پاورپوینت کامل مـوانع و شـیوه های بازدارنـده تجـدید حیات شیعه در جهان ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مـوانع و شـیوه های بازدارنـده تجـدید حیات شیعه در جهان ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مـوانع و شـیوه های بازدارنـده تجـدید حیات شیعه در جهان ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل مـوانع و شـیوه های بازدارنـده تجـدید حیات شیعه در جهان ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

برگرفته از فصلنامه علمی–پژوهشی شیعه شناسی شماره ۳۰

چکیده

نقش آفرینی ایران در محیط های فراملی، از همان ابتدای انقلاب اسلامی، تأثیر عمیقی در میان جوامع داشت؛ در عین حال، این انبساط فضایی که در اثر آزادشدن انرژی نهفته در تشیع شکل گرفته بود و ماهیت مذهبی داشت، باعث شد سران کشورهای رقیب و نیز بازیگران فرامنطقه ای با حساسیت روند جدید را پی گیری و کنترل نمایند.

به تدریج که سیاست های فرامرزی انقلاب اسلامی ایران شکل عملیاتی به خود می گرفت و اثرگذاری ایران در میان سایر کشورها و جـوامـع نمود عینی می یافت، از طرف مقابل نیز واکنش های مختلفی ابراز می شد که در شکل سیاست های تقابلی، به مرحله اجرا در آمده است. هدف همه این اقدامات، جلوگیری از انبساط فضایی قدرت تشیع بود که در اثر انقلاب اسلامی ایران به وجود آمده بود.

این مقاله درصدد است با روش تحلیلی، به بررسی انواع موانع و شیوه های عملی و نظری ای بپردازد که در تقابل با قدرت یابی تشیع و تجدید حیات آن و در ارتباط با نقش آفرینی ایرانِ بعد از انقلاب اتخاذ شده اند. این موارد در هشت محور: دینی فقهی، تشکیلاتی، سیاسی نظامی، مردمی، فیزیکی، نظری تئوریک، انتشاراتی و الکترونیک، تقسیم بندی شده اند.

مقدمه

یکـی از مهـم تـرین اتفاقات دهه های پایانی قرن بیستم، وقوع انقلاب اسلامی در ایران بود که باعث ایجاد تحولات و تغییرات فراوانی در نظام قدرت جهانی شد و تأثیرات بسیاری از خود به جا گذاشت. بر خلاف دیگر انقلاب های رخ داده در جهان، انقلاب اسلامی از رویـکــرد دیـنـی و معنـوی بـرخـوردار بـود و نگـرش مـادی گـرایانه» حاکم بر ساختار تعاملات جهانی را به چالش کشید.

ویژگی دینی و مذهبی انقلاب ایران، بدین معناست که از همان ابتدای حرکت و برداشتن نخستین گام ها، رهنمودهای دین اسلام و به ویژه معارف و آموزه های مذهب تشیع، تغذیه کننده و الهام بخش مبارزات مردم و گروه ها بود؛ در واقع این اعتقادات اسلامی و شیعی نظیر: شهادت، عدالت، غیبت، انتظار، ظلم ستیزی، تقیه، رهبری، مرجعیت و… بود که به حرکت های مردم جـهـت مـی داد و آنـهـا را بـه سمت پیروزی رهنمون می ساخت.

انقلاب اسلامی پس از پیروزی، نسبت به مسائل دینی و مذهبی و نیز جامعه مسلمانان جهان و جوامع شیعی توجه بسیاری از خود نشان داد. قلمرو شیعیان جهان (در ایران و دیگر کشورها) که تا به حال به سبب سرکوب های متعدد از ناحیه» حاکمان، در خمودگی و ضعف به سر می برد، در اثر انقلاب ایران به شور و شوق در آمد و با امیدواری و احساس هویت و اعتماد به نفس، نـقش آفرینی خود را آغاز نمود. این نقش آفرینی در قلمرو جغرافیایی شیعیان جهان را که در اثر آزادشدن قابلیت های مذهب تشیع رخ داد و در سال های اخیر نیز با تحولاتی چون اشغال عراق تشدید شد، می توان در ابعاد مختلف مشاهده کرد.

شیعیان در کشورهای مختلف از یک سو با احساس هویت و خودباوری به سمت تشکیلاتی شدن و تأسیس احزاب گوناگون حرکت کردند و از سوی دیگر توانستند بـه تـدریـج در بدنه» نظام های مدیریتی کشورهایشان (دولت، پارلمان و…) وارد شده، اثرگذار باشند. این خیزش دنیای تشیع و تجدید حیات آن که در قالب حرکت شیعیان به سمت اثرگذری سیاسی، اجتماعی و فرهنگی نمود پیدا کرد، حساسیت ها و واکنش هایی را از ناحیه» مخالفان به دنبال داشت که مورد بحث این مقاله است.

روش تحقیق و گردآوری اطلاعات

ایـن تحقیق با روش توصیفی تحلیلی انجام شده است؛ همچنین سرچشمه های اطلاعاتی این تحقیق را مـدارک مـکتوب (کتب، مجلات تخصصی، مقالات و…) و اطلاعات موجود در فضای مجازی (اینترنت) تشکیل داده اند. این مقاله به دنبال پاسخ گویی به سؤال زیر است:

برای مقابله با خیزش دنیای تشیع که در اثر انقلاب اسـلامـی ایران شکل گرفت، چه شیوه ها و اقداماتی توسط مخالفان و رقبا در پیش گرفته شده است؟«

بــرای پــاسـخ گـویـی بـه ایـن سـؤال، اطـلاعـات گـردآوری شـده بـا روش تحلیل کیفی مورد تجزیه و تحلیـل قرار گرفته است. مستندات، شواهد، قرائن، رویدادها و تحولات، مبنای استدلال و تجزیه و تحلیل بوده است.

بحث نظری؛ ایدئولوژی و تقابل

از آنجا که پیروان یک ایدئولوژی، معمولاً در اهداف و آرمان های خود اتفاق نظر دارند، این هدف جمعی به علایق شخصی صورتی متعالی می بخشد و بدین سبب بـاعـث شـدت یـابـی مبـارزه مـی گـردد. جـرج زیمل، جامعه شناس آلمانی ادعا می کند: مبارزات عینی شده که خواسته های شخصی در آن صورت متعالی یافته باشند، معمـولاً افـراطـی تـر بـوده، در آنهـا صـورت تهاجمی غیرمنصفانه» بیشتری دیده می شود؛ به عبارتی دیگر، ستیـزه هـایـی کـه افراد درگیر در آنها، می دانند صرفاً نماینده گروه یا جماعت خاصی هستند و مبارزه شان نه تنهـا بـرای خـود، بلکـه برای آرمان های گروهی نیز مـی بـاشـد، از استحکـام بیشتـری بـرخـوردار بـوده، افراطی تر از آن دسته تقابل هایی هستند که صرفاً به دلیل انگیزه های شخصی ایجاد شده اند.

تـقـابـل را مـی تـوان با از میان بردن خواسته های شـخـصـی تـشـدیـد کـرد؛ زیـرا آن دسـتـه از عـناصر هویت بخشی که به هر حال مؤلفه های شخصی را به همراه دارند، دیگر وجود نخواهند داشت. جهت دهی ایـدئـولـوژیکی متعصبانه قادر است زودتر و آسان تر، ساختاری قالبی و تثبیت یافته به خود گیرد تا ساختار وضـعـیـت هـای بـدون جـهـت گـیری مشخص و غیر ایدئولوژیک.

تقابل ایدئولوژیک با انقلاب دینی و مذهبی متفاوت است و شاید مقدمه» آن باشد؛ زیرا در انقلاب، تصاحب رسمی قدرت شکل می گیرد و در واقع آنچه رخ می دهد، آن است که گروه حاکم توسط گروهی دیگر ساقط شده است و راه را برای تحولات سیاسی و اجتماعی بیشتری بـاز مـی کـنـد. ایـن تصاحب قدرت، امروزه بر خلاف روش های سنتی، صورتی جدید به خود گرفته است که اصطلاحاً »شیوه قدرت نرم« نامیده می شود.

ابزارهای قدرت نرم در حوزه های فرهنگ، اطلاعات و دیپلماسی برای توسعه حوزه نفوذ ژئوپلیتیکی آنها، از طریق انتشار ارزش ها، الگوها، مزیت ها، سیاست ها، تولیدات، نوآوری ها و علایق آنها اعمال می شود.

یافته های تحقیق؛ واکنش ها و اقدامات انجام شده در مقابل انبساط فضایی تشیع

۱. صدور فتاوای ضدشیعی (تکفیر و تجویز قتل)

واکنش های ابرازشده در برابر قدرت یابی و گسترش تشیع، بخصوص در برابر اقدامات ایران، گاه در شکل صدور فتاوای ضدشیعی، به ویژه از سوی رهبران وهابی نمود پیدا می کند. وهابیان مذهب شیعه را با عنوان یکی از مذاهب اسلامی نمی پذیرند و مفهوم تشیع در نگاه آنان گاه با مفاهیم کفر و شرک برابر است. این مسئله بـاعـث شـده اسـت وهـابـیـت به یکی از بزرگ ترین چالش های روبه روی شیعیان تبدیل شود. موضع سیاسی و دیـدگـاه وهـابیون نسبت به شیعیان را می توان در نمونه هایی از فتاوای صادرشده به وسیله مفتیان این گـروه دریـافـت. شـیـخ بـن بـاز، مفتی اعظم پیشین عربستان سعودی، درباره تشیع چنین اعتقاد داشت:

»تـشـیـع، دینی متفاوت و مجزا از اسلام است و همان گونه که مصالحه» اهل تسنن با یهودیان، مسیحیان و بـت پـرسـتـان امکان پذیر نیست، سازش شیعیان یا رافضیان با اهل تسنن نیز غیرممکن است.«

از دیدگاه بسیاری از علمای وهابی، اعمال شیوه های خشونت آمیز علیه شیعیان، مثل اجبار به ترک عقیده، سرکوب، تبعید و قتل، امری جایز است؛ برای نمونه شیخ بن جبرین در پاسخ به یکی از کارگران وهابی شرکت نفتی آرامکو عربستان که از او درخصوص جایزبودن غذاخوردن یک وهابی با کارگران شیعه بر سر یک میز سؤال کرده بود، چنین جواب داده است:

»سعی کنید از آنان دوری کنید و جایتان را تغییردهید؛ در غیر این صورت با طعنه و کنایه و بی احترامی نفرت خود را نسبت به آنان نشان دهید. شما باید سعی کنید بطلان و کذب بودن عقاید مخرب و منحرفشان را آشکار کنید و سپس آنان را متقاعد کنید حقانیت مبانی عقیدتی وهابیت را بپذیرند و دست از عقاید موهوم خود بردارند. اگر آنان مقاومت کردند، باید به عقوبت خود برسند و کشته شوند.«

این مفتی عربستانی درخصوص حکم فقهی پرداخت زکـات به خانواده های نیازمند شیعه در عربستان نیز چنین نظر داده است: »علمای وهابی در کتب فقهی خود پرداخت زکات به کفار و بدعت گذاران را منع کرده اند و از آنجا که روافض جزو کفار محسوب می شوند، نباید زکات به آنان تعلق گیرد«.

شیخ ناصر العمر، از دیگر علمای وهابی می گوید: »اخـتـلافات ما با روافض (شیعیان) فقط به مباحث فرقه ای محدود نمی شود. اختلاف ما در مورد مسائل بنیادین و اساسی دینی است، نه بخش هایی از دین؛ در واقع هیچ نقطه» مشترکی بین ما و شیعیان وجود ندارد.«

العمر در پاسخ به همایش »گفت وگوی مذاهب« که در ژوئن ۲۰۰۳ در ریاض برگزار شد، از شرکت کنندگان خواست روافض (شیعیان) را به اسلام واقعی و پیروی از شیوه» اهل سنت دعوت کنند. از نگاه وهابیون، جماعت زیادی از مسلمانان موحد نیستند؛ زیرا می کوشند عنایت خدا را با زیارت قبور اولیا به دست آورند؛ پس مشرک هستند. تفسیر قرآن بر پایه» تأویل را کفر می شناسند؛ شـفـاعـت جستن از غیرخدا را کفر می نامند؛ ذکر نام پیامبر، ولی یا فرشته را در نماز شرک می دانند و بر اساس این آموزه ها، تشیع و شیعیان را کافر و مشرک دانسته، مقابله با آنان را وظیفه» دینی خود می دانند. در رساله» عبدالوهاب به نام »کشف الشبهات« بیش از ۲۴ بار افراد غیروهابی کافر دانسته شده اند.

شخصیت ها و علمای تندرو وهابی، علاوه بر جنایات خود علیه شیعیان و اماکن مقدس آنها در سه قرن اخیر، در شرایط کنونی، بارها خواستار شدت عمل علیه پیروان اهل بیت شده، اقدامات بسیاری در این زمینه به انجام رسانده اند. هیأت عالی افتای سعودی در پاسخ به سؤالی درخصوص شیعه نوشته است: »إ؛نّ کان الأمر کما ذکر السائل من أن الجماعه الذین لدیه من الجعفریه یدعون علـیـا و الـحـسن و الحسین و سادتهم فهم مشرکون مرتدون عن الإ؛سلام«: همان گونه که در سؤال آمده است، آنان که »یاعلی و یاحسن و یاحسین« می گویند، مشرک، و از ملّت اسلام خارج می باشند.

شیخ عبدالرحمان بن براک، از مفتیان سعودی نیز در فتواهای خود شیعیان را تکفیر کرده است. به عقیده او:

»رافضیان خود را شیعه می نامند و ادعای دوستی آل بیت رسول الله(ص) را دارند. آنها بدترین طوایف امت اسلامی هستند. مؤسس این مذهب نامش عبدالله بن سبأ است که اصحاب سبئیه یاران افراطی او بودند که ادعای خدایی علی را کردند و اکنون می بینید که به امامانشان از ذریه» علی مقام خدایی می دهند. اینان به اجماع تمام مسلمین کافر هستند. اگر اسلام را ظاهر و عقیده شان را کتمان کنند، منافق محسوب می شوند. اینان از طوایف افراطی رافضه هستند که عده ای از علما در موردشان گفته اند: آنها رافضی بودن خود را آشکار و کفر محضشان را پنهان می دارند. غرض اصلی سخن ما این است که همه» رافضیان بدترین امت هستند؛ چرا که در آنـهـا تمامی موجبات کفر از جمله تکفیر صحابه، تعطیل صفات، شرک در عبادت با دعا در مورد اموات و استغاثه به آنان گرد آمده است. این واقعیت حال رافضه امامیه است که مشهورترین شان دوازده امامی هستند. آنان در حقیقت کافر و مشرک هستند، ولی آن را کتمان می کنند. اگر در بین مسلمانان باشند، در جهت کتمان عقیده» باطلشان و سازش با مخالفان تقیه می کنند. آنان کـودکـانـشـان را بـر اسـاس بغض نسبت به صحابه، بخصوص ابوبکر و عمر و غلو در مورد اهل بیت(ع)، بخصوص علی و فاطمه و فرزندانشان تربیت می کنند. اینها نشان می دهد آنها کافر و مشرک و منافق هستند…! خطر شیعیان برای مسلمانان به خاطر خفای امرشان، بزرگ تر از خطر یهود و نصاراست.«

همچنین بن براک فتوایی مبنی بر جواز کشتار شیعیان دارد:

»اگر اهل سنت دارای دولت مقتدری باشند و شیعیان برنامه» شرک آمیز خود را اظهار نمایند، مانند اعتقاد به وصایت علی بعد از پیامبر گرامی و مراسم عزاداری برای حسین و توسل به علی و حسین، در این صورت بر اهل سنت واجب است که علیه شیعه اعلام جهاد نموده، آنان را به قتل برسانند.«

در عـراق زرقـاوی، رهبر وهابیون این کشور، طی اطلاعیه ای که از طریق اینترنت منتشر شد، دیدگاه خود را درباره» تشیع چنین اعلام کرد: »مخالفان (شیعیان) افعی ها و دشمنان در کمین نشسته و عقرب های حیله گر هستند. ما اکنون به جنگ با دشمن کافر و جنگ دشوار با دشمن حیله گری که لباس دوست بر تن کرده و به همدلی دعوت می کند ولیکن شرور است و ارث اختلاف درونی را به میراث برده، می پردازیم. یک ناظر جستجوگر درک می کند که شیعیان خطری آشکار و حقیقی هستند. پیام تاریخ که واقعیت نیز آن را تصدیق نموده، این امر را روشن نموده که تشیع، دینی جدا از اسلام است و با یهود تـحت شعار اهل کتاب و مسیحیان ملاقات می کنند. شرک نمایان شیعیان تا جایی است که قبرها را می پرستند و در اطراف قبور ائمه طواف می کنند. به حدی رسیده اند که یاران پیامبر را کافر می دانند و به مادر مؤمنان و صالحان این امت دشنام می دهند و قرآن کریم را جعل می کنند. و در کتب شیعیان که تا کنون در حال انتشار است، به نزول وحی برای آن گروه ادعا شده است و این یکی از تصاویر کفر و کفرشناسی است. کسانی که گمان می کنند شیعیان می توانند میراث تاریخی و کینه» سیاه خود را فراموش کنند، در توهم به سر می برند و این همانند آن است که این افراد (متوهمان) از مسیحیان بخواهند صلیب کشیدن مسیح را فراموش کنند. آیا یک عاقل چنین کاری می کند؟ این قوم علاوه بر کفر خود، برای افزایش بحران حکومت و موازین نیرو در دولت، از مکر و حیله» سیاسی استفاده کرده، تلاش می کنند برای تـثـبـیـت شـرایـط مـحیطی جدید خود، با استفاده از پـلاکــاردهــای سـیــاســی و سـازمـان هـای خـود بـا هم پیمانانشان همکاری کنند. این قوم خیانتکار در طول تاریخ، اهل تسنن را به مبارزه می طلبیده و در هنگام سقوط رژیم صدام، شعار »انتقام از تکریت تا انبار« را سر می داد که این مسئله خود بر میزان کینه» آنها نسبت به اهل تسنن دلالت می کند.«

علاوه بـر عـربستـان و عـراق، در بحـرین نیز گاه اظهاراتی توهین آمیز از سوی طرفدارن وهابیت پیرامون شیعیان مطرح می شود. یکی از آخرین موارد این قبیل اظهارنظرها در دی ماه ۱۳۸۷ صورت گرفت؛ زمانی که جاسم السعیدی، نماینده» وهابی مجلس بحرین، در خطبه های نماز جمعه، شیعیان را صهیونیست خواند. به گفته او:

»در بـحـرین صهیونیست هایی زندگی می کنند که صرفاً یهودی نیستند، بلکه صفویانی هستند که به مانند صهیونیست ها با ما عداوت و دشمنی دارند؛ در حالی که غزه با موشک ها و بمب های اسرائیل بمباران می شود، بحرین نیز در تیررس بمب های فرزندان صهیون قرار دارند؛ هدف آنها از بین بردن اسلام و مسلمانان است.«

۲. تشکیل گروه های ضدشیعی (سپاه صحابه، طالبان و…)

الـف) طـالبان: جنبش طالبان در سال ۱۹۹۴ م در اطراف قندهار به وجود آمد. این گروه با ادعای تأمین امنیت در کشور و جلوگیری از دزدی و غارت، توانست در فاصله» کوتاهی (۱۹۹۴ـ۱۹۹۶م) بیش از نود درصد از خاک افغانستان را که در برگیرنده» شهرهای مهمی چون کابل (پایتخت)، قندهار، هرات، مزارشریف، بامیان و… بود، به تصرف خود درآورد. اعضای این جنبش را در ابتدا طلاب مدارس و حوزه های علوم دینی تشکیل می دادند که در اردوگاه های پناهندگان (در مناطق مرزی پاکستان و افغانستان) تحصیل می کردند.

طالبان اگرچه از قوم پشتون بودند و حمایت اکثریت قاطع پشتون ها را در اختیار داشتند، در عین حال در مـسـیـر قـدرت یـابی خود، از حمایت ایالات متحده، پاکستان، عربستان سعودی و برخی از کشورهای خلیج فـارس نظیر امارات متحده عربی نیز سود می بردند. عـملـکـرد طـالـبـان خیلی زود از ماهیت ضدشیعی و ضدایرانی این گروه پرده بر داشت. آنان با پیمودن مسیر اسلام افراطی و انحرافی ترس و وحشت را در جهان اسـلام و تـعـجـب و نـگرانی را در بین سایر جهانیان برانگیختند. طالبان تأکید کرده بودند که جنبش به روی هـمـهـ» گـروه هـای قومی به استثنای شیعیان مرکز و اسماعیلیان شمال شرق کشور باز است.

اوج عـملـکـرد ضـدشـیـعـی طـالـبـان در قـتل عام حـیـرت انـگیز مردم مزارشریف نمایان شد. نیروهای طالبان هنگامی که در اوت ۱۹۹۸ وارد این شهر شدند، به مدت دو روز مشغول قتل عام شیعیان (هزاره ها) شدند. بـا وجـود آنـکـه هـیـچ نـاظر بی طرفی برای شمارش کـشـته شدگان وجود نداشت، تخمین تعداد مقتولان غیرممکن بود؛ اما سازمان ملل و سازمان صلیب سرخ جهانی بعدها تخمین زدند که بین ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ نفر در آن چند روز کشته شدند. متعاقباً آشکار شد در طول مسیر پیشروی طالبان، کشتار مشابهی از ازبک ها و تاجیک ها در میمنه و شبیرغان انجام گرفته است.

هدف طالبان این بود که شمال کشور را از شیعه ها پاک کند. چند ساعت پس از تسخیر مزارشریف، ملاهای طالبان از مساجد شهر اعلام نمودند که شیعه های شهر سه راه پیش روی دارند: ۱. مذهب خود را از شیعه به سنی تغییر دهند؛ ۲. به ایران بروند؛ ۳. با مرگ روبه رو شوند.

بعد از ورود طالبان به مزارشریف، آنان در اقدامی عجیب نشان دادند که به هیچ کدام از مقررات بین المللی تـوجـهـی نـدارنـد. گـروهـی از آنـها که به وسیله ملا دوست محمد رهبری می شدند و شامل تعدادی مبارزان پـاکـسـتـانـی ضدشیعه حزب سپاه صحابه بودند، به کنسولگری ایران در مزارشریف وارد شدند و یازده نفر از کارمندان کنسولگری و یک خبرنگار را دستگیر کردند، به زیرزمین بردند و سپس تیرباران کردند. همچنین طالبان ۴۵ راننده کامیون ایرانی را که برای هزاره ها اسلحه حمل می کردند، دستگیر نمودند.

ب) سـپاه صحابه: »انجمن سپاه صحابه« یکی از گروه های ضدشیعی است که بعد از انقلاب اسلامی ایران و با هدف جلوگیری از تأثیرگذاری آن در پاکستان به وجود آمـد. ایـن انـجمن در ششم سپتامبر ۱۹۸۵ به وسیله آخوندی از فرقه دیوبندی به نام حق نواز جهنگوی رسماً تأسیس شد. فعالیت این گروه ابتدا از روستاها شروع شد و از طـریـق ائـمـه مـسـاجد دیوبندی ها، به روستاهای کوچک تر نیز تسری پیدا کرد و تعداد اعضای آن رو به افـزایـش گـذاشـت. پـس از قـتل حق نواز، مسئولیت تشکیلات به مولانا ایثار القاسمی محول شد. وی نیز به فـاصلـهـ» اندکی در شهر جهنگ به قتل رسید و سپس ضیاءالرحمن فاروقی، ریاست انجمن را بر عهده گرفت.

انجمن سپاه صحابه در سال ۱۳۷۰ به »سپاه صحابه پاکستان« تغییر نام داد. ماهنامه »خلافت راشده« ارگان سـپاه صحابه است. اگرچه در رهبری این گروه افراد باسواد کم دیده می شوند، اما آنها از نظر تشکیلاتی بسیار منظم هستند و برای تبلیغات از وسایل سمعی و بصری حداکثر بهره را می برند و با پخش جزوه و اعلامیه، پیام خود را به سراسر کشور می رسانند.

از نظر فلسفی، سپاه صحابه اصولاً کنشی در برابر انقلاب اسلامی ایران و تجدید حیات شیعیان پاکستان بود. رهبران سپاه صحابه خود بارها این مطلب را تکرار کرده اند و رسالت خود را مبارزه با شیعه، جلوگیری از نفوذ انقلاب اسلامی و ایجاد یک انقلاب سنی در کشور و در جهان معرفی کرده اند. تقریباً تمامی فعالیت های سپاه صحابه در ضدیت با شیعه متمرکز است و اکثر جزوات و کتاب های آنها، لبریز از مطالب و اتهامات علیه تشیع است. به طور کلی می توان خواسته های سپاه صحابه را به شرح زیر خلاصه کرد:

• بـرای اجـرای سـیستم اسلامی در کشور، باید از سیستم خلفای اسلام پیروی شود؛

• پاکستان باید یک کشور سنی اعلام شود؛

• ایام تولد خلفای راشدین باید به طور رسمی گرامی داشته شود؛

• مراسم عزاداری شیعیان باید قدغن شود؛

• فعالیت خانه های فرهنگ ایران در پاکستان باید قدغن شود؛

• شیعه رسماً باید به عنوان یک اقلیت کافر اعلام شود؛

• اهانت کنندگان به صحابه و خانواده» پیامبر باید اعدام گردند.

در بیشتر جزوات سپاه صحابه، کمتر مطالبی درباره» عقاید مذهبی آنان یافت می شود. بیشتر مطالب درباره» تبلیغات علیه مخالفان مذهبی به ویژه شیعیان است. روی جلد یکی از این جزوه ها این جمله به چشم می خورد: »هر که در کفر شیعیان شک کند، خود او نیز کافر است«. »شیعه کافر است«، شعار اصلی سپاه صحابه است.

۳. ترور رهبران شیعی

در سال های بعد از انقلاب اسلامی ایران، تنی چند از رهبران شیعی که فعالیت های شیعه محور را در کشورهای مـنـطـقـه افـزایش داده بودند، کشته شدند. برخی از مـهم تـریـن ایـن افـراد عـبـارتند از: محمدباقر صدر، سـیـدعـارف حسینی، سیدعباس موسوی و محمدباقر حکیم.

اندکی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، آیت الله مـحـمـدبـاقـر صـدر که از برجسته ترین رهبران شیعی محسوب می شد، اعدام شد. در پی حمایت های آشکار آیت الله صدر از انقلاب اسلامی و امام خمینی، رژیم بعث عراق وی را چندین بار دستگیر کرد. سرانجام بعد از نه ماه محاصره، تحت نظر بودن و قطع رابطه» مردم با او با فشار رژیم عراق، در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۳۵۹ (۵/۴/۱۹۸۰) دسـتـگـیـر و سـه روز بـعـد، یـعـنی ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ (۸/۴/۱۳۸۰) به همراه خواهرش بنت الهدی صدر بدون محاکمه در زندان اعدام شد. او در نامه ای به امام خمینی از انقلاب ایران ستایش کرده، آمادگی خود را برای هرگونه همکاری اعلام نموده بود.

در اوت ۱۹۹۸ (۱۲ مـرداد ۱۳۶۷) علامه سیدعارف حسینی، رهبر شیعیان پاکستان و رئیس نهضت اجرای فـقـه جـعفری این کشور که از هواداران جدی انقلاب اسلامی ایران بود، در شهر پیشاور به ضرب گلوله افراد نـاشناس به شهادت رسید. این اقدام واکنش مقامات دولتی از جمله ضیاءالحق، رئیس جمهور وقت را در پی داشـت و بـاعث برپایی تظاهرات گسترده ای در میان شیعیان کراچی شد.

سیدعباس موسوی، یکی از مؤسسان و دبیر کل وقت حزب الله لبنان نیز در ۱۶ فوریه ۱۹۹۲ (۲۷ بهمن ۱۳۷۱) در حمله» یگان ویژه نیروهای اسرائیلی، به همراه همسر و دو تن از فرزندانش کشته شد. موسوی و همفکرانش چندین بار به تهران سفر کرده، با امام خمینی دیدار کرده بودند. این ملاقات ها نقش بسزایی در طرح ریزی شالوده» مقاومت و پایداری حزب الله لبنان ایفا نمود.

سـیـدمحمدباقر حکیم، رئیس وقت مجلس اعلای انـقلاب اسلامی عراق که ۲۳ سال در ایران زندگی و فعالیت کرده بود، مدت کوتاهی بعد از بازگشت به وطن، ترور شد. ورود او استقبال گسترده» شیعیان جنوب عراق را به دنبال داشت و حکیم موفق شد نماز جمعه نجف را برگزار نماید. این رهبر شیعی در جریان برگزاری نماز جمعه در ۷ شهریور ۱۳۸۲، زمانی که از مرقد امام علی(ع) خارج می شد، در عملیاتی تروریستی به همراه ۱۲۵ نفر از دیگر نمازگزاران به شهادت رسید.

در یکی از جدیدترین نمونه ها حسین علی یوسفی، رهبر حزب شیعی دمکراتیک هزاره در شهر کویته پاکستان به دست فردی ناشناس ترور شد.

۴. کشتار و رفتارهای خشونت آمیز نسبت به شیعیان در کشورهای منطقه

یکی دیگر از انواع واکنش های ابرازشده به گسترش حـوزه نفوذ ایران در کشورهای منطقه، کشتن شیعیان ساکن در این کشورهاست. البته کشتن شیعیان از حیث نظری به دیدگاه علمای اهل سنت باز می گردد که شیعیان را رافضی نامیده، گاه فتاوایی مبنی بر وجوب یا مباح بودن قتل آنان صادر می کنند. با این مجوز شرعی و این بهانه که شیعیان در این کشورها مورد حمایت ایران هستند، هیچ گونه تردیدی در کشتن شیعیان برای برخی گروه های تندرو باقی نمی ماند. اعمال رفتارهای خشونت آمیز علیه شیعیان که گاه منجر به قتل عام عمومی آنان می شود، در کشورهای مختلفی نظیر عراق، بحرین، یمن، عربستان سعودی و… قابل مشاهده است؛ ولی به نظر می رسد این پدیده در پاکستان ابعاد گسترده تری داشته باشد.

در سال های اخیر، شیعیان پاکستان به ویژه در مناطق شمالی کشور، همواره مورد تهاجم قرار گرفته، رفتارهای خشونت آمیز بسیاری را تحمل کرده اند. منطقه شیعه نشین پـاراچنار، در نزدیکی مرزهای این کشور با افغانستان، مدت هاست که مورد تهاجم تروریست ها قرار گرفته اند. در اثر این اتفاق صدها هزار نفر کشته شده و مرگ و میر کودکان و بیماران به دلیل نبود مواد غذایی و دارویی به مـسـئله ای معمولی تبدیل شده است. در این منطقه نیروهای طالبان با همکاری اشرار موسوم به گروه های یزیدی، تنها در یک حمله ششصد تن از شیعیان پاراچنار را به شهادت رساندند و در یک اقدام بی سابقه، به قطع دستان کودکان خردسال مبادرت کردند.

در ماه آگوست ۲۰۰۷ حمله انتحاری ای در پاراچنار چـهـارده شـهید و چهل مجروح بر جای گذاشت. در مـاه های بعدی چندین نفر سرباز شیعه» پاراچناری در شهرهای هنگو و مناطق شورشی باجور و وزیرستان به شهادت رسیدند و دو نفر در وزیرستان و دوآبه سربریده شــدنــد؛ هـمـچـنـیــن بــا انـفـجــار یـک خـودروی بمب گذاری شده، حدود پنجاه نفر شیعه در پاراچنار کشته شدند.

همچنین در آذرماه سال ۱۳۸۷ حمله» افراد ناشناس به حسینیـه شیعیان در شهر پیشاور، ۳۶ کشته و هشتاد زخمی برجای گذاشت. تعداد سی نفر از شیعیان نیز در مراسم عزاداری حسینی ماه محرم (دی ماه ۱۳۸۷) در هنگو به شهادت رسیدند؛ علاوه بر این در بهمن ماه همان سال تروریستی ناشناس حسین علی یوسفی، رهبر حزب شیعی دمکراتیک هزاره« در شهر کویته را به قتل رساند.

اخـیــراً در امـارات عـربـی متحـده نیـز اقـدامـات خشونت آمیزی علیه شیعیان مشاهده شده است. این رفتارها از طرف حاکمان امیرنشین دوبی، هم بر ضد شیعیان مقیم و هم مسافران به این کشور انجام شده است. مقامات اماراتی روادید تعدادی از شخصیت های شیعی این کشور را لغو و آنان را اخراج نموده اند.

در عربستان سعودی، حرکت های مشابه، در قالب بازداشت شیعیان، جلوگیری از برگزاری مراسم مذهبی و… انجام می شود. به رغم سابقه طولانی حضور شیعیان در مراسم عزاداری امام حسین(ع) و برپایی آن در کشور عربستان، در ماه محرم سال ۱۳۸۷ نیروهای امنیتی این کشور تعدادی از حسینیه ها و مجالس دینی شیعیان در منطقه» شیعه نشین الاحساء و الفوف را بستند. آنان در الاحـسـاء بـه عزاداران حمله کردند و از برپاکنندگان مجالس بازجویی های متعددی به عمل آورده، از آنان تعهد کتبی گرفتند. همچنین مأموران سعودی ۶۴۰ نفر از شیعیان اهل بصره و سماوه عراق را که در مناطق مرزی دو کشور تردد کرده، یا به طور غیرقانونی وارد عربستان شده بودند را دستگیر کردند و برای شصت نفر از آنها مجازات اعدام با شمشیر تعیین کردند.

بحرین یکی دیگر از کشورهایی است که واکنش های خشونت آمیز نسبت به شیعیان در آن رایج است. این واکنش ها نسبت به شیعیان در حالی انجام می شود که بیش از هفتاد درصد از جمعیت هفتصدهزار نفری این کـشور، شیعه هستند. در یکی از این موارد، مقامات امـنـیـتی بحرین در اوایل بهمن ماه ۱۳۸۷ سه تن از شخصیت های شیعی مخالف خاندان حاکم را بازداشت کردند که این اقدام موجب تظاهرات و اعتراض هزاران شیعه» بحرینی شد. نیروهای پلیس بحرین برای پراکنده کردن تظاهرات کنندگان که در روستای الدراز در جنوب شرقی شهر منامه، پایتخت بحرین جمع شده بودند، از گازهای اشک آور استفاده کردند. حکومت بحرین اقدام به بازداشت شیعیان معترض کرده که تا کنون تعداد افراد دسـتـگـیـرشده به دوازده نفر رسیده است. همچنین بحرین در اقدامی آگاهانه تلاش می کند بافت جمعیتی ایـن کشور را تغییر دهد. این تغییر با اعطای تابعیت گـسترده به شهروندان دیگر کشورها انجام می شود. اجرای چنین برنامه هایی به شدت مورد انتقاد و اعتراض شیعیان بحرین، از جمله آیت الله شیخ عیسی قاسم، رهبر شیعیان بحرین و حزب شیعی »جمعیت اسلامی وفاق ملی« قرار گرفته است.

ابراز حرکت های خشونت آمیز در کشور یمن نیز در سال های گذشته افزایش یافته است. در این چند سال نظامیان یمن بارها به مناطق شیعه نشین این کشور حمله کرده، شیعیان را قتل عام کرده اند. این نسل کشی ها عمدتاً در روستاها و شهرهای استان صعده و مناطقی چون الرزامات، حیدان، مران و آل شافعه اتفاق افتاده اسـت. همچنین حکومت یمن در اقدامی بی سابقه، هرگونه چاپ، ورود و توزیع کتاب های شیعی را در این کشور قدغن کرده است. کتب شیعی موجود در مساجد، کتابخانه ها، مدارس و حوزه های علمیه این کشور نیز جـمع آوری و نابود شده است. رفتارهای خشونت آمیز نظامیان یمن و حمله» آنان به استان شیعه نشین صعده باعث شده است حدود صدهزار تن از ساکنان این استان آواره شوند. بسیاری از شیعیان این منطقه با فرار به سوی شمال یمن، در مرزهای عربستان سعودی در چادرهای امدادرسانان بین المللی سکونت گزیده اند.

در عراق، کشوری که تحولات آن در چند سال گذشته تأثیر زیادی بر ژئوپلیتیک شیعه داشته است، واکنش ها نسبت به شیعیان علاوه بر انجام حرکت های تروریستی و کشتن شیعیان، در قالب تخریب اماکن مذهبی نیز متبلور شده است. اسفند ۱۳۸۴ در اثر انفجار بمب در سـامرا، ۹۵ کیلومتری شمال بغداد، حرم امام دهم و یازدهم شیعیان تخریب شد و تعدادی از زائران کشته شـدنـد. ایـن اتـفـاق در خرداد ۱۳۸۶ نیز تکرار شد و باقی مانده این مکان مذهبی به طور کامل ویران شد. تلفات انفجار انتحاری در کربلا (اسفند ۱۳۸۶) به ۳۹ کشته و ۵۴ زخمی رسید که پنج نفر آنها ایرانی بودند؛ همچنین در اسفند ۱۳۸۵ در نجف و در فاصله ششصد متری صحن حرم حضرت علی(ع) وقوع یک انفجار ۱۳ کشته و ۳۴ مجروح بر جای گذاشت.

۵. تخریب اماکن مقدس شیعیان

یکی دیگر از اقدامات ضدشیعی که خشم بسیاری از شیعیان را برانگیخته است، تخریب اماکن مقدس آنان است. با وجودی که تاریخ نمونه هایی از اهانت به حرم امامان شیعه را به یاد می آورد، ولی مهم ترین نمونه از این دست در سده های جدید، در سال های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۶ در سامرا رخ داد. سوم اسفند ۱۳۸۴ بخش های وسیعی از مـرقـد امام هادی(ع) و امام عسکری(ع)، دو تن از امامان دوازده گانه» شیعه، به وسیله انفجار بمب منهدم شـد. این حادثه خشم شیعیان را برانگیخت و باعث برپایی راهپیمایی های گسترده ای در کشورهای مختلف شد.

در اقدام مشابهی که در ۲۳ خرداد ۱۳۸۶ اتفاق افتاد، باقی مانده» این مکان مذهبی، از جمله دو مناره» آن نیز به طور کامل ویران شد. در خرداد ۱۳۷۳ نیز بر اثر انفجار بمبی قوی، حرم امام رضا(ع) در مشهد به لرزه درآمد و طی آن صدها نفر از زائرانی که برای عزاداری عاشورا به آنجا آمده بودند، کشته شدند.

همچنین در سال های اخیر، تعدادی از مساجد و حسینیه های شیعیان در کشورهای مختلف تخریب یا تعطیل شده است. نمونه هایی از این اقدامات عبارتند از: تـخـریـب مـسـجـد شـیعیان در شهر عوامیه در شرق عـربـسـتـان؛ تخریب مسجد غدیر خم در عربستان؛ تـعـطـیلـی حسینیه حاج علی الخواجه، قدیمی ترین حسینیه شهر الاحسا عربستان؛ تخریب مسجد بزرگ امام مهدی در نزدیکی بغداد؛ تخریب حسینیه» کوتله امام حسین(ع) در شهر دیر اسماعیل خان و حسینیه جوهر علی در شهر دیرغازی خان پاکستان که بر اثر آنها بیش از پنجاه نفر کشته شدند.

۶. طرح ایده» هلال شیعی

در سال های اخیر، تحولاتی از قبیل اشغال عراق توسط ارتش ایالات متحده، جنگ ۳۳ روزه بین اسرائیل و حزب الله لبنان و… موضوع و موقعیت شیعیان منطقه را در کانون توجهات منطقه ای و جهانی قرار داد. این تحولات باعث شده است اکنون بسیاری از آن بیم داشته