پاورپوینت کامل شعر آئینی، فقط شعر ماتمی و رثا نیست ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شعر آئینی، فقط شعر ماتمی و رثا نیست ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شعر آئینی، فقط شعر ماتمی و رثا نیست ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شعر آئینی، فقط شعر ماتمی و رثا نیست ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

به فرهنگ سازی نیاز داریم تا فرهنگ نوین ستایشگری جایگزین فرهنگ غالب کنونی گردد.

«شعر آیینی» کلامی است «معنوی»، «مخیَل» و «مخیِل» و غالباً «آهنگین» که دارای
قلمرو موضوعی بسیار گسترده ای است و هرمقوله ای که صبغه دینی داشته و متأثر از
آموزه های اسلامی باشد، در این قلمرو موضوعی قرار می گیرد. برای توضیح بیش تر عرض
می کنم:

۱. قید «معنوی» به دلیل آن است که دارای معنای کاملی باشد، کلام منظومی که فاقد
معنا باشد اصولاً شعر تلقی نمی گردد.

۲. قید «مخیّل» بودن کلام منظوم به جهت آن است که برخاسته از «خیال» باشد، و کلام
منظوم فاقد عنصر «خیال»، شعر نیست.

۳. قید «مخیّل» بودن آن به این خاطر است که قدرت «خیال انگیزی» داشته باشد و در ذهن
مخاطبان، تصاویر تازه ایجاد کند؛ تصاویری که شاید در ذهن خود شاعر نقش نبسته باشد!

رسالت عنصر «خیال» در شعر امروز، رسالتی مضاعف و دوبعدی است. شعر امروز باید هم خود
دارای تصویر و فضای عاطفی باشد و هم در ذهن مخاطبان به تصویرگری و فضاسازی بپردازد
و شعر آیینی، مستثنی از این قاعده کلی نیست و شعری که فاقد عنصر خیال باشد، هرگز
قادر به ایجاد فضای تصویری نخواهد بود.

۴. قید «غالبا آهنگین» از این جهت در تعریف لحاظ شده، که در زمانه ما «وزن» از
عناصر اصلی شعر نیست. اگرچه موزون بودن کلام، بار موسیقیایی و توان آهنگین بودن آن
را بالا می برد. بنابراین شعر سپید و آزاد، اگر آهنگین هم نباشند به شرط دارا بودن
عناصر دیگر، در شمار انواع شعر قرار می گیرند؛ ولی غالباً نوعی آهنگ را با خود
دارند، آهنگی که برخاسته از «وزن» نیست.

۵. یکی از عناصر اصلی شعر از نظر قدما «قافیه» بود و در تعریف شعر به مقفّی بودن آن
تأکید می کردند ولی امروز، این عنصر شعری، حضور خود را به کلام منظوم تحمیل نمی کند
و شاعر می تواند عطای آن را به لقایش ببخشد. قیودی که عرض شد، در تمامی انواع شعر
فارسی، که در زمانه ما رواج دارد، ساری و جاری است و شعر آیینی ما نیز باید خود را
با این مؤلفه های قیدی وفق دهد.

۶. تنها مسأله ای که شعر آیینی را از سایر انواع شعر مجزا می کند، قلمرو موضوعی آن
است و برخلاف بسیای از پژوهش گران و صاحب نظران، که شعر مذهبی را موضوعاً به دو
مقوله مناقبی و ماتمی محدود می دانند، ما بر این باوریم که این عزیزان عنایت تام و
تمام به مقوله تأثیرپذیری شاعران از قرآن کریم و نهج البلاغه و صحیفه سجادیه و متون
متین روایی و منابع متقن تاریخی اسلام نداشته اند. مثنوی مولانا، گلستان و بوستان
سعدی، خمسه نظامی و متون منظوم عرفانی و حتی آثار غزل سرایان بزرگی همانند حافظ،
مشحون از رهنمودهای قرآنی و مفاهیم وحیانی و مقوله های ارزشی روایی است و میزان
تأثیرپذیری آنان را از متون دینی آشکار می سازد و در شروح بسیاری که بر آثار منظوم
این سخنوران بزرگ پارسی زبان نوشته اند، ردّپای این تأثیرپذیری ها را در جای جای
آثارشان به روشنی می بینیم. اگر نگاه خود را محدود به دو قلمرو موضوعی مناقبی و
ماتمی کنیم، تکلیف آثار منظوم توحیدی، نیایشی، عرفانی، اخلاقی و تعلیمی درقلمرو
شعر فارسی چه می شود؟ باید آن ها را از زیر مجموعه های کدام نوع شعر تلقی کنیم؟! از
منظری که ما به قلمرو شعر آیینی نگریسته ایم، اغلب آثار فاخر و ماندگاری که در
پیشینه شعر فارسی به ثبت رسیده است، صبغه آیینی دارد و در قلمرو شعر آیینی قرار
می گیرد. بنابر تعریفی که از شعر آیینی به دست دادیم، ما با سه قلمرو موضوعی کاملاً
مشخص رو به روهستیم و این تقسیم بندی موضوعی را می توانیم از شعر آئینی داشته
باشیم:

۱. شعر ماورایی: شامل مقوله های فراخاکی، از قبیل: مقوله های توحیدی، نیایشی،
عرفانی و سلوکی.

۲. شعر رهایی: شامل مقوله های پندی و اخلاقی، اجتماعی، آموزه ای و رهنمودی، که به
«رهایی» انسان از شرّ دشمنان درونی یعنی: شیطان و نفس و هواهای نفسانی، و نیز
رهاییانسان از بند دشمنان بیرونی، مانند قدرت های خودکامه و سلطه گر و استعماری و
خود محور می اندیشد و با به کاربستن آن هاست که انسان به «رهایی» می رسد و از این
پس، مقوله های ما