پاورپوینت کامل احمد بن داوود قمی ۶۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل احمد بن داوود قمی ۶۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل احمد بن داوود قمی ۶۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل احمد بن داوود قمی ۶۶ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ تولد
۲ ازدواج
۳ سفرها
۴ روزگار احمد بن داوود
۵ جایگاه علمى
۶ استادان
۷ شاگردان
۸ تألیف کتاب
۹ احمد بن داوود در سخن دانشوران
۱۰ روایت نور
۱۱ وفات
۱۲ پانویس
۱۳ منابع

تولد

ابوالحسین[۱] احمد بن داوود بن على قمى،[۲] محدث و عالم بنام شیعى بود که – احتمالاً – در نیمه دوم قرن سوم هجرى زاده شد. او بخش زیادى از عمرش را در شهر قم گذراند و به همین دلیل به «احمد بن داوود قمى» نیز معروف شد. محل تولدش همانند بسیارى از صحنه هاى زندگى او نامعلوم است. پدرش داوود بن على بود که در منابع موجود، گزارشى از شرح حال او دیده نشد.

ازدواج

احمد بن داوود با خواهر سلامه بن محمد – از شیعیان جلیل‌القدر – پیمان زناشویى بست، بعد از آن به اتفاق همسرش رهسپار قم شد و در آنجا سکنى گرفت. حاصل این ازدواج مبارک، فرزندى شد که او را «محمد» نام کردند و بعدها در زمره عالمان و فقیهان نامدار آن روزگار جاى گرفت.[۳]

سفرها

احمد بن داوود در طول حیات خود به شهرهاى زیادى سفر کرد، ابتدا به شهر قم کوچید و چندین سال همان جا زیست، بعد از مرگ پدرش به سوى بغداد شتافت و مدتى آنجا ماند، در سال ۳۳۳ هـ.ق به شام رفت اما دوباره به شهر بغداد بازگشت و تا آخر عمر همان جا ماند.[۴]

انگیزه احمد بن داوود از مسافرت به شهرهاى بزرگ آن روزگار، معلوم نیست؛ زیرا در گزارش هاى موجود سخنى در این باره به میان نیامده است؛ اما با توجه به جایگاه والائى که احمد بن داوود در میان عالمان و راویان شیعى روزگار خود داشته است، – احتمالاً – عزیمت او به شهرهاى قم، شام و بغداد علاوه بر انگیزه هاى شخصى که نامعلوم است، براى بدست آوردن معارف شیعى و انتشار آن به دیگر بلاد بوده است. به همین منظور کار فرهنگى خود را در شهر قم آغاز و در کنار بزرگانى همچون «ابن بابویه قمى» فعالیت هاى فرهنگى را تعمیق و سرانجام با سفر به بغداد و شام تکمیل کرد.

روزگار احمد بن داوود

عصر حیات احمد بن داوود قمى در کنار دگرگونى هاى اجتماعى آن زمان و حوادث و وقایع گوناگون، دربردارنده نکات مهم دیگرى نیز بوده است که از لابلاى گزارش هاى محدود موجود مى توان روزنه اى کوچک به آن‌ها یافت.

نخستین نکته اى که از چشم انداز روزگار احمد بن داوود به نظر مى آید، زیستن در عصر غیبت صغرى امام مهدى عجل الله فرجه است؛ احمد بن داوود قمى بیشتر عمرش را در اوضاعى گذراند که شیعیان مى توانستند از طریق نامه و به وسیله نایبان خاص حضرت صاحب الامر عجل الله فرجه با امام و مقتداى خود ارتباط برقرار کنند؛ اگر چه از چگونگى رابطه او با نایبان ویژه امام عصر عجل الله فرجه اطلاعى در دست نیست، اما با رسیدن به محضر بزرگانى همانند «محمد بن عبدالله حمیرى» که با امام زمان عجل الله فرجه در ارتباط بود، روح و جانش را از پرتوافشانى آن وجود مقدس نور و گرمى بخشید.

محمد بن عبدالله حمیرى، عالم و محدث والامقام شیعى و از بزرگانى بود که با حضرت بقیه الله عجل الله فرجه مکاتبه داشت. او یکى از نامه‌هایش به امام زمان عجل الله فرجه را به احمد بن داوود نشان داد و احمد نیز با مشاهده دست خط مبارک حضرت و شنیدن آن از محمد بن عبدالله حمیرى، آن را نقل کرد. این نامه شریف در بخش روایت هاى احمد بن داوود قمى آمده است.

نکته دیگرى که در روزگار احمد بن داوود قمى قابل ذکر است، هم عصر بودن وى با بسیارى از دانشوران و فقیهان به نام شیعه است، او در زمان عالمان بزرگى همچون: على بن حسین بن بابویه قمى – پدر شیخ صدوق و فقیه و بزرگ شهر قم – مى زیست و از محضر وى استفاده هاى فراوان مى برد، احمد بن داوود همپاى ابن بابویه قمى به ترویج و تبلیغ مذهب تشیع مى پرداخت و در پاسداشت مرزهاى بنیادین مکتب اهل بیت نبوت علیهم‌السلام مى کوشید.

مرحوم نجاشى (متوفى ۴۵۰ هـ.ق) در این باره گفته است: «…احمد بن داوود با على بن حسین بن بابویه مصاحبت و همراهى داشته است».[۵] نیز مرحوم آقا بزرگ تهرانى در کتاب ارزنده «الذریعه الى تصانیف الشیعه» چنین گفته است: «…احمد بن داوود قمى از یاران ابن بابویه بود…».[۶]

نکته آخرى که درباره عصر زندگانى این عالم و محدث والامقام شیعى مى شود گفت، همزمانى با حکومت شمارى از خلفاى عباسى است؛ سلسله اى که از سال ۱۳۲ هـ.ق آغاز و تا سال ۶۵۶ هـ.ق ادامه یافت. آل عباس که با غصب خلافت، توده مردم را از حکومت صالحان محروم کردند، بیش از شش قرن بر ممالک اسلامى حکم راندند و از به قدرت رسیدن شیعیان و دست یازى آنان به مجارى حکومتى شدیداً در هراس بودند.

نام برخى از حاکمان عباسى در روزگار احمد بن داوود قمى از این قرار است: معتضد، مکتفى، مقتدر، قاهر، راضى، متقى، مستکفى و مطیع.[۷] این چند تن از سال ۲۷۹ هـ.ق تا سال ۳۶۳ هـ.ق بر اریکه قدرت تکیه زدند، که احمد بن داوود نیز در این دوران تاریک مى زیست.

در منابع موجود گزارشى از این بخش زندگانى احمد بن داوود مشاهده نمى گردد، از این رو تحلیل و بررسى فعالیت هاى سیاسى و اجتماعى و موضع گیرى هاى او در مقابل حکومت، دشوار به نظر مى آید.

جایگاه علمى

از ویژگى هاى بارز احمد بن داوود قمى، قرار داشتن در میان فقیهان و عالمان شیعى آن روزگار است. هر چند منابع موجود به جزئیات این بخش از زندگى او نپرداخته اند، گزارش هاى محدودى که در دست هست، نشان مى دهد که وى در پى کسب دانش و معرفت و نشر آن‌ها، با حضور نزد اساتید و دانشمندان بزرگ آن عصر، تعلیم و تربیت شاگردان و تألیف کتاب به جایگاه والایى از علوم و معارف اسلامى دست یافت.

این بخش از زندگانى احمد بن داوود در سه قسمت: استادان، شاگردان و تألیف کتاب قابل بررسى است.

استادان

برخى دانشورانى که احمد بن داوود قمى توفیق شاگردى آنان را یافته و از محضر آن‌ها حدیث نقل کرده است، از این قرارند:

ابوالحسن على بن حسین بن بابویه قمى؛ از عالمان بنام شیعه، فقیه و مرجع دینى مردم قم و مورد اعتماد آن‌ها بود.[۸] او استاد بزرگ احمد بن داوود قمى به شمار مى آمد و در جهت آموزش معارف حقیقى به شاگردانى همچون احمد بن داوود و رشد شخصیت علمى ایشان به خوبى کوشید. احمد بن داوود با استفاده از محضر چنین استاد ارجمندى به کسب علوم و معارف پرداخت و شمار زیادى از روایت هایش را از او نقل کرد، این امر نشان مى دهد که وى – نسبت به سایر اساتید – بیشتر به نزد ابن بابویه مى رفته و اغلب معارف و آموزه هاى دینى خود را از او مى آموخته است. ابن بابویه قمى در سال ۳۲۹ هـ.ق درگذشت. شرح حال این عالم توانمند شیعى در مجموعه ستارگان حرم (دفتر دوم، ص ۲۳) نیز آمده است.
ابوجعفر محمد بن عبدالله حمیرى قمى؛ راوى ثقه و شخصیت وارسته شیعى بود، که با امام زمان عجل الله فرجه مکاتبه داشت.[۹] احمد بن داوود از محضر وى نیز بهره برد و به نقل روایت پرداخت، شرح حال این راوى بنام شیعى نیز در مجموعه ستارگان حرم (دفتر هفتم، ص ۳۰۳) آمده است.
ابوجعفر محمد بن جعفر المؤدب القمى؛ معروف به ابن بطّه، از عالمان بنام شیعه بود که بهره فراوان از علم و فضل داشت و نزد قمى ها از مقام و منزلت بزرگى برخوردار بود.[۱۰] احمد بن داوود با استفاده از محضر این دانشمند توانمند شیعى به کسب دانش و نقل حدیث پرداخت.
اساتید دیگر: احمد بن جعفر المؤدّب؛ محمد بن السندى؛ محمد بن قولویه؛ محمد بن الحسن الصفار…[۱۱] بزرگان دیگرى بودند که احمد بن داوود قمى با حضور نزد آنان از خرمن دانش و معرفت ایشان خوشه هاى فراوان چید.

شاگردان

– احتمالاً – اشخاص فراوانى پاى درس احمد بن داوود قمى مى نشسته و ضمن بهره مندى از محضرش به نقل حدیث مى پرداختند، اما در میان روایت هاى موجود تنها نام دو تن از آنها دیده مى شود:

محمد بن احمد بن داوود قمى؛ فرزند احمد بن داوود که از عالمان و محدثان بزرگ شیعه به شمار مى رفت، نجاشى – رجال‌نویس قرن پنجم هجرى – در تجلیل مقام او گفته است: «…محمد بن احمد بن داوود، فقیه و بزرگ شهر قم بود…».[۱۲]

محمد بن احمد جایگاه والایى از علم و عدالت داشت،[۱۳] و جز مواردى اندک تمام روایت هاى پدرش – احمد بن داوود – را خود نقل کرد. محمد بن احمد بن داوود در سال ۳۶۸ هـ.ق درگذشت.[۱۴]

سلامه بن محمد؛ در میان عالمان شیعى مقام بزرگى داشت و از محدثان ثقه و عالمان جلیل‌القدر به شمار مى آمد؛ او برادرزن احمد بن داوود بود[۱۵] و شمار اندکى از روایت هاى وى را نقل کرد، از این رو در ردیف شاگردان احمد بن داوود نیز جاى گرفت. سلامه بن محمد در سال ۳۳۹ هجرى وفات یافت.[۱۶]

تألیف کتاب

بر اساس آنچه که مرحوم نجاشى و شیخ طوسى[۱۷] – دو تن از عالمان برجسته شیعه در قرن پنجم هجرى – آورده اند، احمد بن داوود نیز در شمار نویسندگان شیعى قرار داشت و به تألیف کتاب پرداخت. شیخ طوسى در این باره چنین گفته است: «…او دارنده کتاب نوادر بود که فواید فراوان داشت».[۱۸]

مرحوم آقا بزرگ تهرانى از عالمان معاصر – که آثار و نوشته هاى علماى شیعه را در طول چهارده قرن گذشته جمع‌آورى و در مجموعه ارزشمند «الذریعه» تدوین کرده است. – نیز با عنوان «کتاب النوادر لاحمد بن داوود بن على القمى»[۱۹] از تنها اثر احمد بن داوود نام برده است.

اکنون پس از گذشت یازده قرن فقط نام این اثر در کتاب‌هاى فهرست‌نگارى و رجال شیعه باقى مانده است و هیچ اثرى از خود کتاب – به طور مستقل – وجود ندارد.

بدیهى است، با توجه به موضوع کتاب که احادیث اهل بیت علیهم‌السلام بوده است، احتمال مى رود این اثر نیز در کتاب‌هاى بزرگ روائى شیعه ادغام شده باشد زیرا بسیارى از روایت هاى موجود احمد بن داوود در میان کتاب هاى روائى موجود شیعه همانند، تهذیب شیخ طوسى، بحارالانوار، وسایل الشیعه و… به چشم مى خورد.

احمد بن داوود در سخن دانشوران

ابوالعباس نجاشى متوفى ۴۵۰ هـ.ق – که از دانشمندان بنام شیعه در قرن پنجم هجرى بود و در علم رجال تخصص و دقت زیادى داشت. – در تمجید شخصیت ممتاز احمد بن داوود قمى از کلمه «ثقه» دو بار استفاده کرده و گفته است: «…کان ثقه ثقه…؛ احمد بن داوود مورد اعتماد بود، مورد ا