پاورپوینت کامل نگاهی به مجموعه های شعری شاعر اهل بیت ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نگاهی به مجموعه های شعری شاعر اهل بیت ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نگاهی به مجموعه های شعری شاعر اهل بیت ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نگاهی به مجموعه های شعری شاعر اهل بیت ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

۲۸

قال امام صادق (ع):

»ما قال فینا قائل شعراً حتی یؤید بروح القدس؛ کسی درباره ما شعری نمی سراید مگر آنکه مؤید به دم روح القدس (جبرئیل) باشد».

این که شعر را و به خصوص شعر آیینی را چه بدانیم و تلقی مان از آن چه باشد «تنها در گرو تعریفی ذهنی است که از شعر آیینی داریم». عده ای شعر آیینی را شعری می دانند که در بطن آن «ارتباط تنگانگی بین موضوعات توحیدی، نیایشی، عرفانی، اخلاقی، حکمی، اجتماعی با تعالیم اسلامی و باورهای دینی» وجود داشته باشد و به همین دلیل و وجود همین مفاهیم ارزشمند است که این نوع شعر، مرتبه ای متعالی را در نزد مخاطب داراست.

شعر آیینی، قلمرو بیان مفاهیم ارزشی ست و محل به نمایش گذاردن اسوه هایی که این ارزش ها در وجود آنها متعالی تر از دیگران جلوه کرده است؛ با این پیش زمینه، می توان گفت چه کسانی بهتر و والاتر از ائمه ی اطهار و خاندان عصمت و طهارت(ع) که با سرودن پیرامون و در خصوص ایشان، شعر را به سمت پویایی و مانایی سوق دهیم؟!

در این که شعر سرودن برای اهل بیت یک ارزش و حتی ضرورت است هیچ بحثی نیست. اما معیار سرایش در خصوص اهل بیت چیست؟ چگونگی شناخت و کاربرد این معیارها جای بحث مفصل دارد که در این مجال نمی گنجد اما اجمالاً باید گفت شعر آیینی، شعری نیست که فقط با به کار بستن اسامی خاص (اسامی ائمه ی اطهار(ع)) و یاری جستن از اصطلاحات دینی مبدل شود به شعر مذهبی یا آیینی، یعنی ستایشگر شعری نیست که بتوان آن را در ژانر یا گروه و مجموعه ی شعر آیینی دسته بندی کرد. «مهم این است که ما قضیه (مفاهیم ارزشی) را برای شنونده، عینی و ملموس کنیم و او را با استفاده از هدایت ها و هویت های مذهبی خویش جهت بدهیم». یعنی شعری که بتواند مخاطب را در مسیری قرار بدهد (و یا حداقل مسیری را برایش مشخص بکند) که راه سعادت و کمال او باشد، مسیری که با چهارده ستاره ی نورانی بر ایمان مشخص شده است، شعر آیینی شعری است متعهد، که وظیفه اش ارائه ی راه کار است و نشان دادن فضایل و خصایل پسندیده و چگونه طرف بستن از ارزش ها.

این جستار به بهانه ی معرفی کتاب ارزشمند جناب آقای محمد جواد غفور زاده (شفق) شکل گرفته است. نگارنده لازم می داند که بر این نکته تأکید کند که به هیچ رو، قصد و توان نقد مجموعه ی مذکور و سروده های این شاعر بزرگوار را ندارد، پس این مبحث را نقد و بررسی نمی نامد و تنها بستنده و اکتفا می کند به این جمله که: «خواسته است تا در اشعار این شاعر عزیز، کمی کنجکاوی کند…«

»الا یا ایها الساقی…»؛

قال صادق(ع):

ما من احد قال فی الحسین شعرا، فبکی و ابکی به، الا اوجب الله له الجنه و غفرله

هیچ کس شعری برای امام حسین(ع) نمی سازد و با (خواندن) آن نمی گرید و (کسی را) نمی گریاند، مگر آن که خداوند، بهشت را برای او واجب می گرداند و (گناهان) او را می آمرزد.

شعر عاشورایی، در دسته بندی اشعار آیینی شاید بالاترین درصد سروده های آیینی را به خود اختصاص داده است. عاشورا عرفات عشق است، عاشورا مکالمه ی بدون واسطه با خداست، عاشورا خود عشق است، سوز است و گداز، راز است و نیاز. شاعر عاشورایی، پیامبری ست که بی واسطه با خداوندگار خویش در ارتباط است. شاعر عاشورایی ادامه ی فریاد سرخ حسین است در گوش زمان و قلمش سایه ی تکاپوی شمشیر اباعبدالله است، شعر عاشورا و شاعر عاشورایی پیام آوران عشق اند و در همیشه ی تاریخ، شعر عاشورا جزء جزء اش سخن از عشق می گوید و آینه ای ست که بی کم و کاست باز می نمایاند. »شعر عاشورایی با تصنع و تکلف رابطه ی چندانی ندارد، خمیر مایه ی شعر عاشورایی سوز است شور گداز، درد است و فراق، شوق است و اشتیاق و بدون اینها شعر عاشورایی معنا و مفهومی ندارد…

شاعر عاشورایی کسی ست که با مفاهیم زندگی کرده باشد و این مفاهیم برای او درونی شده باشد، آنگاه وقتی لب به سخن می گشاید شعری که از لبانش بیرون می تراود که رنگ و بوی عاشورا دارد« شعری که نشان از بی نشانه ای دارد که تنها در عاشورا می توان یافت اش و شاعری که نشانی از بی نشان، می یابد حاصل یافته هایش می شود «الا یا ایها الساقی…«!

در مواجهه ی اول با کتاب «الا یا ایها الساقی…» عنوان کتاب است که جلب توجه می کند، بخشی از یک مصراع که بدون درنگ در ذهن مخاطب، تمامی بیت را تداعی می کند؛

الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

از این بیت حافظ تاویل های فراوانی شده است اما به معروف ترین آن ها بسنده (و استناد) می کنیم:

…عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

حافظ، عشق را فریبنده پنداشته است، به این معنا که ابتدا رویه ی زیبایش را نشان عاشق می دهد ولی بعد در عمل با مشکلاتی که بر سر راه عاشق قرار می دهد او را می آزماید، اما سؤالی که این جا مطرح است (بخصوص در ارتباط با این کتاب) این است که این فریبندگی در مورد همه مصداق پیدا می کند؟ آیا هیچ کسی نیست که قبل از چشیدن این شیرینی از مشکلات بعدی آن با خبر باشد؟ و یا آیا حضرت عباس باب الحوائج (ع) از مشکلات عشق بازی آگاه نبودند؟ برای پاسخ به این سؤالات بهترین راه طرح سؤال دیگری است: عشق حقیقی چیست؟

عشق به زعم گروهی در تقابل با عقل است و حکایت آب و آتش و این آب و آتش به هیچ رو در کنار یکدیگر به توافق نمی رسند؛ یعنی عشق عقلائی وجود ندارد؛ عشقی که بر اساس و مبانی عقلی فراهم آمده باشد بی شک عشقی است سالم از تمام جهات و پایدار، که گذشت زمان و مسائل جانبی در آن راه نمی یابند و این پاسخ سؤال است که در خصوص حضرت عباس ذکر کردیم. حضرت عباس با آگاهی به این مسائل بود که خویش را جاودانه کرد و عاشقانه جانبازی کرد؛ این همه تفسر، تنها به این دلیل بود که به این نتیجه برسیم که حتی عنوان یک کتاب گاهی می تواند در خود رمز و رازی نهفته باشد و مؤلف، نامی را که برای اثرش انتخاب می کند به منزله ی مقدمه و پیش زمینه ای برای موضوعاتی در نظر بگیرد که قصد بیانش را دارد….

شاعر از جایگاه باب الحوائج، آگاه است و کوشیده است که حتی عنوان کتاب اش را به گونه ای انتخاب کند که بتواند جان مطلب را در خصوص حضرت عباس بیان کند، شاعر سعی دارد تا در کتاب بهترین و برازنده ترین زبان را برای بیان فضایل اباالفضل العباس(