فایل ورد کامل پیشینه تحقیق نماد و ویژگی های آن و نمادپردازی در اشعار ۵۱ صفحه در word

توجه : به همراه فایل word این محصول فایل پاورپوینت (PowerPoint) و اسلاید های آن به صورت هدیه ارائه خواهد شد

 فایل ورد کامل پیشینه تحقیق نماد و ویژگی های آن و نمادپردازی در اشعار ۵۱ صفحه در word دارای ۵۱ صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

لطفا نگران مطالب داخل فایل نباشید، مطالب داخل صفحات بسیار عالی و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

فایل ورد فایل ورد کامل پیشینه تحقیق نماد و ویژگی های آن و نمادپردازی در اشعار ۵۱ صفحه در word  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل ورد می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل پیشینه تحقیق نماد و ویژگی های آن و نمادپردازی در اشعار ۵۱ صفحه در word،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل ورد کامل پیشینه تحقیق نماد و ویژگی های آن و نمادپردازی در اشعار ۵۱ صفحه در word :

بخشی از فهرست مطالب فایل ورد کامل پیشینه تحقیق نماد و ویژگی های آن و نمادپردازی در اشعار ۵۱ صفحه در word

۱-۲ تعریف نماد    
۱-۱-۲ تفاوت رمز و نماد    
۲-۱-۲ تفاوت نماد و استعاره    
۳-۱-۲ تفاوت نماد و کنایه    
۴-۱-۲ تفاوت نماد و نشانه    
۵-۱-۲ تفاوت نماد و تمثیل    
۶-۱-۲ نماد و اسطوره    
۲-۲ نمادپردازی به عنوان یک مکتب    
۱-۲-۲ شباهتها و تفاوتهای سمبولیسم اروپایی و سمبولیسم شعر معاصر ایران    
۳-۲ ویژگی‌های نماد    
۱-۳-۲ کارکرد نماد    
۲-۳-۲ قرینهها یا کلیدهای گشایش نماد    
۳-۳-۲ انواع نماد    
۴- ۲ نمادپردازی در شعر معاصر    
کتابنامه    

کتاب­نامه

ولک، رنه و وارن، آوستن(۱۳۷۳). نظری ادبی، ترجم ضیاء موحد و پرویز مهاجر، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی

پورنامداریان، تقی و دیگران(۱۳۹۱). «بررسی و تأویل چند نماد در شعر معاصر». نشری ادبیات پارسی معاصر، سال دوم، شمار اول، بهار و تابستان، صص ۴۸ـ۲۵

و خسروی شکیب، محمد(۱۳۸۷). «دگردیسی نمادها در شعر معاصر». فصلنام پژوهش زبان و ادبیات فارسی، شمار ۱۱، پاییز و زمستان، صص ۱۶۲ـ۱۴۷

(۱۳۷۶). رمز و داستان‌های رمزی در ادبیات فارسی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، چ دوم

حجوانی، مهدی(۱۳۷۵). «کاربردهای علم بیان در ادبیات داستانی (مجاز، تشبیه، استعاره، کنایه، تمثیل)». نشری ادبیات داستانی، شمار ۴۰، تابستان، صص۲۹ـ۲۳

آقاحسینی، حسین و خسروی، اشرف(۱۳۸۹). «نماد و جایگاه آن در بلاغت فارسی». مجل بوستان ادب، دور دوم، شمار ۲،تابستان، صص ۳۰ـ۱

زادهوش، محمدرضا(۱۳۹۰). آشنایی با سبک‌های ادبی و مکتب‌های هنری. اصفهان، چ اول

شمیسا، سیروس(۱۳۹۰). بیان. تهران: میترا، چ اول از ویراست چهارم

و حسین­پور، علی(۱۳۸۰). «جریان سمبولیسم اجتماعی در شعر معاصر ایران». مجل مدرس، دوره ۵، شماره ۳، پاییز و زمستان، صص ۴۲ـ۲۷

(۱۳۷۱). داستان یک روح. تهران: فردوس و مجید، چ اول

کزازی، میر جلال­الدین(۱۳۶۸). از گونه ای دیگر. تهران: مرکز، چ اول

براهنی، رضا(۱۳۴۱). آهوان باغ. تهران: سپهر، چ اول

(۱۳۶۶). اسماعیل. تهران: مرغ آمین، چ اول

(۱۳۶۷). بیا کنار پنجره. تهران: مرغ آمین، چ اول

۱-۲ تعریف نماد

نماد واژه­ای فارسی است که در زبان عربی به آن رمز و در زبان اروپایی سمبول می­گویند. «سمبل(symbol) معادل انگلیسی نماد است و در اصل یونانی از دو جزء «syn=sym»و «ballein» ساخته شده است. جزء نخست این کلمه به معنی«با»، «با هم» و جزء دوم به معنی «انداختن»، «ریختن»، «گذاشتن»و «جفت­کردن» است. پس کلمه «symballein»به معنی«با هم انداختن»،«با هم ریختن»، «با هم گذاشتن»، «با هم جفت­کردن» و نیز به معنی«شرکت­کردن»، «سهم­دادن»و«مقایسه­کردن» است. کلمه «Symbole» در یونانی از همان اصل است و به معنی «نشانه» یا«علامت» به کار می­رود» (پورنامداریان، ۵:۱۳۷۶)

زبان هنگامی که بر امور واقعی دلالت می­کند و در حد گزاره­های خبری است، در حیط «دلالت­های زبانی» قرار دارد و هنوز به قلمرو ادبیات وارد نشده است. «مجاز مرسل» زبان را از دلالت­های زبانی به مرحل «دلالت­های مجازی» سوق می­دهد و در ادام راه، «استعاره» (مجاز هنری با علاق مشابهت) است که آن را به مرحل «دلالت­های شاعرانه» یا «نظری بیان» می­رساند. آفرینش­های ادبی و هنری و آن چیزی که کلام را به ادبیات محض و ناب تبدیل می­کند، اغلب در این مرحله و البته مرحل بعد از آن، یعنی نماد، اتفاق می­افتد. در مرحل نماد از آنجا که نمی­توان معنی قطعی و نهایی برای واژه در نظر گرفت زمینه برای گسترش معنا و تأویل­پذیری کلام فراهم می­شود

یکی ازمهم‌ترین تمایزهای میان زبان ادبی با زبان عادی و علمی، استفاده مجازی از زبان است؛ یعنی در زبان ادبی و شعر، نشانه‌های زبانی به طور مستقیم به مصداق‌های خارجی خود برنمی‌گردند و با توجه به اینکه از هر نشانه زبانی چگونه و در چه رابطه‌ای در زبان ادبی استفاده شود، نام‌هایی ازقبیل مجاز، استعاره، کنایه، تمثیل و نماد به‌ وجود می­آید

در نماد صورت عینی، معنای ذهنی را از طریق قیاس یا تداعی نشان می­دهد و رابط میان این دو سویه تأویلی است؛ به عبارت دیگر، در تعریف نماد باید گفت: هر نشان زبانی که به مصداق‌های خارجی خود با رابط تأویلی اشاره می­کند

«زبان نمادین و سمبلیک زبانی تأویل­پذیر و سیال است و در بندکردن و محدودیت معنایی آن ناممکن. تناسب­ها و روابطی که واژگان نمادین با هم برقرار می­کنند سبب شکل­گیری بافت­هایی با لایه­های معنایی گوناگون می­شود که بنا بر مقتضیات زمانی و روحیه مخاطب تأویل‌های گوناگونی می­پذیرد» (پورنامداریان و دیگران، ۱۳۹۱: ۲۳)

نماد تأویل­پذیر است و تأویل و تفسیر آن تعارضی با معنای لفظی­اش ندارد، اگرچه معنای آن را باید در ورای لفظ جست­وجو کرد؛ زیرا افزون بر معنای ظاهری، طیف معنایی گسترده ای به خواننده القا می­کند

۱-۱-۲ تفاوت رمز و نماد

رمز یکی از اصطلاحاتی است که معادل نماد و سمبول به کار رفته است. رمز، عبارت است از هر علامت، اشاره، کلمه، ترکیب و عبارتی که در معنا و مفهومی ورای آنچه ظاهر آن می­نماید، دلالت دارد. در فرهنگ­ها و لغت­نامه­ها  از جمله لغت نام دهخدا واژ رمز این­گونه تعریف شده است

رمز کلمه­ای است عربی به معنای اشاره­کردن با یکی از اعضای بدن. رمز در فارسی در معانی گوناگونی به کار می­رود؛ ازجمله اشاره، راز، ایما، دقیقه، نکته، معما، نشانه، علامت، اشارت­کردن پنهان، نشانه ای مخصوص که از آن مطالبی درک شود، چیز نهفته میان دو یا چند کس که دیگری بر آن آگاه نباشد و بیان مقصود با نشانه­ها و علائم قراردادی و معهود

«رمز چیزی است که ازجهان شناخته­شده و قابل دریافت و تجربه از طریق حواس به چیزی از جهان ناشناخته و غیرمحسوس یا به مفهومی جز مفهوم مستقیم و متعارف خود اشاره می­کند؛ به شرط آنکه این اشاره مبتنی بر قرارداد نباشد وآن مفهوم نیز یگانه مفهوم قطعی و مسلّم آن تلقی نگردد؛ بنابراین می­توان رمز را نشانه­ای پیدا از واقعیتی ناپیدا شمرد» (پورنامداریان، ۱۳۷۶: ۲۲)

برخی رمز را اصطلاحی عمومی و نماد (سمبول) را اصطلاحی تخصصی می­دانند. «با نگاهی دقیق به مفهوم و کاربرد گسترده آن، درمی­یابیم که بین رمز و سمبل باید رابط عموم و خصوص حاکم باشد» (نصر اصفهانی، ۱۳۸۸: ۱۶۷)

برخی نیز معتقدند اگر نماد با یکی از معانی خود شناخته شود دیگر نماد نیست؛ بلکه رمز یا علامت یا نشانه محسوب می­شود. «رمز با نماد [سمبول] متفاوت است. معنای باطنی نماد بیش از یکی است و دریافت آن هم بستگی به موقعیت و حال و ذوق مخاطب دارد. اگر نماد در یکی از معانی­اش معروف و تثبیت شود، دیگر به آن نماد نمی­گوییم، بلکه از آن به عنوان «نماد مرده» تعبیر می­کنیم که به نوعی همین رمز یا علامت یا نشانه است» (حجوانی، ۱۳۷۵: ۲۷)

پورنامداریان معتقد است که «رمز می­تواند معادلی برای واژه «سمبل» در زبان­های اروپایی باشد؛ زیرا تا حدودی حوزه معنایی یکسانی با نماد و سمبل دارد» (پورنامداریان، ۱۳۷۶: ۴)؛ بنابراین از میان انبوه اصطلاحاتی که برای «سمبول» بیان شده است، نمود، نماد، نمودگار، نمون، نشانه، علامت، مظهر و غیره، می­توان«رمز» یا اصطلاح فارسی آن، «نماد» را به جای «سمبول » به کار برد و تعبیر رمزگرایی و نمادپردازی را مترادف اصطلاح «سمبولیسم » دانست. «نماد» به عنوان اصطلاحی ادبی ارتباطی نزدیک با استعاره، کنایه و تمثیل دارد

نماد تا آنجا که بر معنایی غیر از معنای ظاهری دلالت می­کند، یعنی معنی مجازی دارد، به عنوان یکی از صور خیال در ردیف «استعاره» قرار می­گیرد و چون علاوه بر معنی مجازی اراده معنی حقیقی و وضعی آن هم امکان­پذیر است، باز به عنوان گونه­ای از صور خیال نوعی «کنایه » است، اما از آنجا که به دلیل عدم قرینه، معنی مجازی آن در یک بعد و یک سطح از تجربه‌های ذهنی و عینی انسان محدود نمی‌شود دیگر از صور خیال جدا می­شود و از نظر ابهام از استعاره و کنایه درمی­گذرد و در حدی بالاتر از آنها قرار می­گیرد