پاورپوینت کامل بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی! ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی! ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی! ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی! ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

۱۶

دکتر محمّد ترکمان (مورّخ)، معتقد است که پیش زمینه جهانگردی و آشنایی با آداب،
رسوم و فرهنگ کشورهای دیگر، باید آشنایی کامل با فرهنگ ایرانی و آداب و رسوم اقوام
مختلف کشور خودمان داشته باشد. به همین خاطر، چند سالی است که عدّه زیادی از
دوستانِ قدیمی دکتر، به همراه خودش تصمیم به ایرانگردی گرفته اند و همین اعتقاد،
بهانه خوبی بود که تصمیم بگیرم قبل از گشت و گذار در کشورهای دیگر، به شهرها و
روستاهای کشور خودمان سفر کنم و نقطه شروع این سفرها، آذربایجان» بود. برای ما
تهران نشین ها ـ که با زندگی شهری و دود و ساختمان های بلند و سیمان گره
خورده ایم ـ، شاید شیوه متفاوت زندگی مردم در استان های دیگر، کمی برایمان عجیب
باشد. حتّی جالب است بدانید که واکنش فیزیکی خیلی از همسفرانم در روز اوّل حضور در
استان آذربایجان و تنفّس در هوای تمیز، سردردهای پی در پی بود. به هرحال، زندگی در
دود، به راحتی می تواند ریه ها و رگ های ما را نسبت به هوای تمیز، حسّاس کند!

در طول سفر چهارروزه ام به آذربایجان و قسمت کُردنشینِ این استان (مهاباد)، متوجّه
تفاوت های فرهنگی بسیاری شدم که با دور شدن از پایتخت و شهرهای اطرافش می توان به
این نکات رسید. آنچه می خوانید، نه به طور کامل، سفرنامه» است، و نه تحلیل
جامعه شناختی». تنها مشاهدات یک روزنامه نگار از فضای متفاوت زندگی اقوام مختلف
است. قضاوت را می گذارم به عهده خودتان!

یک. ورود به مراغه در ساعت هفت صبح

دوازده ساعت با قطار، در راه بودیم تا به مراغه رسیدیم. آسمان آبی، اوّلین چیزی بود
که توجّهم را به خودش جلب کرد. درست رو به روی در خروجی راه آهن مراغه، این جمله را
نوشته بودند: مراغه: باغ شهر ایران؛ بهشت آذربایجان». رانندگان بسیاری در جلوی
راه آهن، به زبان ترکی، مسافران را به سوار شدن به تاکسی، ترغیب می کردند. اتوبوس،
منتظرمان بود. چهره های جوان بسیاری، بین رانندگانْ به چشم می خوردند. سوای
انسان ها، ساختمان های کوتاه و بافت سنّتی شهر، علاوه بر ایجاد آرامش، تفاوت زندگی
در پایتخت را یادآوری می کردند.

اوّلین جایی که از آن بازدید کردیم، معبد مهر» بود. مهرپرستان، معتقد بودند که
خدای مهر، در غار به دنیا آمده است و به همین خاطر، هر غاری که می دیدند، تبدیل به
معبد می کردند. در معبد مهر، دالان و گذرگاهی صعب العبور بود که می گفتند اگر حاجتی
داشته باشید و از زیر آن دالان عبور کنید، به حاجت خود می رسید. به گفته راهنمای
تور، عدّه زیادی از جوان ها و پیرها از معبد مهر، حاجت گرفته اند.

آثار باستانی در شهر مراغه، بسیار زیاد است. علاوه بر طبیعت زیبایی که دارد، بسیاری
از بناهای قدیمی در این شهر حفظ شده اند. بناها و آثاری مثل: گنبد غفاریه، گنبد سرخ
و رصدخانه ای قدیمی که عدّه ای معتقدند که یکی از مدارهای اصلی زمین از آن جا
می گذرد!

شهر مراغه، بازار بزرگی نیز دارد. بلواری بزرگ که بازارهای سنّتی و مسقّف، در اطراف
آن هستند. در این بازارها از صابون معروف مراغه، تا پنیر محلی، شیره انگور و
شیرینی های محلّی پیدا می شود. امّا نکته عجیب، حضور کم رنگ جوان ها بود. وقتی از
راهنمای تور پرسیدم که چرا جمعیت جوان در این شهر، کم است، در جوابم گفت: عدّه
بسیاری از جوان های این شهرستان، به درس علاقه دارند و چون امکانات برای تحصیلاتشان
فراهم نیست، به شهرهای بزرگ تر می روند و به همین خاطر، هر سال، تعداد زیادی از
جوان ها از این شهر، کوچ می کنند. امّا در بازار، چهره های جوان بسیاری دیده
می شدند؛ جوان هایی که در شیرینی پزی و تولید محصولات سنّتی شهر مراغه، راه
پدرانشان را پی گرفته اند و به صورت خانوادگی، در حوزه ای خاص کار می کنند.

دو. دریاچه ارومیه؛ سرشار از نمک

از مراغه تا ساحل رحمانلو، حدود نیم ساعت در راه بودیم. مجتمع گردشگری رحمانلو،
نسبت به موقعیت جغرافیایی ای که دارد، چندان مجهّز نیست. امکانات رفاهی در آن، به
قهوه خانه ای سنّتی و یک سوپر مارکت، خلاصه می شود؛ امّا همین قهوه خانه ـ که مشرف
به دریاچه زیبای ارومیه است ـ، مکان خوبی برای سپری کردن یک روز تعطیل برای
خانواده هاست. با این حال، جمعیت زیادی در آن جا دیده نمی شود.

دریاچه ارومیه، سرشار از نمک است. ساحل دریاچه، نه شن دارد، نه ماسه. تمام ساحل را
نمک فرا گرفته که زیر نور خورشید، زیبایی فوق العاده ای دارد. علاوه بر نمک، آب
دریاچه، پر از لجن و جلبک هایی است که از آنها استفاده های درمانی (خصوصاً برای
بیماری های پوستی) می شود. امّا همین دریاچه، باعث نگرانی فعّالان محیط زیست شده
است؛ به این خاطر که جانواران کمیابی در آن زندگی می کنند که زندگی آنها نیز با خطر
خشک شدن دریاچه ارومیه، به مخاطره افتاده است.

بعد از سپری کردن ِ چند ساعتی در کنار دریاچه ارومیه، راهی جالیزهای اطراف آن جا
می شویم. کشاورزان زیادی همراه فرزندانشان در این جالیزها مشغول کار هستند. خیار،
خربزه، گوجه فرنگی و آفتابگردان، محصولات این جالیز ها هستند که با قیمت ارزان،
فروخته می شوند. یکی از کشاورزان، از این که محصولات مرغوب این جالیز ها را به قیمت
ارزان از آنها می خرند، امّا در شهرهای بزرگ تر، دو برابر و حتّی گاهی چند برابر
قیمت خرید می فروشند، گلایه می کند. زندگی خیلی از مردم این قسمت از شهرستان، از
راه کشاورزی می گذرد.

قاسم، فرزند یکی از آنها، با حسرت از رؤیای تحصیل در دانشگاه، برایم گفت و این که
خیلی دوست داشته که بتواند در یکی از استان های بزرگ کشور، درس بخواند؛ امّا به
خاطر سن بالای پدر و مادرش، بیشتر از سوم راهنمایی نتوانسته ادامه بدهد و بعد،
مجبور شده تا پا به پای آنها کار کند. همین مسئله، فکرم را حسابی به خودش مشغول
کرد. یاد این افتاده بودم که در سفری که به بم (بعد از زلزله) داشتم، اسامی تعداد
زیادی از دانش آموزان را دیدم که در کنکور سراسری، پذیرفته شده بودند. تصوّر این که
جوان ها در مناطق محروم و در مناطقی که برای امرار معاش، مجبور به کار و فعّالیت