پاورپوینت کامل حرف های تنوری شماره ۸۳-۸۴ ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حرف های تنوری شماره ۸۳-۸۴ ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حرف های تنوری شماره ۸۳-۸۴ ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل حرف های تنوری شماره ۸۳-۸۴ ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

۵۲

خداحافظی مهدوی کیا

ایا استقبال تماشاگران هامبورگ را از مهدوی کیا دیدید یا چیزی درباره آن شنیده اید؟

نکته جالب درباره این ماجرا آن است که مهدی مهدوی کیا از فصل اینده دیگر پیراهن
هامبورگ را نمی پوشد و این احتمال وجود دارد که فصل اینده در برابر همین تیم با
پیراهن دیگری بازی کند، اما هامبورگی ها ترجیح دادند به چشم یک خائن یا دشمن به او
نگاه نکنند و به یاد خاطرات هشت سال گذشته، آخرین روز را به یادماندنی کنند!

یک تصور این است که ما عاطفی هستیم و آلمانی ها ماشینی! جشن خداحافظی مهدوی کیا
نشان داد که این تصور اشتباه است. رفتار آنان را با خودمان مقایسه کنیم. کدام
بازیکن فوتبال را در ایران سراغ دارید که در روز آخر از طرف تماشاگران این گونه
تشویق شود!

صهیونیسم دست از سر ورزش ایران برنمی دارد!

هر زمان که قرعه کشی جام باشگاه های اروپا یا جام یوفا صورت می گیرد، از شانس بد
بازیکنان ایرانی شاغل در اروپا تیم های اروپایی با تیم هایی از رژیم اشغالگر در یک
گروه قرار می گیرند.

اولین بازیکنی که با این مشکل مواجه شد مهرداد میناوند بود که با اشتروم گراتس در
گروه تیم مکابی اسرائیل قرار گرفت، اما مهرداد همان کاری را کرد که باید می کرد و
با اشتروم گراتس به اسرائیل نرفت.

وحید هاشمیان دیگر بازیکنی بود که باید با بایرن مونیخ به تل آویو می رفت و ماگات
اصرار زیادی به حضور او در این بازی داشت، اما هاشمیان این کار را نکرد و خیلی ها
می گویند او به همین دلیل آخر فصل از بایرن مونیخ جدا شد.

و در آخرین نوبت رحمان رضایی با لیورنو در گروهی قرار گرفت که تیم مکابی اسرائیل در
آن حضور داشت و این مدافع ایرانی هم برای دفاع از حق مردم مظلوم فلسطین همان کاری
را کرد که سایر بازیکنان و ورزشکاران ایرانی پیش از این کرده بودند. این است حس
همدردی که در تمامی ورزشکاران ما موج می زند و به آنان باید افتخار کرد.

همه می بخشند!

۱. من می بخشم؛ تو می بخشی؛ او می بخشد.

۲. ما می بخشیم؛ شما می بخشید؛ آنان می بخشند.

۳. تو خطا کنی، من می بخشم؛ من خطا کنم، تو می بخشی؛ او خطا کند، ما می بخشیم.

۴. ما خطا کنیم، آنان می بخشند؛ آنان خطا کنند، شما می بخشید؛ شما خطا کنید، ما
می بخشیم.(البته نه هرخطایی!)

۵. تیمی خطا کند، کمیته انضباطی نمی بخشد، کمیته انضباطی نبخشد، فدراسیون می بخشد،
فدراسیون نبخشد، سازمان می بخشد.

افلاکی در افلاک

گاهی مواقع تحولاتی در زندگی انسان رخ می دهد که او را از این عالم خاکی جدا می کند
و این هویت معنوی بس بزرگ است برای کسانی که آن را درک می کنند. از زمانی که افلاکی
کاپیتان سابق تیم ملی تکواندو مدال ها و کاپ های قهرمانی خود را به آستان مقدس حضرت
عبدالعظیم اهدا کرد و خادم افتخاری این حرم شد، حال و هوای خاصی پیدا کرده است او
می گوید: «این شال منقوش به تصویر گنبد آستان مقدس حضرت عبدالعظیم که بر دوش من
افتاده بزرگ ترین هدیه زندگی من است و آرزو دارم بتوانم در این سنگر خدمتگزار خوبی
برای این بارگاه ملکوتی باشم». این گفته ما را یاد همان روزهای اول انقلاب و
هشت سال دفاع مقدس می اندازد و تلنگری به ما می زند که در این مملکت گهگاه
ورزشکارانی پیدا می شوند که در عرصه معرفت با نور چراغ فانوس در مسیر زندگی قدم
نمی گذارند و با نورانیت خورشید قرابت و نزدیکی دارند.

روزگار غریبی است

قدیمی های فوتبال و کسانی که امروز عرصه جوانی را پشت سر گذاشته اند حتما محمدرضا
عادلخوانی اسطوره چپ پای فوتبال ایران را به خاطر می آورند. وی که ماه ها در آلمان
زندگی می کرد، مدتی پیش به ایران بازگشت. مچ پای چپش بدتر از همیشه است. وضعش
آن قدر ناهنجار شده که وقتی پایش را می بینی فکر می کنی همین حالا باید آن را از مچ
قطع کنی.

او می گوید: «دریغ ندارم. برای ایران جانفشانی کردم و راضی هستم. دلم ناراحت نیست.
من با همین پای چپ تیم فوتبال اسرائیل را در بازی های آسیایی ۱۹۷۴تهران شکست دادم و
با ضربه همین پای چپ بود که تیم اسرائیل غاصب را به هم ریختم. اما انگار نه انگار،
کسی حالا حتی حال مرا هم نمی پرسد، چه رسد به اینکه بیایند و مچ پایم را نگاه کنند.
روزگار تلخی است و چه دریغی از این بزرگواران که هیچ، نه، من از هیچ کس انتظار
ندارم».

یک افتضاح ورزشی دیگر؛ اما نه در فوتبال!

از فوتبال و بازیکنان و داوران آن زیاد شنیده اید. شاید گمان کنید دیگر رشته های
ورزشی جوِ بسیار سالم تری از فوتبال دارند، ولی درگیری لفظی و ناسزاگویی دو داور
اسمی در جریان یک بازی رسمی، از جمله نادرترین صحنه های والیبال را رقم زد. باعث
تأسف است که والیبال باید چنین صحنه های زشت و زننده ای را به خود ببیند و منشأ
چنین افتضاحی باشد.

بازیکن اگر خطا کند، اخطار می گیرد و در نهایت بازنده اعلام می شود و شاید اخراج هم
بشود، اما داور اگر در جریان بازی درگیر شود چه باید کرد؟ پس از این اتفاق که
داوران بازی تعویض شدند، ولی آبروی داوری چه!

این اتفاق مصداق همین ضرب المثل است:

هرچه بگندد نمکش می زنند، وای به روزی که بگندد نمک!

یک کار خوب، یک کار بد

عبدالصمد مرفاوی شاید در لیگ جدید باشد، شاید هم نباشد. مهم رفتار جالبی بود که او
در یکی از دیدارهای حساس پایانی از خود نشان داد.

در یکی از این بازی ها بود که عبدالصمد مرفاوی چنان به سمت تیم داوری رفت که ما در
جلو تلویزیون چشمانمان را بستیم و گفتیم: خدایا، خودت رحم کن!

اما خوشبختانه دویدن صمد با کظم غیظ او روبه رو شد و دوربین به دست هایی که با
عبدالصمد به سمت داور دویده بودند لنز از پا درازتر(!) برگشتند.

کار مرفاوی در هجوم به داور جای انتقاد دارد و عملش در کنترل خود یک احسنت
بلندبالا.

کاش صمد پیش از هجوم به داور کمی بیشتر فکر می کرد و برای تبریک به سمت سرمربی تیم
حریف می رفت.

مدیران باشگاه به جنگ مانکن ها می ایند…

استقلال در روزهای پایانی لیگ حرفه ای تبدیل به یک نمایشگاه مد شده بود و بازیکنان
این تیم که فکر می کردند مقام قهرمانی آنان در لیگ حرفه ای مسجل شده، با ظاهری
عجیب به میدان می آمدند و اگرچه برخی از آنان مانند گذشته بودند و هیچ تغییری در سر
و وضع خود نداشتند.

کار به جایی رسید که عده ای از آبی ها دنبال برنزه کردن پوست خود و اصلاح موهایشان
بر اساس آخرین مدل های روز دنیا افتادند. اما در نهایت هیچ کدام از این حرکات مانع
موضع گیری هواداران علیه آنان نشد. زیرا برای مردم نتیجه مهم بود، نه قیافه
بازیکنان.

البته به نظر می رسد برای برخی از مسئولان باشگاه قیافه بازیکنانشان تکان دهنده
بود. و ظاهرا قصد دارند فصل اینده به طور جدی با آرایش غیرمتعارف بازیکنانشان
برخورد کنند.

یک حرکت ارزشی ورزشی

ناقوسی، رئیس کمیته فرهنگی فدراسیون کشتی برنامه های متنوعی را برای تقویت روحیه و
معنویت در جمع اردونشینان کشتی در دستور کار خود قرار داده است.

یکی از این برنامه ها، حضورِ گروهی و دسته جمعی اردونشینان تیم های ملی رده های سنی
مختلف در زیارتگاه ها و اماکن مقدس مذهبی است.

در همین راستا چندی پیش اردونشینان تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی نوجوانان و
بزرگسالان کشورمان به همراه محمدرضا یزدانی خرم عازم شهر مقدس قم شدند تا ضمن زیارت
بارگاه ملکوتی حضرت معصومهƒ کریمه اهل بیت، در مراسم دعای توسل مسجد جمکران نیز
شرکت کنند.

دیوارهایی که فرو می ریزند!

حتما شنیده اید، یا به خاطر می آورید که در اولین فصل از سال جدید بازرس سازمان
تربیت بدنی را در باشگاه استقلال با چاقو مضروب کردند و یا حرمت شکنی های بسیار
ناخرسندی که از طرف بازیکنان آن باشگاه صورت گرفته است. در باشگاه پرسپولیس هم
به گونه ای دیگر درگیری صورت گرفت. در یک کلام، لیگ سال قبل در دوران پایانی خود در
راس مدیریت تیم های باشگاه استقلال و پرسپولیس دچار ناامنی شد.

نشریه دیدار که قدم در یک حرکت فرهنگی نهاده و احساس آشنایی و نزدیکی بسیار با نسل
جوان خود دارد معتقد است، سازمان تربیت بدنی با دخالتی مضاعف باید ریشه این گونه
مسائل را در این دو باشگاه بخشکاند.

یادتان باشد، حداقل ما به خاطر نداریم که در ۴۵سال اخیر سرپرست یا مدیر یک باشگاه
فوتبال رده اول در این مملکت به این نحو سبوعانه چاقو بخورد.

آری، اگر دیوار و حریم فرهنگی ورزش کم کم فرو ریزد باید منتظر اتفاقاتی بس
ناخوشایندتر از این در شروع لیگ سال جدید باشیم.

هزینه فوتبال ما را چه کسی می پردازد؟

اعتراض گروهی از نمایندگان مجلس به عقد قراردادهای کلان با بازیکنان و مربیان را
می توان فصل تازه ای در فوتبال فوق حرفه ای ما برشمرد. فوتبالی که در آن پول های
بی حساب خرج عده ای می شود که خود را محق به دریافت آن می دانند و البته منابع
تأمین این پول ها، بودجه دولتی است.

زمانی که بحث اتلاف بیت المال تازه در گرفته بود، استدلال گروهی از مدیران ورزشی
تیم های صنعتی آن قدر سست به نظر می رسید که می شد از آن به توجیه دم دستی یاد کرد.
آنان معتقد بودند کارگرانی که در این کارخان