پاورپوینت کامل آغاز هفته احیای امر به معروفو نهی از منکر ۹۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آغاز هفته احیای امر به معروفو نهی از منکر ۹۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آغاز هفته احیای امر به معروفو نهی از منکر ۹۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آغاز هفته احیای امر به معروفو نهی از منکر ۹۲ اسلاید در PowerPoint :

۶۷

دوشنبه

۹ دی ۱۳۸۷

۱ محرم ۱۴۳۰

۲۹. Dec. 2008

ـ زلال وحی

ـ یک جرعه آفتاب

ـ اشاره

ـ گفتار مجری

ـ چراغ راه

ـ نکته ها

ـ زلال قلم

ـ شعر

ـ کوتاه و گویا

ـ آورده اند که …

ـ نظر شما چیه؟

ـ نظر ما اینه …

ـ کتابستان

زلال وحی

۱. «یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنکَرِ؛ مؤمنین کسانی هستند
که امر به نیکویی و نهی از بدکاری می کنند».[۱]

شیوه قرآن کریم آن است که امر به معروف را پیش از نهی از منکر می آورد؛ زیرا اگر
درهای معروف باز شود، درهای منکر بسته می شود. ازدواج آسان جلوی فحشا را می گیرد،
نماز که معروف است، انسان را از فحشا و منکر باز می دارد. اشتغال صحیح می تواند
مانع فسادهای اجتماعی گردد. شخصیت دادن به افراد و تکریم آنان، مانع سقوط و ابتذال
آنها می شود.[۲]

۲. «یَا بُنَیَّ أَقِمِ الصَّلَاهَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهَ عَنِ
الْمُنکَرِ وَاصْبِرْ عَلَی مَا أَصَابَکَ؛ پسرم! نماز را بر پا دار و امر به نیکی
کن و از بدی نهی کن و بر این کار از آنچه به تو می رسد صبر پیشه کن.»[۳] سرّ اینکه
حضرت لقمان در موعظه به فرزندش، بعد از سفارش به امر به معروف و نهی از منکر
می گوید: در برابر مصایب صبر و شکیبایی داشته باشد، آن است که انسان وقتی شخصی را
امر به معروف و نهی از منکر می کند، آن شخص شاید تحمل نکند و انسان را اذیت و آزار
دهد، ازاین رو، باید در برابر اذیت و آزار، صبر و شکیبایی کرد.[۴]

۳. «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ … وَلْتَکُن
مِّنکُمْ أُمَّهٌ یَدْعُونَ إِلَی الْخَیْرِ وَیَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ
وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنکَرِ … . وَلاَ تَکُونُواْ کَالَّذِینَ تَفَرَّقُواْ
وَاخْتَلَفُواْ …؛ به ریسمان خدا چنگ بزنید و متفرق نشوید … . و باید از شما
مسلمانان گروهی مردم را به نیکی دعوت کنند و به نیکوکاری امر و از بدکاری نهی کنند
… . و شما مسلمانان مانند کسانی نباشید که متفرق شدند و اختلاف ورزیدند».[۵]

از نظر قرآن کریم میان امر به معروف و نهی از منکر و وحدت اجتماعی مردم، رابطه
عمیقی هست؛ زیرا آیه امر به معروف و نهی از منکر در میان دو آیه وحدت قرار گرفته
است.[۶]

در قرآن کریم آیات بسیاری درباره فریضه امر به معروف و نهی از منکر وجود دارد که
برخی از آنها عبارت است از:

بقره: ۴۴؛ آل عمران: ۱۰۴، ۱۱۰، ۱۱۴؛ اعراف: ۱۵۷؛ توبه: ۶۷، ۷۱، ۱۱۲؛ حج: ۴۱؛ لقمان:
۱۷؛ مائده: ۷۹؛ عنکبوت: ۴۵؛ نحل: ۹۰.

با کمی تأمل می توان دریافت که تضادی بین دستور قرآن مبنی بر امر به معروف و نهی از
منکر با آیه شریفه ای که می فرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ
أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ؛ ای اهل ایمان بر شماست
نگهداری ایمانتان، هنگامی که هدایت شده باشید زیانی از کفر آنها به شما نخواهد
رسید.»[۷] وجود ندارد؛ زیرا آیه مذکور می فرماید که حساب هرکس جداست و گمراهی
دیگران لطمه ای به هدایت افراد نمی زند. بنابراین شما از گمراهان پیروی نکنید و خود
را نجات دهید.

افزون بر این، آیه شریفه، مربوط به زمانی است که امر به معروف و نهی از منکر تأثیری
در افراد تبه کار ندارد و قرآن کریم به مؤمنان می گوید که برای شما هیچ جای نگرانی
وجود ندارد؛ زیرا شما وظیفه خود را انجام داده اید و آنها نپذیرفته اند و یا زمینه
پذیرش در آنها وجود نداشته است. بنابراین، زیانی از این ناحیه به شما نخواهد
رسید.[۸]

یک جرعه آفتاب

۱. رسول خدا(ص): «مَنْ رَای منکم مُنکراً فَلیُغَیِّرهُ بِیَدِهِ، فَاِن لَم
یستَطِع فَبِلِسانِهِ، فإن لم یستطع فَبِقَلبِهِ وذلکَ أضعَفُ الایمانِ؛ هر یک از
شما منکری را دید، باید با دست خود آن را تغییر دهد. اگر نتوانست، با زبانش تغییر
دهد (و اعتراض کند) و باز اگر نتوانست، در قلبش آن را انکار کند و این ضعیف ترین
مرحله ایمان است».[۹]

۲. پیامبر اکرم(ص): «نَصرُ الْمَظُلومِ والأمْر بالمعروُفِ والنَّهیُ عَنِ
الْمُنْکَرِ جهادٌ؛ یاری رساندن به ستمدیده و امر به معروف و نهی از منکر جهاد در
راه خداست».[۱۰]

۳. پیامبر اکرم(ص): «مَنْ أمَرَ بمعروفٍ فَلیَکُن أمرُهُ ذلکَ بِمَعروفِ؛ کسی که
امر به معروف می کند، باید این کار را با شیوه خوبی انجام دهد».[۱۱]

۴. امام علی(ع): «مَنْ تَرَکَ إنکارَ المُنْکَرِ بِقَلبِهِ وِیدِهِ وَلِسانِهِ
فَحُوَ مَیِّتٌ بین الأحیاء؛ آن که منکر را با قلب و دست و زبانش انکار نکند،
مرده ای است میان زندگان».[۱۲]

۵. امام علی(ع): «قِوامُ الشریعَهِ الامرُ بالمعروفِ، والنَّهیُ عَنِ المُنکَرِ،
واقامَهُ الحدود؛ پایندگی شریعت به امر به معروف و نهی از منکر و بر پا داشتن حدود
[الهی] است.[۱۳]

۶. امام علی(ع): «الراضی بفعلِ قوم کالّداخِلِ فِیه مَعَهُم؛ هر که به کردار عده ای
راضی باشد، مانند کسی است که همراه آنان، آن کار را انجام داده باشد».[۱۴]

۷. امام علی(ع): «إنَّ الأمرَ بِالمَعروفِ والنَّهیِ عن المُنکر لَمْ یُقَرَّبا
أجَلاً ولم یقطعا رزقاً؛ امر به معروف و نهی از منکر، اجل کسی را نزدیک نکرده و
روزی کسی را نبریده است».[۱۵]

۸ . امام علی(ع): «وما اعمال البرِّ کُلِّها والجهاد فی سبیل اللهِ عِند الامر
بالمعروف والنهی المُنکر اِلّا کَنَفْثَهٍ فی بحرٍ لُجِّیٍّ؛ همه اعمال خوب از جمله
جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهی از منکر مانند قطره ای است در برابر
دریای بسیار موّاج».[۱۶]

۹. حضرت فاطمه(س): «فَرَضَ اللهُ الامرَ بالمعروف مُصلَحَه للعامَّهِ؛ خداوند امر
به معروف را برای اصلاح مردم قرار داد».[۱۷]

۱۰. امام باقر(ع): «اِنَّ الامرَ بالمعروفِ و النَّهیَ عن المنکَرِ سَبیلُ
الانبیاءِ ومِنهاجُ الصُّلَحاءِ؛ امر به معروف و نهی از منکر راه پیامبران است و
شیوه نیکوکاران».[۱۸]

۱۱. امام باقر(ع): «بِئسَ الْقَوْمُ قَوْمٌ یَعیبونَ الاَمْرَ بالمعروفِ والنَّهیَ
عَنِ الْمُنْکَرِ؛ بد مردمی هستند آن مردمی که امر به معروف و نهی از منکر را عیب و
نقص می دانند».[۱۹]

۱۲. امام صادق(ع): «حَسب المؤمِنِ عِزّاً إذ رأی مُنکَراً أن یَعلَمَ اللهُ
عَزَّوَجلَّ مِن قَلبِهِ إنکارَهُ؛ برای عزت مؤمن همین کافی است که هرگاه منکری را
ببیند خداوند عزوجل بداند که در دل آن را انکار می کند».[۲۰]

۱۳. امام صادق(ع): «وَیلٌ لِمَن یأمُرُ بالمُنکرِ ویَنهی عَنِ المعروف؛ وای بر
آن که به منکر امر و از معروف نهی کند».[۲۱]

اشاره

جایگاه و اهمیت امر به معروف و نهی از منکر

سهیلا بهشتی

امر به معروف، یعنی برانگیختن و فرمان دادن به چیزی که نزد عقل یا شرع، خوب و مطلوب
دانسته شده است. نهی از منکر، یعنی باز داشتن و منع کردن از آنچه نزد عقل و شرع، بد
و ناپسند شمرده شده است.

این دو اصل مهم برای دین و زندگی سالم، از نعمت های بزرگی است که از ابعاد گوناگون
مورد توجه قرآن، بزرگان دین و دانشمندان اسلامی قرار گرفته است. این دو فریضه به
دلیل نوع کارکرد و تأثیرات شگرفی که از خود بر جای می گذارند، از جایگاه ممتازی
نسبت به دیگر احکام و فرایض دینی برخوردارند. اساساً اقامه امر به معروف و نهی از
منکر یکی از دلایل لزوم تشکیل حکومت اسلامی است.

نقش امر به معروف و نهی از منکر در قیام حسینی

در هفته اول ماه محرم هر سال که به هفته «احیای امر به معروف و نهی از منکر»
نام گذاری شده است، این دو فریضه مورد عنایت و تأکید و یادآوری قرار می گیرد. این
نام گذاری در واقع از این حقیقت ناشی می شود که در ذهنیت شیعیان، قیام عاشورا و
نهضت حسینی با امر به معروف و نهی از منکر پیوند می خورد و تداعی می شود.

امام حسین(ع) در آخرین سال حکومت معاویه در خطبه ای که در عرفات ایراد کرد فرمود:
«خداوند فرموده است مردان و زنان مؤمن برخی سرپرست برخی دیگرند، امر به معروف و نهی
از منکر می کنند. خداوند (در توصیف مؤمنان) ابتدا امر به معروف و نهی از منکر را
بیان کرد چرا که امر به معروف و نهی از منکر فریضه ای است که اگر چنان که حقش است
به پای داشته شود تمامی واجبات آسان و دشوارش استوار و پابرجای خواهد شد …».[۲۲]

قیام امام حسین برای تحقق امر به معروف و نهی از منکر بود؛ چنان که در وصیت نامه
خود به برادرش محمد بن حنفیه به صراحت می فرماید: «هدف من از این حرکت اصلاح طلبی
در امت جدم است و می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم و بر طبق روش و سیره
پیامبر و علی(ع) عمل کنم.» همچنین در زیارت معروف وارث که از امام صادق(ع) رسیده
است چنین می خوانیم: «گواهی می دهم که تو نماز را بر پا داشتی، زکات را پرداختی و
امر به معروف و نهی از منکر کردی».

بر این اساس ماهیت نهضت عاشورا احیای اسلام بود و وجود مقدس حسین بن علی(ع) در این
نهضت عملاً یک آمر به معروف و ناهی از منکر.[۲۳]

شرایط و مراتب امر به معروف و نهی از منکر

از نظر فقهای اسلام، شرایط امر به معروف و نهی از منکر عبارت است از اینکه: آمر به
معروف و ناهی از منکر، معروف و منکر را بشناسد؛ احتمال تأثیر را در فرد مقابل بدهد؛
بداند که او بنای تکرار گناه را دارد؛ این کار ضرر جانی، مالی و عرضی بر خود و دیگر
مؤمنین نداشته باشد.

امر به معروف و نهی از منکر دارای مراتبی است که با حصول نتیجه با استفاده از مرتبه
پایین تر استفاده از مرتبه بالاتر جایز نمی باشد. این مراتب عبارتند از: ۱. مرحله
قلبی: اولین درجه و مرتبه نهی از منکر انکار قلبی است و منظور از آن این است که فرد
عملی را از خود آشکار سازد که نشان دهنده انزجار درونی او از منکر باشد و با این
عمل بفهماند که خواهان انجام دادن معروف و ترک منکر است. این مرتبه، خود دارای
درجاتی است مانند: بستن چشم به هنگام مواجه شدن با منکر و چهره درهم کشیدن و روی
گرداندن یا ترک رفت و آمد با شخص معصیت کار. ۲. مرحله زبانی: اگر فرد بداند که
مقصود او با مرتبه اول حاصل نمی گردد واجب است از مرتبه دوم یعنی زبانی استفاده
کند. به عبارت دیگر در این مرحله با وعظ و ارشاد و سخن نرم فرد را از اشتباه
خود آگاه و او را دعوت به خیر و صلاح کند. ۳. مرحله عملی: اگر آمر یا ناهی اطمینان
پیدا کند که هیچ کدام از دو مرحله پیشین کارساز نیست، واجب است از مرحله سوم یعنی
مرحله عملی استفاده کند. این مرحله نیز دارای درجاتی است و باید از ملایم ترین
برخورد شروع شود به گونه ای که با کمترین آسیب هدف امر و نهی تأمین گردد. در مواردی
که اقامه معروف و از بین بردن منکر مستلزم اعمال قدرت و آسیب می شود باید آن را به
عهده حکومت اسلامی و یا حاکم شرع گذاشت. مقام معظم رهبری در این باره فرموده اند:
«در جامعه اسلامی تکلیف عامه مردم امر به معروف و نهی از منکر با لسان است، اما اگر
کار به برخورد بکشد آن دیگر به عهده مسئولین است».[۲۴]

شیوه های مؤثر در امر به معروف و نهی از منکر

یکی از مسائل مهم درباره امر به معروف و نهی از منکر، توجه به چگونگی اجرای آن و
دانستن ظرافت های این کار حساس است. چه بسا در مواردی کاری با انگیزه مثبت، نتیجه
منفی در برداشته باشد. پیامبر درباره چگونگی امر به معروف فرموده است: «کسی که امر
به معروف می کند، باید این کار را با شیوه خوبی انجام دهد».[۲۵]

بنابراین، توجه به بعضی از شیوه ها در تأثیرگذاری امر به معروف و نهی از منکر مؤثر
است که به ذکر بعضی از آنها می پردازیم:

۱. شخصیت دادن و توجه به کرامت انسان: اگر انسان به جایگاه بلند و کرامت خود توجه
کند، هرگز خود را به کارهای زشت آلوده نمی کند؛ ازاین رو هرگز با تحقیر و توهین و
اهانت، به خصوص در حضور دیگران نمی توان کسی را به کار نیک فراخواند یا او را از
کار زشت باز داشت. این گونه برخوردها گاهی عامل لجاجت می شود؛ ولی شخصیت دادن به
فرد و برخورد احترام آمیز، توجه او را به کار نیک بهتر جلب می کند.

۲. زمینه سازی: بسیاری از تذکرها اگر بدون مقدمه چینی های لازم انجام شود، اثرگذار
نخواهد بود. ذکر مقدماتی که آمادگی فکری و روحی طرف مقابل را برای پذیرش فراهم
می سازد، بر نفوذ کلام می افزاید. در زمینه سازی باید نکاتی در نظر گرفته شود که از
نظر عاطفی و منطقی در ارتباط با نتیجه نهایی مورد نظر باشد.

۳. ادب در گفتار و رفتار از عوامل جذب است: نوع گفتار و عمل شخص باید چنان باشد که
اعتماد طرف مقابل را جلب کرده و به دنبال آن تذکرها و امر و نهی ها اثرگذار باشد.
بدزبانی و هتاکی و گفتار نیش دار و تندخویانه، عامل دفع است و اثر سخن را خنثی
می کند.

۴. هم زبانی: با هر کس باید با زبان خاص خودش سخن گفت. راه های تأثیرگذاری در
مخاطبان متفاوت است، شناخت زبان و ویژگی های روحی فرد، ضامن توفیق بیشتری است.

۵. تذکر خصوصی: گاهی تذکر دوستانه و خصوصی مؤثرتر از افشاگری در حضور دیگران است.
تذکر باید آیینه وار و صادقانه و بی غرض باشد و عیب و کاستی را به شخص نشان دهد نه
کوچک تر و بزرگ تر از آنچه هست و نه از روی غرض و انتقام و کینه. حفظ شخصیت و
موقعیت افراد و آبروی آنها تأثیر زیادی در نفوذ کلام دارد.[۲۶]

گفتار مجری

امر به معروف، از فرمان های خداوند است که چون دیگر خواسته های او، اهمیت و عظمت
والایی دارد. در میان دستورهای اسلام و واجبات الهی، امر به معروف و نهی از منکر در
صدر فرایض دینی قرار گرفته است. در نظام سیاسی اسلام، همه افراد نسبت به همه قوانین
و تمام طبقات جامعه حق نظارت عمومی دارند که ضامن اجرای عدالت و قسط و تضمین کننده
رسیدن جامعه به کمال و سعادت است.

امر به معروف و نهی از منکر به عنوان یک ساز و کار برای اصلاح فرد و جامعه، برترین،
مؤثرترین و جامع ترین نظام اصلاحی به شمار می رود. هر عملی که عقل یا شرع آن را
پسندیده بشمارد، معروف به شمار می آید و هر کاری که عقل یا شرع آن را ناپسند
بشمارد، منکر محسوب می شود. با این وصف، تمامی محتوای دین مشمول عنوان عام معروف و
منکر می شود.

امر به معروف و نهی از منکر یک وظیفه فرادینی است؛ یعنی عقل انسان به اهمیت و ضرورت
دعوت یکدیگر به سوی نیکی و پاکی حکم می کند. بر این اساس، هر کار پسندیده یا ناپسند
اعم از اینکه جزو واجبات یا محرمات، مستحبات یا مکروهات شرعی باشد یا جزو هیچ یک از
این عناوین نباشد، مصداق یکی از دو عنوان معروف و منکر قرار می گیرد.

رمز و راز اثربخشی امر به معروف و نهی از منکر را می توان در سالم سازی محیط و
بهسازی جامعه دید؛ از همین رو تعبیرات استثنایی و کم نظیری در لسان معصومین(ع)
درباره این فریضه بیان شده که نشان دهنده شأن والا و عظمت خارق العاده آن است؛
مانند این ح