پاورپوینت کامل بررسی اصول آماده سازی قطعات برای جوشکاری ۳۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی اصول آماده سازی قطعات برای جوشکاری ۳۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی اصول آماده سازی قطعات برای جوشکاری ۳۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی اصول آماده سازی قطعات برای جوشکاری ۳۲ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل بررسی اصول آماده سازی قطعات برای جوشکاری ۳۲ اسلاید در PowerPoint
 
بخشی از مطلب
 
تنها شناسایی کارهای ذکر شده و مواردی که این کارها موثر واقع می شوند  برای ایجاد جوش خوب , کافی نیست و باید زمینه های دیگری را در این امر دخالت دارند تحت بررسی قرار داد . یکی از آنها که تاثیری بسزا در کیفیت جوش دارد و اگر بخواهیم جوش بی غلط و صحیح داشته باشیم  باید به این امر توجه کافی بکنیم زیرا جوش بی عیب سبب ایجاد اطمینان در کار می شود به طوری که می توان گفت : آماده کردن قبلی کار به گونه مناسب نیمی از عمل موفقیت آمیز در جوشکاری است . 
اولین اقدام برای این منظور , تمیز کردن صحیح محلهای جوش کاری است لبه های قطعات جوش دادنی که در عمل ذوب همراه هستند , همچنین نواحی مجاور آنها باید عاری از هرگونه زنگ زدگی , مواد زاید , رنگ و ناخالصی باشد . 
برای کار های جوشکاری پوششی لازم است سطح کار را تا حد سفید شدن سنگ زد . اجرای این کار بویژه در جوشکاریهای پوششی که احیای قطعات ساییده شده به کار می رود , بسیار اهمیت خواهد داشت . 
در جوشکاریهای پیوندی باید آماده سازی لبه ها به گونه ای صورت گیرد که تمام ضخامت قطعه کار تا ریشه جوش را شامل شود و برای این منظور لازم است لبه قطعات کار را به طریقی مناسب آماده کنیم . 
انواع درزهای جوشکاری : بر حسب این که قطعات کار نسبت به یگدیگر در چه وضعیتی قرار گرفته باشند , انواع درزهای جوشکاری به وجود می آید که می توان آنها را به سه گروه اصلی تقسیم کرد با توجه به شکلهای زیر عبارتند از : 
۱-    سر بسر (شکلهای الف ) ۲- گلویی (ب) ۳- گوشه ای (ج) .
در اتصال سر بسر برای این که تمام ضخامت قطعه کار , تا ریشه جوش در عمل ذوب شود لازم است بین لبه دو قطعه فاصله ای در نظر گرفته شود که این فاصله به ضخامت قطعه کار بستگی خواهد داشت . در جوشکاری درزهای طویل , قطعات در اثر انبساط حرارتی به سمت یکدیگر کشیده 
می شوند از این رو باید برای حفظ فاصله لبه ها , قطعاتی که ضخامت آنها تا ۵ میلیمتر است قبلا خال جوش زده شود و سپس اقدام به جوشکاری کنند . 
روش هدایت مشعل و مفتول 
درز جوش خورده مناسب و با کیفیتی مطلوب به میزان زیادی به هدایت صحیح مشعل و مفتول وابسته است . شاید نتوان یک روش قاطعی را برای هدایت مشعل و مفتول ارائه داد اما به طور کلی می توان گفت که همیشه حرکت دادن آرام و یکنواخت مشعل را امتداد درز جوش , به نحوی است که گرمای مشعل هر دو قطعه را به اندازه لازم گرم کرده با هم به دمای جوشکاری برساند . 
در مواردی که لازم باشد سطح بیشتری از قطعات کار , جوش داده شود و گرده جوش دارای پهنای بیشتری باشد باید به مشعل همزمان با حرکت خطی حرکت جنبی نیز داده شود . در صنعت از دو روش هدایت مشعل (به سمت چپ و به سمت راست ) یا پیش دستی و پس دستی استفاده می شود . 
روش جوشکاری به سمت چپ (پیش دستی ) : در این روش عمل جوشکاری از سمت راست به سمت چپ و در جهت جریان شعله جوش ادامه می یابد . 
قطعات فولادی که ضخامت آنها تا ۳ میلیمتر می باشد , با این روش جوش داده می شود همچنین هدایت مشعل تا ضخامت ۵/۱ میلیمتر آرام و به طور مستقیم در امتداد درز جوش بوده و ضخامتهای ۵/۱ تا ۳ میلیمتر علاوه بر حرکت مستقیم به مشعل حرکت نوسانی نیز داده می شود تا بدین ترتیب تمام ضخامت قطعه کار , جوش داده شود . 
در هر دو حالت مفتول را با فواصل زمانی کوتاهی به حوضچه مذاب نزدیک کرده از آن دور می کنند . حرکت بالا و پایین بردن مفتول باید در حدی باشد که در پرتو پوشش شعله جوش قرار گیرد . در این صورت از اکسیده شدن سر مفتول سرخ شده جلوگیری خواهد شد . قطعات چدنی و فلزات غیر آهنی را نیز با روش پیش دستی جوش می دهند . 
روش جوشکاری به سمت راست (پس دستی ) : در این روش , عمل جوشکاری از سوی چپ به راست انجام می گیرد و جریان شعله از طرف دیگر منطقه جوش را در مقابل نفوذ اکسیژن هوا محافظت می کند به این ترتیب به دلیل آهسته و یکنواخت سرد شدن و عدم نفوذ اکسیژن درز جوش شکننده نمی شود و از استحکام کافی بر خوردار خواهد بود . در این روش حرکت مشعل فقط باید به صورت یک خط مستقیم باشد چنانچه به آن حرکت جنبی داده شود , حوضچه مذاب بزرگ می شود و درقطعه کار سوراخ به وجود می آید . 
جون حرارت مشعل در جوشکاری پس دستی همواره متوجه نقطه ای است که قبلا جوش داده شده است , گرمای منطقه جوش افزایش می یابد و همان عیب یاد شده که امکان ایجاد سوراخ در قطعه کار است پیش می آید بنابراین برای جلوگیری از گرمای بیش از حد در منطقه جوش , از گرمای شعله به منظور ذوب بیشتر مفتول استفاده می شود بدین ترتیب که مفتول را به اندازه ۳/۱ ضخامت قطعه کار , پایین تر از سطح آن قرار داده در سطح مذاب حوضچه به آن حرکت دورانی همراه با پیشروی داده می شود . 
از تکنیک جوش پس دستی فقط می توان برای جوشکاری قطعاتی که ضخامت آنها بیشتر از ۳ میلیمتر باشد استفاده نمود . در این روش کنترل حوضچه مذاب بر روی فلزات با ضخامت کم مشکل و گاهی غیر ممکن است . 
به دلیل رویت حوضچه مذاب می توان آن را یکنواخت گرم کرد و چون تمام ضخامت قطعه کار در جوش شرکت می کند , جوشکاری با این روش نسبت به شیوه پیش دستی دارای استحکام بیشتری خواهد بود . 
تجهیزات جوشکاری اکسی- استیلن 
تجهیزات جوشکاری اکسی- استیلن عبارت است از : 
یک مشعل جوش و یک سری سربک با اندازه های مختلف , دو عدد شیلنگ , (یکی قرمز برای استیلن و دیگری سبز یا سیاه رنگ , برای اکسیژن) , دو رگولاتور , دو کپسول (یکی شامل گاز استیلن و دیگری گاز اکسیژن ) , به انضمام یک عینک ویژه جوشکاری با گاز همراه با شیشه های رنگی . 
هنگامی که میزان جوشکاری زیاد است از نظر صرفه جویی بهتر است به جای استفاده از کپسول استیلن , ژنوراتور استیلن را به کار برند . 
معمولا کپسولها را بر روی یک ارابه دو چرخ با زنجیر می بندند تا بتوانند تجهیزات جوشکاری را به مکانهای لازم حمل کنند . چنانچه کپسولها در موقعیت ثابتی و نزدیک میز کار می خواهند قرار گیرند , باید با زنجیر نمودن آنها به پایه یا کنار دیوار , از افتادن و صدمه خوردن رگولاتور ها و نیز انفجار احتمالی جلوگیری نمایند . 
در کارخانجات و موسساتی که واحدی به نام بخش جوشکاری دارد و در آن محل همواره عملیات جوشکاری زیادی صورت می گیرد , کپسولهای اکسیژن را در خارج از محیط کارگاه به وسیله جمع کننده یا کلکتور به یکدیگر متصل نموده با لوله گاز را به محل جوشکاری هدایت می کنند . 
مشعلهای جوشکاری 
مشعل جوشکاری ابزاری است که در آن گازهای اکسیژن و استیلن را با نسبت صحیح مخلوط شده و از انتهای بک به محلی که باید سوزانیده شود جریان می یابد .
 عموم مشعلهای جوشکاری شامل : ۱- شیر ها ۲- دسته مشعل ۳- لوله اختلاط 
۴- پستانک و سایر ملزومات می باشند . 
مشعلها را در صنعت با طرحهای مختلفی می سازند ولی اساس کار آنها کنترل کامل شعله ضمن عملیات جوشکاری می باشد . مهمترین انواع مشعلهای جوشکاری عبارتند از : 
 مشعل انژکتوری (فشار ضعیف ) : در این مشعل استیلن با فشار معمولی وارد لوله اختلاط شده و جریان اکسیژن به داخل محفظه اختلاط کشیده می شود . از مشعل انژکتوری برای گاز استیلن با فشار کم ( حدود ۰۷/۰ bar و کمتر) استفاده می شود . 
مزیت مشعل فشار ضعیف در این است که چنانچه تغییراتی در جریان اکسیژن به وجود آید , این تغییرات در جریان استیلن اثر گذاشته در نتیجه نسبت اختلاط گازهای اکسیژن و استیلن در حین جوشکاری ثابت خواهد ماند . انژکتور مشعلهای مزبور سوراخ کوچک و ریزی به نام شیپوره (نازل ) دارد که اطراف آن روزنه ای به شکل تاج دایره تعبیه شده است اکسیژن با فشار ۱ تا ۳ bar از سوراخ انژکتور خارج شده گاز استیلن را به درون محفظه اختلاط می مکد . 
مشعل فشار مساوی (فشار قوی ) : در این نوع مشعلها گازهای اکسیژن و استیلن (هیدروژن در جوش اکسی- هیدروژن ) با فشار مساوی وارد لوله اختلاط گردیده سپس از دهانه مشعل برای احتراق خارج می شوند به عبارت دیگر , هر دو گاز به طور مستقل وارد محفظه اختلاط مشعل می گردند . در مشعلهای فشار قوی به گاز استیلن با فشار بالاتر نسبت به نوع انژکتوری نیاز دارند که آن را از کپسول استیلن تامین خواهند کرد و ضمنا استیلن به دست آمده از مولدهای فشار متوسط نیز برای این منظور می تواند مورد استفاده قرار گیرد در صورتی که مشعل انژکتوری را باید در ژنراتورهای استیلن با فشار پایین به کار گرفت . 
هر دو نوع مشل جوشکاری تشریح شده مجهز به دو شیر سوزنی شکل می باشند یکی برای تنظیم جریان اکسیژن و دیگری برای استیلن . در انتهای مشعل دو عدد پیچ برای اتصال شیلنگها وجود دارد . به منظور جلوگیری از هر گونه خطری که به سبب اشتباه بستن پیچها ممکن است پیش آید پیچ مربوط به اکسیژن را راست گرد و پیچ مربوط به استیلن را چپ گرد تعبیه می کنند . 
قدرت مشعلهای جوشکاری
چون در اکثر جوشکاریهای اکسی- استیلن , گاز و استیلن با فشار مساوی از مشعل خارج می شوند بدین سبب حدودا حجم گاز اکسیژن مصرفی را به میزان ۱۰% بیشتر , نسبت به حجم گاز استیلن در محاسبات کارگاهی دخالت می دهند. در این گونه موارد با استفاده از شماره سربک که در محل مناسبی بر روی سر مشعل حک شده است عملا به نتیجه مطلوب که همانا بر آورد حجم گاز اکسیژن مصرفی بر هر ساعت است دسترسی پیدا می کنند . 
مراقبت از مشعلهای جوشکاری : هنگامی که جوشکاری تمام شد مشعل را باید به گونه ای مطمئن آویزان کنند تا به زمین نیفتد . شیر های سوزنی روی مشعل جوش ساختمانی ظریف داشته که در اثر اصابت با زمین امکان وارد شدن صدمه به آنها وجود دارد . گاهی شیرهای سوزنی مشعلهای جوشکاری آزاد باز وبسته می شوند و در چنین مواردی باید با آچار مخصوص مهره حفاظ را که روی میله شیر سوزنی است تا حدی محکم کنند . 
بک های جوشکاری 
برای این که بتوان فلزات با ضخامتهای مختلف را جوشکاری نمود  مشعل مجهز به سربک های مختلف می باشد . شماره های بک از قطر سوراخ موجود در آن پیروی می کند هر چه شماره بالاتر رود قطر سوراخ بک بزرگتر می شود . ارقامی که بر روی بک ها حک شده است به کارخانه سازنده آنها بستگی دارد . معمولی ترین سیستم شامل شماره هایی است که به ترتیب آنها از ۰ تا ۱۵ است . در این سیستم بزرگترین شماره بیشترین قطر بک را خواهد داشت . 
مواظبت از سربک های جوشکاری : در بعضی مواقع ناچاریم بک را تعویض نماییم . این عمل باید با آچاری که برای این منظور در نظر گرفته شده است انجام گیرد . برای این کار هیچگاه نباید از ابزاری مانند انبردست استفاده کنند زیرا انبردست باعث خرایب شدن مهره بک ها شده آنها را بلا استفاده می سازد . 
-    زمانی که مشعل گرم  است بک را نباید تعویض نمود زیرا حرارت پیچها را منبسط کرده سربک در داخل مشعل خیلی محکم می شود اگر قبل از این که بک به طور کامل سرد شود , سعی کنیم با نیروی زیاد آنرا باز نماییم ممکن است باعث بریدن مقطع پیچ شده در نتیجه بک بلا استفاده گردد خارج ساختن پیچ شکسته و بریده شده خود مشکل جداگانه ای را به وجود خواهد آورد . 
-    برای به وجود آوردن جوش خوب لازم است بک همواره تمیز نگهداشته شود . استفاده زیاد و مداوم از مشعل باعث می شود که در مجرای بک  کربن (دوده ) تشکیل شود . بر طرف کردن این دوده ها باید با سوزنهای مخصوصی که بدین منظور تهیه شده است صورت گیرد . انتهای بک هارا باید با چوب مناسب و در زمانهای مقتضی تمیز نمود . کربنهای داخل سوراخ نیز به وسیله سوزنهای پاک کننده زدوده می شود . 
رگولاتورهای فشار 
میزان فشار گاز اکسیژن در یک کپسول معمولی ۴۰ لیتری پر شده از کارخانه سیلندر پرکنی تا bar 150 و در مورد کپسول پر گاز استیلن حل شده در استن تا bar 15 در نظر گرفته می شود و مسلما جوشکاری و همچنین برشکاری گازی با چنین فشار بالایی امکانپذیر نخواهد بود و روی همین اصل الزاما برای تجهیزات جوش گاز دستگاه تبدیل و تقلیل فشار که اکثرا آن را رگولاتور فشار می نامیم , باید در نظر گرفته شود . فشار گاز با بزرگی و کوچکی مشعلی که برای جوش دادن انتخاب شده , بستگی دارد و مقدار آن برای گاز اکسیژن از    
۵/۲ تا ۳ اتمسفر و برای گاز استیلن از ۱/۰ تا ۷/۰ اتمسفر متغیر خواهد بود . 
رگولاتور های فشار اکسیژن و استیلن دارای دو وظیفه عمده اند : 
۱-    فشار قوی داخل کپسول را به فشار کار تقلیل دهد . 
۲-    از نوسان فشار جلوگیری کرده آن را در فشار های مختلف کپسول ثابت نگه دارد . 
نگهداری صحیح رگولاتورهای فشار : کاهندهای فشار دستگاههای حساسی هستند که باید در تمام اوقات از آنها به خوبی مراقبت نمود زیرا یک ضربه جزئی ممکن است آن را از تنظیم خارج کند . هنگامی که رگولاتور از روی کپسول باز می شود هرگز نباید برای مدت زمانی طولانی روی میز کار و یا بر روی زمین قرار گیرد چون امکان دارد فرد یا افراد دیگری , تغییرات یا جابچایی ناخواسته ای در مورد آن صورت دهند و نصب شدن مجددش بر روی کپسول گاز باعث شکستن و خراب شدن اجزایش شود . این نکات را باید برای نگه داری درست و ایمن رگولاتورهای فشار به کار گرفت : 
-    همیشه قبل از این که شیر کپسول را باز کنیم , باید پیچ تنظیم را امتحان نموده در خاتمه جوشکاری پیچ تنظیم را کاملا باز نگه داریم . 
-    از به کار بردن روغن در رگولاتورها باید اجتناب کرده برای روغنکاری پیچ تنظیم فقط بایستی از صابون و گلیسرین استفاده کنیم . 
-    از تعویض رگولاتورهای اکسیژن و استیلن با یکدیگر , جدا خوداری کنیم . 
-    اگر رگولاتور وظیفه خود را بخوبی انجام  نمی دهد , باید آن را از قسمت گاز رسانی باز نموده برای رفع عیب به تعمیر کار متخصص ارائه دهیم . 
-    هنگامی که فشار را از رگولاتور حذف کنیم و عقربه فشار سنج به سمت عقب بر نگردد باید نسبت به اصلاح آن اقدام نمایند . مشکل بوجود آمده در این حالت احتمالا مربوط به مکانیزم فنر داخل فشار سنج است که در اثر اعمال فشار ناگهانی در مانومتر به وجود می آید . 
-    محل اتصال رگولاتور به کپسول باید کاملا محکم بوده در آن ناحیه  نشتی گاز وجود نداشته باشد . چنانچه نشت گاز وجود داشت , فشار معقولی را به مهره به وسیله آچار مربوط به آن وارد کنیم اگر نشتی بر طرف نشد , رگولاتور را باز نموده محل نشیمنگاه رگولاتور و کپسول را تمیز می کنیم . در صورت ادامه نشتی دنده های کپسول و مهره رگولاتور را باید بررسی کرد و در صورت خراب بودن باید آن را اصلاح نمود . 
و….