعت تحصیل نمود. حقیر طالب این مقام و سالک این راه بوده و بستگان این حقیر را نیز اعلام کنید که حقیقت را که ما در طلب آنیم، باید از شریعت تحصیل کنیم؛ به همان نحو که ائمه (علیهم‌السلام) رفتار نمودند.

[۴۰] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج۱، ص۱۲۹.

»

تدریس

وی با وجود عبادت بسیار، گاه در فقه و اصول و ریاضیات، کتاب‌هایی چون شرح لمعه، معالم‌الدین و خلاصهالحساب را تدریس می‌کرد.

[۴۱] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۲۴ ـ ۲۵، تهران ۱۳۸۲ش.

[۴۲] آشتیانی، جلال‌الدین، در حکمت و معرفت مجموع مقاله‌ها و مصاحبه‌های ‌حکمی معرفتی استاد سیدجلال‌الدین آشتیانی، ج۱، ص‌۱۳۶، چاپ حسن جمشیدی، تهران ۱۳۸۵ش.

[۴۳] مرعشی، محمود، المسلسلات فی الاجازات، ج‌۲، ص‌۳۰۷، قم ۱۴۱۶.

با این‌که شیخ حسنعلی اصفهانی را از عالمان بزرگ زمان خود دانسته‌اند، بسیاری از علوم را نزد فقها و عرفای بزرگ تحصیل کرد. و اما به دلیل توجه زیاد مردم و بیماران به او، می‌توان گفت او خود را وقف خدمت به مردم و مداوای بیمارانشان کرده است. یکی از شاگردان او آیه‌الله مروارید ـمی‌گوید: «هر روز در جلوی منزل او و حتی در محل تدریس او…، بیماران صف می‌کشیدند و از او دعا می‌خواستند و آن بزرگ، همیشه با روی خوش با آن‌ها برخورد می‌کرد و گاه برای پیدا کردن نوعی از گیاهان دارویی، به کوه‌ها و نواحی اطراف مشهد مقدس می‌رفت و کمتر در شهر بود و همین عامل و عوامل دیگر، سبب می‌شد که نتواند به نحو دلخواه به تدریس علوم بپردازد؛ ولی با این حال، تا آنجا که فرصت داشته، به تدریس و پرورش شاگردانی پرداخته است؛ اما به دلیل شهرت او در استجابت دعا و مداوای بیماران، از شاگردان و کرسی تدریس او اطلاعات کمی در اختیار می‌باشد. «به نقل از حجه‌الاسلام‌المسلمین محمدعلی رحیمیان فردوسی.»

کرامات

یکی از دلایل عمده مشهور شدن حاج شیخ حسنعلی اصفهانی، کرامات بی‌شمار وی بوده است که خاص و عام به طور مستقیم شاهد آن بوده‌اند.

[۴۴] مقدادی اصفهانی، علی، نشان از بی‌نشان‌ها، ج‌۱، ص‌۴۹، تهران ۱۳۸۲ش.

آیه‌الله مرعشی نجفی در کتاب «المسلسلات فی الاجازات» در این‌باره می‌نویسد: «او در بین مردم به مستجاب‌الدعوه بودن شناخته شده بود و بسیاری از حاجت‌مندان و بیماران به او پناه می‌بردند؛ پس او برای آن‌ها