پاورپوینت کامل با پیام آیهاللّه العظمی موسوی اردبیلی و علامه جوادی آملی در قم برگزار شد;همایش بزرگداشت حضرت آیه اللّه میرزا جوادآقا تهرانی قدس سره ۹۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با پیام آیهاللّه العظمی موسوی اردبیلی و علامه جوادی آملی در قم برگزار شد;همایش بزرگداشت حضرت آیه اللّه میرزا جوادآقا تهرانی قدس سره ۹۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با پیام آیهاللّه العظمی موسوی اردبیلی و علامه جوادی آملی در قم برگزار شد;همایش بزرگداشت حضرت آیه اللّه میرزا جوادآقا تهرانی قدس سره ۹۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با پیام آیهاللّه العظمی موسوی اردبیلی و علامه جوادی آملی در قم برگزار شد;همایش بزرگداشت حضرت آیه اللّه میرزا جوادآقا تهرانی قدس سره ۹۸ اسلاید در PowerPoint :

۷

مراسم بزرگداشت بیستمین سالگرد ارتحال آیه اللّه میرزا جواد تهرانی، روز پنج شنبه ۲۰ اسفندماه با پیام حضرات آیات موسوی اردبیلی و جوادی آملی در سالن اجتماعات دانشگاه مفید قم برگزار شد.

به گزارش ایکنا، در این همایش، پیام آیه اللّه العظمی موسوی اردبیلی، رئیس دانشگاه مفید قرائت شد.

در این پیام آمده است: تفسیر قرآن کریم با توضیح ها، تبیین ها و پاسخ های رسول اللّه صلی اللّه علیه و آله به پرسش های صحابیان و جستجوگران معارف قرآنی آغاز شد و با کوشش ها و تلاش های عالمان رشد کرد و بالید و پیش رفت، بدان گونه که بر پایه اظهار نظر آگاهان از چند و چون میراث مکتوب بشری، در آستانه هیچ کتابی در حد قرآن کریم پژوهش سامان نیافته و کتاب عرضه نشده است. به دیگر سخن قرآن کریم در طول تاریخ بیشتر از هر کتاب دیگری اندیشه محققان، ادیبان، فقیهان و متفکران را به خود معطوف داشته است.

از روزگارانی دور در جامعه اسلامی با ورود اندیشه های گوناگون و نحله های فکری مختلف، اندیشه و پژوهش مجال بسط و گسترش یافت. پژوهش ها و نگاشته ها در حوزه قرآن رویکردهای مختلف یافت و تفاسیر بسیار مهم و شایان توجهی با جهت گیری های متفاوت ادبی، فقهی، کلامی، فلسفی، اجتماعی، سیاسی و تربیتی رقم خورد و میراث مکتوب فرهنگ اسلامی را شکوه والایی بخشید.

این پیام ادامه داده است: در میان نگرش های گوناگون تفسیری، تکیه بر «ثقل اصغر» در تبیین و تفسیر «ثقل اکبر» از جایگاهی بس بلند برخوردار است. تفسیر شریف «مصباح الهدی» که تقدیر و تحریری است از افاضات عالم جلیل و فقیه پاک سرشت حضرت آیه اللّه آقای حاج شیخ جواد تهرانی رحمهاللّه علیه با این نمط و نه صرفا با روشی که به تفسیر «مأثور» معروف شده است بلکه با توجه به عمق روایات و با اندیشه ورزی در محتوای ژرف و درون مایه ارجمند احادیث در فهم آیات نگاشته شده است. یک نگاه گذرا به این تفسیر نشانگر آن است که مفسر ارجمند در تبیین آیات الهی افزون بر بهره های وافر و دقیق از لغت و فضای صدور آن، از روایات و احادیث مرتبط با تفسیر با تامل و دقتی ستوده بهره برده است.

اکنون که جمعی از فضلای خطه عالم خیز خراسان همت ورزیده اند تا از این عالم جلیل القدر که در بیش از نیم قرن صلای قرآنی و تفسیر آیات الهی در حوزه مشهد فراز آورده بود، تکریم کنند و با نیک اندیشی بخشی از تفسیر ارجمند ایشان را به این مناسبت به چاپ سپرده اند، فرصت را مغتنم می شمارم و ضمن عرض دست مریزاد به این بزرگواران، از محضر خداوند سبحان، غفران و بهشت برین برای آن بزرگوار خواهانم و امیدوارم جامعه علمی ما علی الخصوص طلاب علوم دینی بیش از پیش به قرآن توجه کنند و از آموزه های ژرف و معارف ناپیدای کرانه آن بهره گیرند.

در ادامه همایش، پیام حضرت آیه اللّه جوادی آملی قرائت شد. متن پیام معظم له به این شرح است:

بسم اللّه الرحمن الرحیم و ایاه نستعین

حمد ازلی خدای سبحان را سزاست که قرآن حکیم را آخرین پیام خود قرار داد. تحیت اَبدی پیامبران الهی مخصوصاً حضرت ختمی نبوت را رواست که اولین مبین قرآن کریم است. درود بیکران دوده طاها و اُسره یاسین بویژه حضرت ختمی امامت مهدی موجود موعود عجل اللّه تعالی فرجه الشریف را بجاست که عدیل بی بدیل قرآن مجیداند. به این ذوات قدسی تولی داریم و از معاندان لَدُود آنان تبری می نمائیم. مقدم اندیشوران حوزه و دانشگاه و مهمانان عزیز را گرامی و از برگزارکنندگان بزرگوار همایش نکوداشت فقیه وارسته حضرت آیه اللّه میرزا جوادآقای تهرانی سپاس گزاری می کنیم.

چون معظم له سالیانی در جوار مضجع ملکوتی ثامن الحجج علی بن موسی الرضا علیهما آلاف التحیهوالثناء به تفسیر ثقل اکبر اشتغال داشتند، چند نکته ای درباره تبیین بزرگ ترین کتاب خدا که تبیان کل شی، است در این پیام ارائه می شود، باشد که زادراهی برای راقم سطور شود.

یکم: قرآن مجید از آغاز انزال تا پایان نزول از آسیب التقاط، افزایش و کاهش، تبدیل و تحویل مصون ماند زیرا قبل از هبوط به صدر مشروح حضرت ختمی نبوت با رصد فرشتگان ویژه محفوظ می شد: فانه یسلک من بین یدیه و من خلفه رصداً، جن/ ۲۷؛ و بعد از آن نیز با عصمت تام آن حضرت مصون می ماند: بالحق أنزلناه وبالحق نزل، نحل/ ۱۰۵؛ محور مهم صیانت وحی الهی از هر گفته و بافته و یافته غیر وحیانی، طهارت قلب قدسی حضرت رسول اکرم از لوث هرمنوتیک و قداست آن مهبط از روث شوب قول ملکوتی با غول ملکی است. این اقتدار معصومانه خصیصه نبوت عام است، هرچند انبیا با یکدیگر متفاضل اند، هیمنه این کار در آن است که پیامبر وحی یاب دارای عقل أمار به عدل، حُسن، ائتمان و احتجاب است، چنین انسان کامل، امیر علوم خویش است نه اسیر آن، هرچند همه فراگرفته او حق باشد. هنگام شنیدن آهنگ دلپذیر وحی، تمام منقولات، معقولات و مشهودات وی به گوشه ای می خزند، تا آن چه از عرش متکلم تجلی فرمود، در متن قلب مخاطب که عرش دیگر رحمان است، با امانت هبوط کند: یا أیها النمل ادخلوا مساکنکم لا یحطمنّکم سلیمان و جنوده، نمل/ ۱۸؛ سفارش ویژه پروردگار به حضرت موسای کلیم: وأنا اخترتک فاستمع لما یوحی، طه/ ۱۳؛ برای همین نکته فاخر است چون استماع مشوب هماره با شَوک شرک همراه است و چنین تیغ تیزی هر گونه مرغ باغ ملکوت را خونین می کند و آن چه به حضرت رسول اعظم گفته شد: إنّا سنلقی علیک قولاً ثقیلاً، مزمل/ ۵؛ گذشته از وزین بودن محتوای وحی، دشواری استماع آن را در بر دارد. تفاوت این دو مطلب در این است که یکی راجع به فخامت علم وحیانی و صلابت و ارتفاع آن است که دسترسی به آن میسور همگان نیست: « انما یعرف القرآن من خوطب به» که از حریم بحث کنونی بیرون است و دیگری راجع به جلالت استماع آن که مستمع محض بودن و یافته های قبلی خود را به جای خود ننشاندن و او را مخاطب قرار ندادن و نیز با او در شنیدن کلام خدا شریک نشدن و خطاب خدای واحد را موحدانه گوش دادن و محبوب دیرین خویش را که ره آورد دوران پرفروغ تحصیل تألیف و تدریس است، از حریم استماع دور داشتن و تنها با دلمایه فطرت الهی و الهام فجور و تقوا که آن نیز فقط صبغه الهی دارد و لا غیر، به هتاف غیبی گوش دادن، فعل ثقیل و کار وزین است که مصداق عقبه کئود خواهد بود. آن چه از حضرت امیرمؤمنان علی بن ابی طالب رسید که: «إنا لأمراء الکلام و فینا تنشّبت عروقه و علینا تهدّلت غصونه»، نهج البلاغه، خطبه ۲۳۳؛ از سنخ تمثیل است نه تعیین، وگرنه آل عصمت امراء علوم، و همه ملکات نفسانی است. هنگام شنیدن نغمه غیبی به تمام جنود علمی و عملی فرمان سکوت و انزوا می دهند تا هیچ کدام در حَرَم امن امانت الهی راه نیابند: زیرا وحی مشوب همانند عبادت آمیخته به ریا و آویخته به سمعه، به دور انداخته می شود و مورد رضای متکلم بی ندید که کسی مثل آن را ندید، نخواهد بود. آری آن که امیر در میخانه است فقط از ساقی شرابِ طهور، رحیق مختوم و تسنیم می نوشد و از غیر آن لب تر نمی کند.

دوم: صعوبت ادراک صحیح مبانی دیگران، همین اثرگذاری غیرقابل انکار هرمنوتیک است که مخاطب با انبوهی از فراآورده خویش به استماع یا مباحثه، یا مناظره می نشیند که گاهی به مبارزه می انجامد زیرا صف آرایی دوجانبه، ره آوردی جز نکول به جای قبول ندارد و گاهی بعداز گذشت زمان زیاد، عصاره فتوای متکلم برای مخاطب مجادل روشن می شود. اوحدی از سالکان کوی پژوهش، هنرمندانه، همه یافته های قبلی خود را آرام می کنند تا فقط پیام گوینده را به درستی بفهمند و مطلب او را نیز همانند مهمان عزیز به حریم دل راه می دهند، آن گاه عاقلانه و عادلانه به داوری بین میزبان و مهمان می پردازند و سپس در کمال صراحت، فتوای جدید خود را در فقه چونان علامه حلی و در فلسفه هم چون صدرالمتألهین، از عبور از اصالت ماهیت به اصالت وجود، اعلام می دارند. این گونه دانش پژوهی هر چند متعسر است ولی متعذر نیست، رهایی از نَفَس گیری فن هرمنوتیک گرچه صعب است ولی ممتنع نیست. اولین وظیفه مفسر قرآن کریم، حریت او از مبادی دیگران و آزادی وی از مبانی خود و گسستن او از دام هرگونه علم و دانش غیر وحیانی است. این توصیه پروردگار به عنوان اَدَب تعلم ستودنی است که فرمود: إذا قرأ القرآن فاستمعوا له وأنصتوا، اعراف/۲۰۴؛ تا هیچ آهنگی نه از خود و نه از دیگری، به گوش ظاهر یا هوش باطن وی نرسد و وحی ناب بر او عرضه گردد، تا اگر یافته های قبلی او بافته های، خیال و قیاس و گمان و وهم بود، رفته شود و اگر علم صائب بود، برابر: «و یثیروا لهم دفائن العقول» شکوفا گردد. سپس با تعامل متقابل و متعادل، عقل شکفته شده، دفائن نقول را با اجتهاد پویا و پایا، با رعایت زمان و زمین، در عین نزاهت از تزمن به زمان خاص و برائت از تمکن به مکان مخصوص، قضایای حقیقیه کتاب تکوین و تشریع را نظاره نموده، استنباط نماید. این مراقبت علمی، مشارطت فرهنگی و محاسبت برهانی و قرآنی بهره وارثان پیامبران است. آنان که نعل ملک و ملکوت را خلع نموده اند و کلام خدای سبحان را آن طور که فرمود، در طور و حراء و مانند آن شنیدند و به امت اسلامی بدون کمترین ریزش و رویش منتقل نمودند، پیروانی دارند که در حد خود، متأدبانه با انصات تام و استماع کامل، به حریم خطاب پروردگار بار یافتند و در هر وادی به قدر خود، از سیل خروشان علوم الهی برخوردار شدند: سالت أودیه بقدرها، رعد/۱۷؛ برخلاف مبتلایان به دخالت یافته های قبلی در فهم کلام خداوند که چون انصاف انصات را رعایت نکردند و استماع وحی را ناسره نمودند، نصیبی جز زَبَد رابی نخواهند داشت، گرچه ممکن است حُباب را عُباب پندارد و سراب را سَرِ آب بگمارد. آری، تنها شرط این خطاب، خموشی است و میرزا حبیب خراسانی چنین سرود:

هر سر که به سودای طلب باختنی نیست در پای سگ کوی تو انداختنی نیست

هستی همه در باز که در نرد محبت گر بُردَ نِئی هست به جز باختنی نیست

دیوان حاج میرزا حبیب خراسانی، ص ۸۶؛ آن چه از حضرت پیامبر اعظم درباره کیفیت فراگیری علم رسید، می تواند ادَبَ تعلم قرآن را هم در بر گیرد: امام صادق از پدران بزرگوار خود از خاتم انبیا چنین نقل فرمود: «اول العلم الصمت و الثانی الاستماع و الثالث العمل و الرابع نشره»، موسوعه کلمات رسول اعظم صلی اللّه علیه و آله / ۱۳/ ۲۰۵؛ معنای صَمت و استماع همان است که مورد اشاره واقع شد. این روش معقول ولی دشوار، بهترین راه تبادل فرهنگ و برترین شیوه مناظره و ثمربخش ترین منهج گفتمان علمی است، زیرا آرای صاحب نظران بدون دخالت اندیشه مخاطبان به یکدیگر منتقل می شود.

سوم: تبیین مطالب قرآنی نیازمند صیانت سه حوزه از نفوذ غیر وحی به حریم مسایل وحیانی است. پیامبران الهی در تمام حوزه های سه گانه، معصوم از نفوذ بیگانه و مصون از خروج آشنا می باشند. یعنی چیزی از غیر مطالب آسمانی در مقاطع مزبور وارد منطقه وحی خدا نمی شود و نیز چیزی از امور الهی به کنار نمی رود. زیرا این ذوات قدسی در هر سه قلمرو تلقی وحی، حفظ و نگهداری آن و ابلاغ و املای آن معصوم اند و جریان هرمنوتیک اصلاً درباره آنان راه ندارد. عالمان ربانی به هر اندازه که امانت شناسی نموده و امینانه به سر ببرند، در وراثت از انبیا موفق تر خواهند بود. هر چند تأدیه هر امانتی دشوار است، لیکن ادای امانت وحیانی از چند جهت صعب بلکه مستصعب می باشد. البته عنایت پروردگار که عهده دار حراست علوم و مطالب الهی است، مفسران سالک صالح را از امداد خاص خود بهره مند می فرماید. لازم است عنایت شود که نه دشواری تحمل امر اهل بیت مخصوص به اسرار ولایت و رموز خلافت الهی آنان است و نه توفیق نگهداری، ویژه آن هاست؛ بلکه هر دو مطلب، شامل علوم آنان نیز می شود، هرچند رازداری صعب است، لیکن ادراک معارف آن ها نیز سخت است. چنان چه وعده امداد پروردگار فراگیر است و حوزه علم تفسیر و حدیث و کلام و مانند آن را در بر می گیرد، لذا می توان کلام نورانی امیرمؤمنان را که فرمود: «إن أمرنا صعب مستصعب لا یحمله إلا عبد مؤمن امتحن اللّه قلبه للإیمان و لا یعی حدیثنا إلا صدور أمینه و أحلام رزینه»، نهج البلاغه، خطبه ۱۸۹؛ شامل فراگیری صحیح معارف وحیانی و نگهداری آن دانست. زیرا با فطرت غیر مشوب، به ساحت قدس کلام معصوم حضور یافتن و با مبادی اوّلی و سپس بدیهی در عرصه خطاب آل عصمت باریافتن و همه فراگرفته قبلی را در صف انتظار نشاندن و به هیچ کدام فرصت داوری ندادن و تنها عقل عقیل را، من بیده عقده الفهم والقضاء، دانستن، کاری است نفس گیر که قلب ممتحن به تقوی و منزّه از ادهان و مبرّای از ایهان و ریّان از عَذبِ مَعین، توان آن را با عَونِ الهی واجد است. آری، عطایای معَلّمان ملائکه را فقط مطایای آنان حمل می کند.

چهارم: یقین که عصاره جزم به ثبوت محمول برای موضوع و جزم به امتناع به سلب محمول از آن است به طوری که نه جزم ایجابی زوال پذیر است و نه جزم سلبی رخت برمی بندد، گاهی با قضایای بدیهی حاصل می شود و زمانی با قول معصوم به طوری که صدور قول از حضرت وی قطعی و جهت صدور، قطعاً بیان واقع بدون فتوای تقیّه ای و بدون فتوا به تقیه در عمل بوده و دلالت متن صادر شده بر مطلب مورد نظر قطعی باشد، به دست می آید. یعنی بیان قطعی انسان کامل معصوم مانند اهل بیت طهارت حدّ اوسط برهان یقین آور واقع می شود، چنان چه صدرالمتألهین فرموده است: «کل ما ازیل ظاهره عن الاحاله و الامتناع قام التنزیل الالهی والاخبار النبویه الصادره عن قایل مقدس عن شوب الغلط والکذب مقام البراهین الهندسیه فی المسایل التعلیمیه و الدعاوی الحسابیه»، اسفار/ ج ۹/ ص ۸ ۱۶۷؛ زیرا هم قول، به طور مطلق از گزند هر خطا مصون است و هم قایل به طور مطلق از آسیب هر خطیئه معصوم می باشد. از این جهت، عترت طاهر همتای قرآن حکیم است، یعنی حضرت امیرمؤمنان، عدیل نهج البلاغه نیست، گرچه آن کتاب نسبت به عالمان غیرمعصوم بی بدیل است و امام سجاد معادل صحیفه سجادیه نخواهد بود، هرچند چنان ادعیه ای میسور غیر معصوم نیست، بلکه اینان چونان معصومان دیگر همسان قرآن مجید ند، که نهج البلاغه و صحیفه مزبور بضعه ای از آن بَحر لا ینزَف اند. و چون ملاک حجّیت قول و یقین بخشی آن همانا عصمت قایل است و خصوصیت نبوّت یا امامت دخیل نیست، از این جهت کلام حضرت فاطمه زهرا صاحب عصمت کبرای الهی نیز مفید یقین خواهد بود.

پنجم: آن چه عِدل قرآن کریم قرار دارد، عترت است نه روایت، لذا اگر حدیث غیر قطعی مأثور شد، چنین کلامی حد اوسط برهان یقینی قرار نمی گیرد. البته استناد ظنّی به آن، در خور بررسی است. عمده آن است که محدّثان نام آور فرقه ناجیه، چونان ثقهالاسلام محمّدبن یعقوب کلینی، روایات متعددی نقل کرده اند که حضرت ختمی نبوت فرمود: «ایها الناس قد کثرت علیّ الکذّابه فمن کذب علیّ متعمداً فلیتبوّا مقعده من النار ثم کذب علیه من بعده» کافی، ج ۱، کتاب فضل العلم، باب الاخذ بالسنه و شواهدالکتاب؛ برای ارزیابی حق و باطل و صدق و کذب، باید حدیث را بر قرآن حکیم و سنت قطعی عرضه کرد. در صورت عدم مخالفت با قرآن پذیرفت. التبه موافقت شرط نیست بلکه مخالفت مانع است. و در لزوم عَرضِ حدیث بر قرآن، فرقی بین حدیث مبتلابه معارض و غیر مبتلای به آن نیست. زیرا عموم و اطلاق نصوص لزوم عرض، شاملِ تمام احادیث می شود: کل شی، مردود الی الکتاب و السنه و کل حدیث لا یوافق کتاب اللّه فهو