پاورپوینت کامل استصحاب ۲۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل استصحاب ۲۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل استصحاب ۲۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل استصحاب ۲۲ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ بیان اصل
۲ ریشه‌های‌ استصحاب‌ در قرن ۱و ۲ قمری
۳ ادل حجیت استصحاب
۴ ارکان استصحاب
۵ تقسیمات استصحاب
۶ شرایط جریان استصحاب
۷ پانویس
۸ منابع

بیان اصل

در لغت یعنی به همراه داشتن چیزی آمده است، و در اصطلاح اصولیین به معنی عمل نمودن به حکم شرعی و دیگر آثار شرعی حکم زمان یقین در زمان شک می‌باشد. بدین صورت که اگر مکلفی در زمانی برای خواندن نماز وضو گرفته بود و به طهارت خود یقین داشت و سپس در زمان دوم در باقی بودن وضوء خود شک نمود. در اینجا با رعایت شرایط می‌تواند استصحاب نماید و حکم زمان یقین خود (یعنی داشتن وضوء و طهارت را) به زمان شک سرایت دهد.

اصولیین شیعه استصحاب را یکی از اصول احرازیت می‌دانند که به وسیل آن حکم شرعی اعم از واقعی و یا ظاهری را احراز می‌کنند و به دست می‌آورند، حکمی که وظیف عملی مکلف را هنگام از دست دادن اصول کاشف از حکم واقعی تعیین می‌کند. بدین معنی که قانون‌گذار اسلام برای مکلفین وظایف و تکالیفی از وجوب و حرمت و اباحه و استحباب و کراهت وضع نموده است که مکلف باید، یا از راه اجتهاد و یا تقلید، با فحص و بررسی در ادل شرعیه آن احکام واقعیه را کشف نماید، لیکن در بسیاری از موارد مکلف عاجز از دست‌یابی به حکم واقعی است، در این موقع قانون‌گذار اسلام اصولی را وضع نموده است که مکلف می‌‌تواند از آن راه وظیف‌ عملی خود را معین نماید، یکی از این اصول اصل بسیار مهم استصحاب است.

ریشه‌های‌ استصحاب‌ در قرن ۱و ۲ قمری

قاعده عدم‌ نقض‌ِ یقین‌ به‌ شک‌ که‌ همواره‌ از مبحث‌ اصولى‌ استصحاب‌ تفکیک‌ ناپذیر بوده‌ است‌، بى‌تردید باید یکى‌ از کهن‌ترین‌ روشهای‌ فقهى‌ شمرده‌ شود که‌ دست‌ کم‌ در اوایل‌ سده ۱ ق‌ در میان‌ فقیهان‌ مطرح‌ بوده‌ است‌؛ چه‌ روایتى‌ در میان‌ است‌ که‌ در صورت‌ پذیرفتن‌ آن‌، سابقه این‌ روش‌ را به‌ عهد امام‌ على‌ علیه السلام بازمى‌گرداند.

محمد بن‌ مسلم‌ فقیه‌ نامدار امامى‌ به‌ نقل‌ از حضرت‌ على‌ علیه السلام به‌ صورت‌ یک‌ قاعده کلى‌ چنین‌ آورده‌ که‌ «اگر کسى‌ بر یقینى‌ باشد و آنگاه‌ شک‌ کند، مى‌باید بر یقین‌ خود بماند، چرا که‌ شک‌ یقین‌ را نقض‌ نمى‌کند».[۱]

در عصر شکل‌گیری‌ فقه‌ امامى‌، در نیمه نخست‌ سده ۲ ق‌، این‌ معنا که‌ «یقین‌ هرگز با شک‌ نقض‌ نمى‌گردد»، در موضوعات‌ گوناگون‌ فقهى‌ در روایاتى‌ به‌ نقل‌ از امامان‌ باقر و یا صادق‌ علیهماالسلام دیده‌ مى‌شود.[۲]

ادل حجیت استصحاب

۱) سیر عقلا؛

بدین‌گونه که همواره فطرت مردم از روز نخست تاکنون بر این منوال بوده که هرگاه در معاملات و دیگر کارهای خود به وجود و تحقق چیزی پی‌برده به طوری که ظن غالب به باقی ماندن آن بر ایشان محقق نماید، در این صورت تا پدید آمدن دلیلی بر زوال آن شیء، به آن عمل می‌نماید، و همچنین روش آنان در فرض عدم هم به همین شیوه است یعنی عقلا با یقین به نبود و عدم چیزی تا هنگام بروز دلیل بر وجود آن چیز به این حکم باقی هستند.

۲) دلیل عقل بر لزوم پیروی از ظن غالب؛

این دلیل مبتنی بر یک قاعد عقلی است متشکل از یک صغری و کبری، بدین صورت که ثبوت امری در زمان سابق همراه شک در بقای آن در زمان بعد موجب تقویت ظن به بقای آن می‌گردد و در هر جا که چنین ظنی حاصل شد باید بدان عمل کرد.

۳) ادعای اجماع فقهای امامیه بر حجیت استصحاب؛

۴) استدلال مجموعه‌ای از روایات؛

که به دو دسته تقسیم می‌شوند