پاورپوینت کامل آیینه شعر;سیری در غدیریه های فارسی ۳۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آیینه شعر;سیری در غدیریه های فارسی ۳۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آیینه شعر;سیری در غدیریه های فارسی ۳۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آیینه شعر;سیری در غدیریه های فارسی ۳۲ اسلاید در PowerPoint :

۴۲

در منابع مکتوب و کهن شعر فارسی، قدیمی تر از این بیتِ ابو منصور محمد دقیقی طوسی (متوفای ۳۴۱ق)، شعری نیافتیم که در آن به صراحت از «غدیر» و «امیر روز غدیر» سخن رفته باشد:

کبوس وار بگرید همی به چشم آلوس

به سان فرّخ شهبا، امیر روز غدیر۱

در ضبط این بیت، اختلافاتی وجود دارد. در معنای آن نیز پیچیدگی هایی است که مشتاقان می توانند برای آگاهی از آنها به توضیحات سودمند دکتر دبیر سیاقی در دیوان دقیقی مراجعه کنند.

«غدیریّه» اصطلاحاً به شعری اطلاق می شود که تنها به رخداد بی نظیر «غدیر» پرداخته باشد. شعرا برای به تصویر کشیدن این واقعه غالباً از قالب قصیده استفاده کرده اند. در پیشینه کهن شعر فارسی، در قلمرو شعر آیینی، به آثار منظومی برمی خوریم که در مناقب و فضایل امیرمؤمنان علی(ع) سروده شده و شاعران ضمن برشمردن خصیصه های وجودی و کرامت های علوی، به صورت گذرا در یک یا چند بیت به جریان غدیر اشاره کرده اند که عنوان «غدیریه» برای این گونه اشعار، عنوان مناسبی نیست. آثار منظومی نیز با ابیات معدود، درباره «غدیر» سروده شده اند که با عنوان «غدیرواره» از آنها یاد می شود. این اشعار بیشتر در قالب غزل، مجال ظهور و بروز می یابند و شاعران جوان معاصر اغلب در این عرصه، طبع آزمایی می کنند.

ابوالحسن کسایی مروزی (۳۴۱-۳۹۱ق) که در سال درگذشت دقیقی طوسی به دنیا آمده، ظاهراً نخستین شاعر شیعی است که اشعار علوی او در پیشینه مکتوب شعر فارسی ثبت و ضبط گردیده و قافله سالار «شعر ولایی» در حوزه زبان فارسی شناخته شده است.

در دیوان مختصری که از کسایی مروزی چاپ و منتشر شده، به غدیریه مستقلی برنمی خوریم؛ ولی در چکامه معروف وی با مطلع:

فهم کن گر مؤمنی فضل امیرالمؤمنین

فضل حیدر، شیر یزدان، مرتضای پاک دین

ابیاتی وجود دارد که از آنها می توان به جانشینی بلافصل آن حضرت و این که در میانه اصحاب رسول گرامی اسلام(ص) کسی در فضیلت، همپایه آن حضرت نبوده، پی برد:

فضل آن کس کز پیمبر بگذری، فاضل تر اوست

فضل آن رکن مسلمانی، امام المتقین…

آن نبی، وز انبیا کس نی به علم او را نظیر

وین ولی، وز اولیا کس نی به فضل او را قرین…

از مُتابع گشتن او، حور یابی با بهشت

وز مخالفت گشتن او، ویل یابی با انین…

ای «کسایی»! هیچ مندیش از نواصب وز عدو

تا چنین گویی مناقب، دل چرا داری حزین؟۲

در مطلع این قطعه شعر علوی وی، اشاره مستقیمی هست به اینکه زمام امور توسط پیامبر عظیم الشأن اسلام(ص) به امام علی(ع) سپرده شد :

مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر

بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار۳

حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی (متوفای ۴۲۶ق) که ۲۵ سال پس از کسایی مروزی بدرود حیات گفته است، در آغاز شاهنامه ماندگار خود، از امیرمؤمنان علی(ع) با عنوان «وصی» و «خداوند تاج و لوا و سریر» نام می برد که حاکی از اعتقاد این حکیم الهی به خلافت الهی آن حضرت است:

خردمند کز دور، دریا بدید

کرانه نه پیدا و بُن ناپدید

بدانست کو موج خواهد زدن

کس از موج بیرون نخواهد شدن

به دل گفت: اگر با نبیّ و وصی

شوم غرقه، دارم دو یار وَفی

همانا که باشد مرا دستگیر

خداوند تاج و لوا و سریر…

اگر چشم داری به دیگر سرای

به نزد نبیّ و وصی گیر جای

گرت زین بد آید، گناه من است

چنین است آیین و راه من است

برین زادم و هم برین بگذرم

چنان دان که خاک پیِ حیدرم

هر آن کس که در دلْش بغض علی(ع) است

ازو زارتر در جهان، زار کیست؟

خود آن روز نامم به گیتی مباد

که من نام حیدر نیارم به یاد۴

منوچهر دامغانی (متوفای۴۳۲ق) که شانزده سال پس از حکیم طوس در قید حیات بوده، از امیرمؤمنان علی(ع) با عنوان: «مرد غدیر خم» یاد کرده است چنان که گذشت، دقیقی طوسی (متوفای ۳۴۱ق) نیز که حدود یک قرن با منوچهری فاصله زمانی دارد، آن حضرت را با عنوان «امیر روز غدیر» ستوده بود:

آهنی در کف، چون مرد غدیر خم

به کتِف بازفکنده سرِ هر دو کُم۵

در رباعیات منسوب به عارف الهی خواجه عبدالله انصاری (متوفای ۴۸۱ق) که ۴۹ سال پس از منوچهری دامغانی، خرقه هستی عاریتی را از تن برون کرده است، به چند رباعی علوی برمی خوریم. در آن میان، رباعی ای وجود دارد که از وجود مبارک آن حضرت با عنوان «ولی» یاد شده و مفتخر به «نصّ جلی» است:

ای خوانده تو را خدا ولی، ادرکنی

بر تو ز نبی، نصّ جلی اردکنی

دستم تهی و لطف تو بی پایان است

یا حضرت مرتضی علی(ع) ادرکنی۶

حکیم ناصرخسرو قبادیانی (متوفای ۴۸۱ق= سال وفات خواجه عبدالله انصاری) از چکامه سرایان بنام سده پنجم هجری است و چون مبلغ مذهب اسماعیلیه بوده است، وی را «حجّت» نیز نامیده اند. وی شاعری آزاده بود که دامن سخن را به مدح حاکمان هم روزگار خود نیالود. او در جای جای دیوان اشعار خود، از حریم حرمت علوی دفاع کرد و با استناد به براهین عقلی و نقلی، جانشینی بلافصل آن حضرت را به اثبات رسانید:

شرف مرد به هنگام، پدید آید از و

چون پدید آمد تشریف علی، روز غدیر

بر سر خلق مر او را چو وصی کرد نبی

این به اندوه در افتاد ازو، آن به زَحیر

او سزاید که وصی بود نبی را، در خلق

که برادرْش بدو، بِن عم و داماد و وزیر۷

ابوالمفاخر رازی (متوفای ۵۱۱ق) که سی سال پس از