پاورپوینت کامل فصل پنجم; پی آمدهای مصرف زدگی ۸۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فصل پنجم; پی آمدهای مصرف زدگی ۸۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فصل پنجم; پی آمدهای مصرف زدگی ۸۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فصل پنجم; پی آمدهای مصرف زدگی ۸۲ اسلاید در PowerPoint :

۹۵

۱. پی آمدهای اسراف

ای آنکه ز اسراف نمی پرهیزی اسراف، مصیبت آید و بی چیزی

آن زر که تو بی دریغ ریزی از دست خاکی است که خود بر سر خود می ریزی

یکی از بیماری های خطرناکی که دامن گیر بسیاری از مردم شده و به ناراحتی های بسیار و انحطاط در جنبه های گوناگون انجامیده، اسراف است.

اسراف و بی توجهی به میانه روی، موجب فقر، بلا و بیچارگی های دیگر می شود.

مصرف گرایی و نداشتن روحیه قناعت و میانه روی، پی آمدهای فردی، خانوادگی و اجتماعی خواهد داشت که در اینجا به طور خلاصه به برخی از آنها اشاره می کنیم:

الف) پی آمدهای فردی

یک ـ از دست دادن آرامش: آرامش، از نیازهای اساسی انسان است. بیشترین تلاش انسان برای دست یافتن به آسایش و آرامش است و کسی را نمی توان یافت که در پی آرامش نباشد. با وجود این، امروزه، نارضایتی از زندگی، احساسی فراگیر شده است. انسان به هر چه دست می یابد، در پی چیزی دیگر است و به هر خواسته ای می رسد، خواسته دیگری دارد. از این رو، اگر چه افراد بسیاری زندگی مرفه و خوبی دارند، آرامش ندارند. دلیل این امر آن است که اساس رضایت با آنچه در زندگی داریم یا حتی کارهایی که در زندگی انجام می دهیم و با به دست آوردن مال، سرمایه یا مصرف بیشتر به دست نمی آید.

مصرف بیشتر، هیچ گاه رضایت خاطر و آرامش درون را به ارمغان نخواهد آورد؛ زیرا گاه انسان ها احساس رضایت را در چیزی می جویند، ولی تا به آن می رسند، رضایت را در چیزی برتر از آن جست وجو می کنند.۱

انسان جز در سایه میانه روی و دوری از اسراف و مصرف زدگی، آسایش و آرامش نخواهد یافت. قناعت و میانه روی اگر با بردباری و شکیبایی همراه باشد، زندگی با همه سختی هایش شیرین و گوارا می شود.۲

دو ـ فقر و عقب ماندگی: مصرف گرایی و اسراف از عوامل مهم فقر و عقب ماندگی است. فقر، مرگ تدریجی است، انسان را به پستی و نیاز می کشاند و عزت و شخصیت وی را از بین می برد. از دیدگاه دین، فقر موجب نقصان عقل، ایمان و عزت انسان و مایه تحقیر و انزوای وی است.۳

ابتلا به فقر بر اثر اسراف، هم فرد و هم جامعه را دربرمی گیرد. از یک سو، فرد بر اثر نداشتن برنامه ریی در معیشت و با اسراف، دچار فقر و تنگ دستی می شود و نمی تواند دیگر نیازهای خود را برآورده سازد. از دیگر سو، برخی به صورت اسراف آمیز، با مصرف سهم بیشتری از امکانات جامعه، دیگر افراد را از مصرف این امکانات محروم می کنند. به این ترتیب، اسراف عده ای موجب فقر اجتماعی می شود.۴

سه ـ کاهش نیروی ایمان: هر اندازه انسان غرق مصرف گرایی و اسراف شود، به همان اندازه از حقیقت و ایمان دور می شود تا جایی که قدرت ایمان و تقوای خود را از دست می دهد و امیال سرکش به وی هجوم می آورند و او را از اوج تعالی، به نابودی و نیستی می کشانند.۵

چهارـ ناتوانی در مبارزه با استعمار: عقربه زمان می چرخد، کاروان زندگی و فراز و نشیب های گوناگون پیش می رود و هر لحظه با توفان هایی شکننده و امواجی ویرانگر روبه رو می شود و این انسان است که باید چون مبارزی مقاوم و آگاه مشکلات را از پیش رو بردارد. انسان، گاه با فقر و فشارهای اقتصادی که از بطن طبیعت می جوشد، روبه رو می شود و گاه با فقرهای مصنوعی که دشمن برای جامعه آگاه و تلاشگر ایجاد می کند، تا چنین جامعه ای را از مبارزه بازدارد و تسلیم استعمار و استبداد کند، دست و پنجه نرم می کند. در این میان، انسان های خودساخته و متعادل، تسلیم و سست نمی شوند، ولی افراد اسراف کار، طاقت و توان خود را از دست می دهند و شکست می خورند.۶

پنج ـ تجمل گرایی: گاه منظور از تجمل گرایی، زیبایی دوستی و زینت است که در اسلام به آن سفارش بسیاری شده است، ولی گاه تجمل، نوعی زیاده خواهی و اسراف است که خطرها و پی آمدهای منفی فراوانی نیز دارد. برخی از این پی آمدها عبارتند از:

ـ تجمل، موجب از بین رفتن روح تعاون و نوع دوستی و ایجاد فاصله طبقاتی میان مردم می شود. اگر روحیه مصرف گرایی بر انسان غالب و کاخ نشینی، ملاک و معیار ارزش گذاری انسان ها شود، جامعه دچار دوگانگی خواهد شد.

ـ تجمل گرایی، انسان را زیاده طلب می کند و بی تردید، زیاده طلبی به تجاوز به حقوق دیگران می انجامد.

ـ آفت تجمل گرایی، جامعه را دچار بحران اقتصادی می کند. دل بستگی به دنیا و حس افزون طلبی، چنان در روح جوامع رسوخ می کند که نیاز به تولیدات خارجی افزایش می یابد.

ـ تجمل گرایی، از عواطف انسانی می کاهد، ارزش های اخلاقی را نابود می کند، مادی گرایی را تقویت می کند و کبر و خودفروشی را دامن می زند.۷

ب) پی آمدهای اجتماعی

اسراف، پی آمدهای دیگری نیز دارد که گستره آن سطح اجتماع است؛ گرچه موارد بیان شده نیز بر اجتماع تأثیر می گذارند. برخی پی آمدهای اجتماعی اسراف عبارتند از:

یک ـ کمبود منابع طبیعی: اسراف موجب از بین رفتن منابع و امکانات طبیعی می شود. خداوند منابع مورد نیاز انسان را به اندازه کافی در اختیار وی قرار داده است تا با مصرف متعادل بتواند به راحتی زندگی کند. مصرف بی رویه، افزون بر نابودی این اموال و امکانات، دیگر افراد جامعه را نیز از نعمت ها و امکانات طبیعی و خدادادی محروم می کند.۸

دوـ ایجاد اختلاف طبقاتی: یکی از عوامل اساسی ایجاد اختلاف طبقاتی در جامعه، ناهماهنگی در مصرف است. اگر گروهی در مصرف کالایی زیاده روی کنند و با امکانات بیشتر و بهتری مشغول زندگی شخصی خود شوند، امکاناتی که باید خرج توازن اجتماعی شود و پاسخ گوی نیاز همگان باشد؛ خرج هوس های فرد و موجب اختلاف طبقاتی می شود.

از دیگر سو، بینوایانی که زندگی این اسراف کاران بی خبر را می بینند، دچار بدبینی و بی اعتمادی می شوند و این بدبینی گاه موجب از هم پاشیدگی نظام جامعه می شود. در نتیجه، بیگانگان فرصت دخالت می یابند و زمینه نفوذ استعمار پدید می آید.۹

سه ـ نفوذ استعمار: استعمارگران غارتگر، برای پیشبرد نفوذ خود در یک جامعه می کوشند از راه های گوناگون، جامعه را از جنبه سیاسی، فرهنگی و به ویژه اقتصادی وابسته کنند تا به راحتی ثروت های ملت های محروم را به غارت برند.

آنان برای تحقق این امر، جوامع را مصرف گرا می کنند، به گونه ای که مصرف کننده اجناس آنان شوند و دل خوشی و سرگرمی جز بهتر خوردن و بهتر مصرف کردن نداشته باشند.۱۰

چهار ـ کاهش تولید: وقتی مردم جامعه ای به اسراف رو آورند و آزادانه و بدون کنترل به مصرف بپردازند، به تدریج، از قدرت تولید جامعه کاسته می شود؛ زیرا اگر منابع و امکانات اسراف شده ذخیره می شد، پشتوانه و نیرویی برای تولید بود و در نتیجه، دستگاه ها و عوامل تولید افزایش می یافت. هر اندازه محدوده اسراف کاری در اجتماع گسترده تر شود، از میزان تولید کاسته می شود، به گونه ای که نه تنها چنین کشوری نمی تواند پا به پای دیگر کشورها رشد کند، بلکه به سمت سقوط و نابودی کشیده می شود.۱۱

پنج ـ فاصله طبقاتی میان مردم و مسئولان: حضرت علی(ع)، اسوه سیاست و مدیریت اسلامی می فرماید:

خدا مرا پیشوای خلقش قرار داد و بر من و اجب کرد بر خود، خوراک، نوشیدنی و پوشاکم، مانند مردم ضعیف و مستمند، سخت گیرم تا فقیر از فقر من پیروی کند و ثروتمند با ثروتش، سرکش نشود.۱۲

آنچه آرام بخش قلب محرومان و فقراست و از سرکشی و سرمستی ثروت اندوزان جلوگیری می کند، ساده زیستی مسئولان است. بی شک، رفتار مسئولان نظام، الگویی برای مردم است که «الناس علی دین ملوکهم». امام صادق(ع) نیز در این باره می فرماید: «کونُوا دعاه الناس بِغَیرِ اَلْسِنَتکم؛ مردم را به غیر زبان (با عمل) دعوت کنید».۱۳

سخن امیر مؤمنان علی(ع) از جنبه ای دیگر نیز قابل تأمل و دقت است. ظهور اشرافیت، ارزشی شدن ثروت، تجمل گرایی و سرکشی و سرمستی ثروت اندوزان می تواند نتیجه رفتار و عملکرد مسئولان نظام باشد. اگر مسئولان بخواهند مانع سرکشی و جولان ثروتمندان شوند، باید خود، با حساب و کتاب، زندگی و خرج کنند.

اگر مسئولان در زمینه معرفی اموال عمومی به ویژه بیت المال مسلمانان، حضرت علی(ع) را اسوه خود قرار دهند، چنان که آن حضرت به اصبغ ابن نباته فرمود: «من با همین لباس و زاد و توشه ای که دارم، به شهرهای شما آمدم و اگر با بیش از آن از سرزمین شما خارج شوم، از خاینان خواهم بود.»۱۴ در این صورت، مردم در کنار مسئولان خواهند بود. حال اگر زرق و برق دنیا، مسئولان را فریفته خود کند و آنان بودجه عمومی کشور را صرف سفرهای خارجی گروهی و خانوادگی خود یا برگزاری سمینارها و کنفرانس های بی فایده و پرخرج کنند، پند مسئولان و نفوذ کلام آنان در توده مردم بی تأثیر خواهد بود.۱۵

رهبر عظیم انقلاب در این باره می فرماید: «مصرف گرایی، برای جامعه بلای بزرگی است. اسراف، روز به روز شکاف های طبقاتی و شکاف بین فقیر و غنی را بیشتر و عمیق تر می کند».۱۶

۲. پی آمدهای مصرف گرایی

اگر مصرف زده باشیم

دو روز دیگه جشن تولد دخترمه. این لباسارو دو بار تا حالا پوشیدم، قدیمی شده، این لوستر هم که دیگه دمده شده، خوب، اینا رو می ریزم دور. یه سرم باید به بازار بزنم.

اینها سخنانی است که برخی از ما پیش از برگزاری جشن یا مهمانی هایمان به زبان می آوریم و نشانه مصرف زدگی ماست. اگر رفتار ما بر پایه مصرف گرایی شکل گیرد و به عنوان یک ارزش اجتماعی نهادینه شود، پی آمدهای فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی زیان باری خواهد داشت.

الف) انسان امروز و غول مصرف گرایی (پی آمد فردی)

یک ـ از دست دادن آرامش و تغییر ارزش های انسانی

این روزها با ورود به یک فروشگاه زنجیره ای بزرگ، در ردیف مواد شوینده یا بهداشتی فروشگاه، با محصولات متنوع و بسیاری روبه رو می شویم که شاید یک قرن پیش اثری از آنها نبود. این همه لوازم آرایشی ـ بهداشتی با کاربردهای متفاوت، در حقیقت، محصولاتی هستند که بود و نبودشان، در زندگی خللی وارد نمی کند.

امروزه غول های اقتصادی و شرکت های بزرگ تجاری، برای رسیدن به اهداف خود، از انسان مصرف کننده ای تمام عیار ساخته و با تبلیغات مسخ کننده خود، در انسان نیازهای غیرواقعی و زاید به وجود آورده اند.

در جامعه امروز، اگر فلان محصول را استفاده نکنی یا آن را زاید بدانی، با انتقادهای تندی روبه رو می شوی و به بی کلاسی و عقب افتادگی معروف می شوی.

همچنین نظام تبلیغات، به طور غیرمستقیم، افراد شاد، موفق و خوشبخت را به عنوان یک مصرف کننده خوب و تمام عیار معرفی می کند. اگر لبخندهای پرمعنا و چهره های شاد و فضای دل نشین پوسترهای تبلیغاتی را به یاد آورید، حقیقت را بهتر درک خواهید کرد.

بدترین پی آمد تبلیغات پرحجم و همه جانبه رسانه ها، تغییر آرام و تدریجی نظام های ارزشی و باورهای فردی و اجتماعی ما درباره شیوه های زندگی است. آنچه امروز در سراسر دنیا تبلیغ می شود، این است که انسان، فقط مصرف کننده باشد، بدون آنکه بیاندیشد آیا نیاز دارد یا خیر. در حقیقت، انسان در این کارزار، به مصرف کننده ای بی اراده تبدیل شده که به خیال پوچ خود، در انتخاب آزاد است. چنین انسانی آزاد است در انتخاب یک محصول، به جای فلان کارخانه از بهمان کارخانه خرید کند، ولی در حقیقت، در خرید آن محصول آزاد و مختار نیست. اوج این بایدها را در خرید جهیزیه به روشنی می توان دید.

انسان امروز به شکل های گوناگون، ابزار دست قدرت طلبی و زیاده خواهی شرکت های بزرگ شده است. این شرکت ها با استفاده از قدرت رسانه ها و مسخ تبلیغاتی، به تدریج، عادت ها و ارزش های درونی ما را تغییر داده اند و شیوه زندگی و آنچه را هدف می پنداریم، از راه دور کنترل می کنند.

انسانی که در زندگی صنعتی امروز به یک عامل مصرفی تبدیل شده باشد، هویت و اصالت فردی خود را از دست می دهد. از این رو، احساس تنهایی شدیدی می کند و برای فرار از این تنهایی، به کل های بزرگ می پیوندد و به عضویت سازمان یا باشگاه یا گروهی در می آید و خود را در آن حل می کند تا از تنهایی رها شود.

شاید مقصر اصلی خود ما باشیم که با پناه بردن به مصرف گرایی، برای فرار از رنج های وجودی و نگرانی های زندگی، به این غول های صنعتی و اقتصادی قدرت بخشیده ایم و هر روز نیز از محصولات متنوع و بی فایده شان استقبال می کنید و می کوشیم یکنواختی زندگی خود را با مصرف این محصولات جبران کنیم. نمونه آشکار این اشتباه را در گرایش به مدل های جدید تلفن های همراه می توان دید که در حقیقت، هیچ تفاوت خاصی با انواع قبلی خود ندارند و فقط ابزاری جدید برای رفع روزمرگی ما هستند.

ایمان به خدا و شناخت حقیقی انسان از جایگاه خویش در نظام هستی و آنچه می تواند بیافریند و پی بردن به استعدادها و نیروهای خلاق درون خود و احساس هویت و معنا در زندگی، می تواند ما را از دام این مصرف گرایی رها کند. همچنین، وی را وادارد که فقط به نیازهای اساسی خود بیندیشید. به این ترتیب واژه مصرف گرایی برای بسیاری از ما بی معنا خواهد شد.

کمی فکر کنیم!! قدرت خرید ما افزایش یافته و تعداد سرانه خودرو در کشور ما در سال های اخیر، چند برابر شده