پاورپوینت کامل تازه های اندیشه;جنبش علمی ایران پس از اسلام با تأکید بر لغت و اصطلاح سازی ۳۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تازه های اندیشه;جنبش علمی ایران پس از اسلام با تأکید بر لغت و اصطلاح سازی ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تازه های اندیشه;جنبش علمی ایران پس از اسلام با تأکید بر لغت و اصطلاح سازی ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تازه های اندیشه;جنبش علمی ایران پس از اسلام با تأکید بر لغت و اصطلاح سازی ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

۴۸

از نیمه اول قرن دوم هجری که مردم ایران در بیشتر استان های سرزمین ایران به دین
اسلام گرویده بودند، دانشمندان ایران از بیم اینکه مبادا بقایای ادب و
آیین و دانش و تاریخ این کشور از دست برود، بر آن شدند که این یادگارهای بزرگ
ملی خویش را به زبان تازی برگردانند، و نخستین بار روزبه پارسی/ ابن مقفع (متوفی
۱۴۳ ق) «خدای نامه» و «کلیله و دمنه» و بسیاری از کتاب های علمی و ادبی ایرانی و به
قولی برخی از دانش های یونانی را از پهلوی به تازی برگرداند و از همین روزگار زبان
تازی زبان علم و ادب تمام ملت های اسلامی گردید.

تدوین ادبیات عرب

گذشته از عاملی که یاد شد، از آنجایی که ایرانیان با داشتن سابقه تاریخی درخشان،
خویش را برتر از قوم غالب می دیدند، به منظور نشان دادن نبوغ ملی خویش و راه یافتن
به دستگاه خلافت و امور سیاسی حکومت پهناور اسلامی و سرانجام فراهم ساختن زمینه
استقلال ایران در جنبش علمی و ادبی ـ اسلامی با اهتمام فراوان شرکت جستند و در همه
رشته های علمی و ادبی خصوصاً در ابداع دانش های لغت و صرف و نحو و دیگر رشته های
ادبیات زبان عرب سهم به سزایی یافتند؛ چنان که مقارن دورانی که دانش های ملت های
دیگر را به زبان تازی ترجمه می کردند، خلیل بن احمد فراهیدی (۱۰۰ – ۱۷۴) با شیوه
ابتکاری خویش نخستین بار به تدوین کتاب لغتی به نام «کتاب العین» پرداخت و دانش
عروض را وضع کرد.

در این میان دو دانشمند نیشابوری از لحاظ تألیف کتاب لغت دستگاهی یا اصطلاح های
فنون اهمیتی به سزا دارند:

۱. ابومنصور عبدالملک ثعالبی (۳۵۰ ـ ۴۲۹) مؤلف معروف «فقه اللغه» در ۲۹ باب و
فصول بسیار از قبیل گیاه و درخت، امکنه، جامه ها، خوراکی ها، عطرها، حیوانات و صدها
موضوع دیگر از این قبیل که شرح آنها در این مقال نمی گنجد و از این رو تازیان وی را
از بنیان گذاران لغت و ادب عرب می شمرند.

۲. ابوالفضل احمدبن محمد میدانی،ادیب نیشابوری (متوفی ۵۱۸) صاحب تألیفاتی به زبان
عرب چون «مجمع الامثال»، «انموذج» در نحو و کتاب «الهادی» و شرح مفضلیات و جز
اینها. اما شاهکار گرانبهای وی کتاب معروف «السامی فی الاسامی» است که بسیاری از
شاعران و ادیبان گذشته آن را به نظم و نثر ستوده اند، و اهمیت آنها به ویژه از این
روست که وی لغت های دستگاهی را از زبان عرب به فارسی برگردانده و گنجینه ای گران
مایه در دسترس دوستداران زبان پارسی گذارده است.

وی کتاب را به اقسام و ابواب و فصول گوناگونی تقسیم کرده و در ذیل آنها درباره کلیه
اصطلاح های مربوط به دین ها و شریعت ها و حیوان و اعضای آنها و گیاهان مختلف و
جامه ها و فرش و صنایع و پیشه ها و صوتها و مقیاس ها و دیگر اصطلاحهای مربوط به
زندگی اجتماعی گفتگو کرده و برای هر کلمه تازی معادلی از پارسی اصیل آورده است.

این کتاب و تألیفاتی چون «تاج المصادر» بیهقی و «مصادر» زوزنی و «مهذب الاسماء» و
«مقدمه الادب» زمخشری و جز آنها که عربی به فارسی است، پس از جنبش بزرگ دیگری است
که هدف آن زنده کردن زبان پارسی از راه نظم و نثر و تشویق شاعران و مؤلفان به زبان
پارسی بود، و خاندان های ایرانی نژاد چون صفاریان، سامانیان و اسپهبدان طبرستان و
جز آنان فرمانروایی بر این سرزمین را به دست آورده بودند.

لغت و اصطلاح

لغت کلمه ای است که در یک زبان در میان همه مردم (صرف نظر از تغییرات لهجه ای)
متداول باشد؛ هرگاه لغتی را از معنی متداول آن به معنی دیگری نقل کنند که گروه خاصی
این معنی نوین را دریابند، چنین لغتی را اصطلاح نامند. مانند جنبش و آرامش به جای
حرکت و سکون در اصطلاح حکمت. اصطلاح ممکن است در میان اهل فن جنبه جهانی پیدا کند و
در بیشتر زبان ها با تغییری اندک متداول باشد.

پیداست که نقل کلمه به معنی دیگر از راه تقیید مطلق یا اطلاق مفید به منظور مصطلح
کردن آن در میان گروهی خاص از نوع مجاز نیست، بلکه باید آن را به نام لغت مصطلح
خواند. به همین سبب لغت های عامیانه را هم از این رو که در میان گروه خاصی به کار
می روند، اصطلاح می نامند نه مجاز، و شاعر مفهوم متداول بودن اصطلاح را در میان
گروهی خاص بدین سان یاد کرده است:

اصطلاحاتی است مر ابدال را

که از آن نبود خبر جُهّال را

در اصطلاح به هیچ رو شرطِ بودن علاقه یا وابستگی میان لغت اصلی و کلمه مصطلح ضرورت
ندارد. در صورتی که در مَجاز این شرط لازم است، چنان که میان معنی حقیقی کلمه «سر»
و معانی مجازی آن «رئیس» یا سرِ دیگ و سرِ کوه این وابستگی که «بلندی» و «بالا
بودن» است وجود دارد. یک کلمه ممکن است علاوه بر معنای حقیقی در چند دانش مصطلح
باشد. مانند «نور» که هم در دانش فیزیک و هم در دانش حکمت اشراق مصطلح است، و «صوت»
که در فیزیک و موسیقی و تجوید و نحو به معنی اصطلاحیِ خاصِ آن به کار می رود.

چگونگی برگزیدن اصطلا حها

۱. نقل کلمه ای از معنای حقیقی به مفهوم علمی.

۲. گرفتن اصطلاح از ملت های قدیم و تصرف کردن در آن.

۳. مصطلح کردن لغت از یاد رفته (مرده) در دانش به شرط نزدیکی آن با مفهوم علمی.

۴. متداول ساختن لغت بیگانه آنگاه که در فارسی معادلی برای آن به دست نیاید.

۵. گرفتن اصطلاح از لغت های عامیانه.

۶. ساختن اصطلاح نوین از راه ترکیب کلمه با پساوند