پاورپوینت کامل برهنه کردن کعبه از جامه، به هنگام تجدید جامه ۹۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برهنه کردن کعبه از جامه، به هنگام تجدید جامه ۹۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برهنه کردن کعبه از جامه، به هنگام تجدید جامه ۹۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل برهنه کردن کعبه از جامه، به هنگام تجدید جامه ۹۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۰۰

بی شک برهنه کردن کعبه مشرّفه از جامه، به منظور آویختن جامه نوین بر آن،
امری است مباح و بی اشکال؛ زیرا کعبه از دوران حضرت ابراهیم خلیل علیه السلام به مدت
طولانی، عاری از جامه بود تا اینکه با آمدن تُبَّع حمیری به مکه مکرمه، جامه ای بر آن
قرار داده شد. به گفته مشهور، وی نخستین کسی است که کعبه را با جامه آراست.

ازرقی از ابن ابی ملیکه روایت کرده است که: «کعبه در دوران جاهلیت به وسیله
چندین جامه پوشانده می شد هرگاه شخصی جامه ای را به کعبه هدیه می کرد، آن جامه
آویخته می شد ودیگر جامه ها را در خزانه کعبه به ودیعت می سپردند و وقتی جامه ای که
بر روی کعبه قرار داشت آسیب می دید، جامه نوین دیگری را بر روی آن قرار می دادند
و هیچگاه جامه های پیشین را از روی آن بر نمی داشتند…»(۱)

بدیهی است باقی ماندن جامه های کهنه ومندرس براندام بیت اللّه الحرام، مورد پسند
هیچ انسان با ذوق و سلیمی نبود، لیکن مردمان جاهلیت را نمی توان سرزنش کرد؛ زیرا
آنان این کار را بر اساس اعتقاد و حسن نیت انجام می دادند، هنگامی که اسلام ظهور کرد
و ذهنیت آنان را ترقّی داد و سطح زندگی اجتماعی آنان پیشرفت نمود، مسلمانان به
هنگام قرار دادن جامه نوین بر کعبه، جامه پیشین را از روی آن برداشتند.

تاریخ نگاران در مورد عاری نمودن کعبه از جامه روایات متعددی را آورده اند.
برخی نقل کرده اند که عمربن خطاب هر سال جامه پیشین کعبه را از روی آن بر
می داشت و در میان حاجیان تقسیم می کرد که آنان از جامه قدیمی کعبه به هنگام اقامت
خود در مکه، به عنوان سایبان استفاده می کردند، لیکن بیشتر تاریخ نگاران تقریباً به
صورت اجماع آورده اند: نخستین شخصی که کعبه را از جامه قدیمی عاری نمود و به
جهت تمیز کردن و سبک نمودن آن از جامه های قدیمی و قرار دادن جامه جدید، به
همراه خوشبو کردن آن با عطر عالی، همانا «شیبه بن ابی طلحه حجبی» بوده که نسب
پرده داران کعبه؛ یعنی شیبیان به او ختم می گردد. این کار در دوران معاویه بن ابوسفیان
صورت گرفته است. بنابراین، عاری کردن کعبه از جامه های قدیمی به وسیله عمر و
دیگران، تنها به منظور تخفیف از جامه های انباشته بر روی کعبه بوده و کعبه را به طور
کامل عاری از جامه نمی کرده است.

از ابن ملیکه روایت کرده اند که گفت: «جامه ها و پوشش های بسیاری از جامه های
دوره جاهلی بر روی کعبه بود که از انواع چرم و پارچه های مویی و راه راه بوده و
تمامی آنها یکی بر روی دیگری قرار داده می شده است. پس از ظهور اسلام هنگامی که
به هزینه بیت المال جامه بر کعبه پوشانیدند، هربار قسمتی از جامه های پیش را از روی
کعبه برمی داشتند. به روزگار حکومت عمر و عثمان، پارچه های قباطی رااز مصر آورده و
بر کعبه قرار می دادند. عثمان نیز دو بار در سال، جامه ای از پارچه های یمنی را بر کعبه
می پوشاند که پارچه های یاد شده را به وسیله کارگزار خود در یمن «یعلی بن منبه» بدین
منظور فراهم می آورد. پس عثمان نخستین کسی بود که بر کعبه دو جامه (یکی را بر
دیگری) قرار داد.

چون معاویه به حکومت رسید. جامه دیبا و قباطی را بر کعبه پوشانید. شیبه بن
عثمان(۲) پیشنهاد کرد جامه ها و باقیمانده از پارچه های دوران جاهلیت از کعبه جدا شود
و چیزی از نجاست مشرکان دوره جاهلی که به سبب دست کشیدن آنان، جامه ها آلوده
شده بود، بر کعبه باقی نماند. دراین باره برای معاویه نامه ای نوشت و معاویه آن هنگام
در شام بود. او در پاسخ نوشت: تمام جامه های پیشین کعبه را از آن جداکند و بدین
منظور جامه ای از پارچه های دیبا و قباطی و حبری ارسال نمود.

راوی می گوید: خود دیدم که شیبه جامه ها را از روی کعبه برداشت و چیزی از آنها
را بر کعبه باقی نگذاشت. نامبرده تمام دیوارهای کعبه را با خلوق و عطر آغشته نمود،
سپس همان جامه ای را که معاویه فرستاده بود، بر آن قرار داد و جامه های پیشین را میان
مردم مکه تقسیم نمود. ابن عباس هم در این حال، درون مسجد حاضر بود و برداشتن
جامه ها از روی کعبه را نظاره می کرد و خود دیدم که او از این کار ناراحت نشد و آن را
زشت نشمرد.»(۳)

همچنین باردیگردرسال ۱۶۰ه . ق. هنگامی که مهدی خلیفه عباسی حج گزارد،
کعبه کاملاً از جامه عاری گردید بدین صورت که به او گزارش دادند تعداد زیادی جامه
بر روی هم انباشته شده و سنگین گردیده است؛ به طوری که بیم آن می رود دیوارهای
کعبه فرو ریزد. وی دستور داد همه جامه ها را از روی آن برداشته و چیزی به آن باقی
نگذاشتند. سپس به تمام دیوارهای بیرونی و درونی کعبه غالیه و مشک و عنبر مالیدند و
نیز تمام دیوارها، از پایین تا بالا و پیرامون آن را به مشک آغشته کردند. از آن پس سه
جامه از پارچه های قباطی و خز و دیبا بر آن پوشانیدند.

راوی گوید: در تمام مدتی که بر کعبه مشک و عنبر می مالیدند و بر آن جامه
می پوشاندند، مهدی روی بام مسجدالحرام، جایی نزدیک به «دارالندوه» نشسته بود و
کعبه را می نگریست. از آن پس تا سال۲۰۰ه . ق. همچنان هر سال جامه ای بر کعبه
می آویختند و چیزی از آن ها کم نمی کردند. در سال یاد شده، «حسین بن حسن افطس
طالبی علوی» در فتنه ای که آغاز گردید، به مکه در آمد و جامه های کعبه را از روی آن
برداشت؛ دو جامه ابریشم نازک، یکی به رنگ زرد و دیگری سپید بر کعبه پوشانید. در
آن هنگام که کعبه عاری از جامه گردیده بود، رنگ دیوارها آشکار شد و کعبه همچون
رنگ عنبر درخشان بود که به نظر می رسد باقی مانده های مشک و عنبری بوده که با آن
دیوارهای کعبه را آغشته بودند.(۴)

همچنین کعبه در سال ۶۴۳ ه . ق . بر اثر بادِ توفان، که به مکه روی آورد. جامه
کعبه مشرّفه را از روی آن برداشت و آن باد مدّت بیست و یک روز ادامه یافت و در
این مدّت کعبه همچنان عاری از جامه بود، تا اینکه به وسیله مرد نیکو کار «منصور بن
منعه بغدادی» که در آن هنگام، بزرگ حرم مکی به شمار می آمد، جامه بر روی کعبه
قرار داده شد.

در سال ۹۵۹ ه . ق . در درون سلطنت سلیمان قانونی عثمانی، بار دیگر جامه کعبه
به جهت اصلاح و ترمیم سقف و چوب های آن، از روی آن برداشته شد که پس از پایان
ترمیم، جامه را مجدداً بر روی کعبه قرار دادند.(۵)

این مطالب گفته هایی بود که تاریخ نگاران درباره جامه کعبه و عاری شدن آن از
جامه ذکر کرده اند. البته این بدان معنی نیست که کعبه تنها در موقعیت های یاد شده،
بدون پوشش قرار گرفته باشد؛ زیرا عاقلانه به نظر نمی رسد که جامه های کعبه مشرّفه در
طول قرن های متمادی گذشته همچنان بر کعبه قرار گرفته باشد، بلکه منطق حکم می کرد
که هر چند مدتی یک بار جامه ها را از روی کعبه برداشته، آن را سبک کنند و نیز
هنگامی که اصلاحات و ترمیم هایی در ساختمان کعبه صورت می گرفت، آن را عاری از
جامه می کردند. همچنان که در دوران کنونیِ ما، در سال ۱۳۷۷ ه . به علت تجدید
سقف کعبه، آن را عاری از جامه نمودند.(۶)

در این جا نکته ای که لازم به یادآوری است، آن است که زمان برداشته شدن جامه
از روی کعبه دارای تاریخ و زمان معین نبوده، همانند قرار گرفتن جامه نوین بر آن در هر
سال، لیکن آنچه که به نظر می رسد این است که تغییر جامه کعبه در هر سال، از دوران
ممالیک معمول شد، به ویژه پس از وقفی که از سوی «سلطان صالح اسماعیل» برای
جامه کعبه در هر سال قرار داده شد. از آن تاریخ به بعد، سالانه به طور منظم جامه کعبه
ارسال گردید و خداوند به حقیقت امور آگاه تر است.

شست و شوی درون کعبه معظمه:

شست و شوی درون کعبه مشرفه از دیرباز به صورت سنتی معمول در آمده است.
نخستین بار درون کعبه از سوی پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله شست و شو داده شد و این کار در روز
فتح مکه، پس از شکستن بتها و از میان بردن آثار شرک و بت پرستی به انجام رسید.

فاسی می نویسد: «هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله طواف خویش را به پایان رسانید.
عثمان بن طلحه را احضار نمود و کلید کعبه را از وی گرفت و درِ کعبه را برای ایشان باز
کردند. پس حضرت به درون کعبه وارد شدند، در آن کبوتری از چوب دید که با دست
خود آن را شکسته وبر زمین افکند.»

نامبرده در جای دیگر از اسامه بن زید روایت می کند که گفت: «به همراه رسول
خدا صلی الله علیه و آله به درون کعبه وارد شدم، حضرت تصویری را درآنجا دیدند، پس ظرف آبی
را طلب کردند. آن را برای ایشان حاضر نمودم. حضرت با آب شروع به محو کردن
تصویر نمود و فرمود: «خداوند بکشد قومی را که چیز خلق نشده ای را به تصویر
می کشند».(۷) از آن پس شست و شوی کعبه معظمه به صورت سنتی باقی مانده از دوران
رسول خدا صلی الله علیه و آله تا کنون در آمده و این سنت در طول سالیان دراز گذشته، معمول بوده و
هست.

در دوران های پیش از این، شست و شوی کعبه از درون، بیش از یکبار در سال
معمول بود. که این کار در روز پس از بیست و نهم رجب، و در روز بیست و هفتم
ذی القعده جهت آمادگی برای حج و نیز در هفته اول از ماه محرم(۸) صورت می گرفته
است. اما در نیمه اول از قرن چهاردهم هجری، شست و شوی درون کعبه دو بار در سال
تعیین گردید که نخستین بار آن در اواخر ماه ذی القعده و دیگری غالباً در روز دوازدهم
از ماه ربیع الاول شست و شو داده می شد. در دوران ما، شست و شوی کعبه مشرفه دو
بار در سال، نخست در مراسم حج و دیگر در ماه شعبان انجام می شود.

به نظر می رسد که علت شست و شوی متعدد درون کعبه در سال، در دوران های
گذشته، این بوده که در آن هنگام پرده داران کعبه در برابر پاداش و هدیه هایی، به
حاجیان اجازه ورود به درون کعبه در موسم حج و نیز موسم عمره رجبیه و نیز گاه در
بعضی مناسبات مذهبی می دادند. بنابراین، شست و شوی درون کعبه پس از پایان آن
زمان ها ضروری به نظر می رسیده است. اما اکنون، به هیچ یک از حاجیان و نیز
عمره گزاران، در زمان های عمره، اجازه ورود به درون کعبه داده نمی شود، که در این
میان برخی بزرگان از شخصیتهای دولتهای اسلامی، مانند رؤسای جمهور کشورهای
اسلامی از این قاعده مستثنی هستند. بنابراین، شست و شوی درون کعبه بیش از یک یا
دو بار در سال ضرورتی نداشته که هم اکنون در موسم حج، هنگام تغییر جامه کعبه و
برداشته شدن جامه پیشین از روی آن، کعبه را از درون شست و شو داده و دیوارهای
درونی و بیرونی آن را خوشبو می سازند.

اما چگونگی شست و شوی کعبه اینگونه است:

در پگاه روز تعیین شده برای شست و شوی کعبه، رییس پرده داران لحظاتی پس از
طلوع آفتاب به همراه دیگر پرده داران از خاندان شیبی در حطیم حضور می یابند و در
این هنگام در کعبه گشوده می شود. خدمتکاران، پرده داران، ظرف های مملو از گلاب و
نیز شیشه های عطر گل و عود سوزها را به همراه عنبر و عود و ندّ و نیز لباس هایی که غالباً
از نوع «شال کشمیری» بوده، برای پوشیدن آن به هنگام شست و شوی کعبه به همراه
می آوردند.

عادت بر این بوده که همواره رییس پرده داران، پادشاهان یا امرا و فرماندهان و نیز
وزرای کابینه، قاضی و رؤسای ادارات گوناگون را در این مراسم دعوت می نمود، که
پیش از حضور آنان به لحظه ای تمامی مواد و وسایل لازم برای شست و شو آماده
می گردید. سازمان اوقاف نیز معمولاً جاروهای مورد لزوم در این مراسم را مهیّا
می نمود. دراین هنگام، بزرگِ زمزمی ها به همراه سقّاهای آب زمزم حاضر شده و
سطل های پر شده از آب زمزم را دست به دست به سوی کعبه هدایت می کردند.
پرده داران و دستیاران آنها، سطل را گرفته و به درون کعبه معظمه می بردند.

پس از آماده شدن کلیّه لوازم یاد شده در درون کعبه مشرفه، میهمانان دعوت شده
برای شست و شو به درون کعبه وارد شده و آنگاه هر یک از آنان لباس های ویژه را در
اختیار گرفته و به تن می کنند، سپس همگی در حالی که هر یک جارویی به دست
می گیرند، عملیات شست و شوی کعبه معظمه با آب زمزم را،که در آن گلاب مخلوط
کرده اند، آغاز می کنند. پس از پایان شست و شوی زمینِ کعبه و برخی از قسمت های
دیوارهای پیرامون آن، شروع به پاک کردن دیوارها تا ارتفاع یک قامت از انسان با
گلاب کرده، سپس به وسیله عطر گل قسمتهای یاد شده را خوشبو می سازند. عطر گل را
غالباً در ظرف های شیشه ای سفید یا بلور قرار می دادند. پس از پایان کار خوشبو کردن.
عنبر و عود و ندّ را در بخوردان های بسیار زیبا و مجللّی قرار داده و تمامی درون کعبه و
پیرامون آن را پس از خشک کردن زمین آن، با اسفنج بخور می دهند.

در پایان مراسم شست و شوی کعبه معظمه و خوشبو کردن آن، پرده داران
جاروهای یاد شده را در میان مردم گردآمده بر در کعبه، تقسیم و توزیع می کنند.(۹) پس
ازپایان شست و شوی کعبه معظمه و خوشبو کردن آن، طبق معمول در لحظه ای که جامه
قدیمی و پیشین آن از روی آن برداشته می شود. هم زمان در همان لحظه جامه نوین
کعبه معظمه بر آن قرار داده می شود.

عطر آگین نمودن کعبه

بی شک خوشبو کردن دیوارهای کعبه از درون و برون کاری مستحب و پسندیده
به شمار می آید. لیکن ما در جستجویی که در میان کتاب ها و نوشته های تاریخ نگاران در
این باره کرده ایم، به مطلبی که نشانگر این کار به وسیله مردم دوران جاهلیت و یا صدر
اسلام به صورت منظم باشد برخورد نکردیم.

البته گاه اشاراتی وجود دارد که در دوران جاهلیت برخی خلوق و عود سوز را
برای عطرآگین نمودن کعبه از درون و برون اهدا می کرده اند.

اما در صدر اسلام، رسول خدا صلی الله علیه و آله و ابوبکر و عمر و عثمان پس از جامه کردن
کعبه حرکتی را بعنوان خوشبو کردن دیوارهای آن انجام نداده اند.

معاویه بن ابوسفیان نخستین شخصی بوده است که کعبه را با خلوق و عود خوشبو
کرده است که این کار برای اوّلین بار و به صورت منظم از دوران اموی به یادگار ماند.
نامبرده غلامی را بدین منظور تعیین کرده بود که پس از هر نماز، کعبه را خوشبو سازد، از
آن پس معاویه سالی دو بار؛ نخست در موسم حج و دیگری در ماه رجب مقداری عود
و خلوق را بدین منظور ارسال می نمود که پس از وی جانشینان او نیز از این سنت پیروی
کردند.(۱۰)

این کار معاویه به نظر می رسد به علت آن بوده است که در آن هنگام «شیبه بن
عثمان» پرده دار، به معاویه نوشت: جامه های دوران جاهلی را از روی کعبه بردارد تا
اثری از نجاست آنان بر کعبه باقی نماند، که معاویه نیز به این مسأله فرمان داد و کعبه
عاری از جامه گردید. و در این هنگام بود که دیوارهای کعبه را عطرآگین نمودند.
بنابراین، پیش از آن کعبه عاری از جامه نبوده ونیازی به خوشبو ساختن دیده نمی شده
است.

پس به همین جهت معاویه به عنوان نخستین کسی که وظیفه خوشبو
ساختن کعبه را به انجام رسانید، شناخته می شود.

پس از آن، عبداللّه بن زبیر نیز هنگام به پایان رسانیدن ساختمان کعبه به خوشبو
ساختن آن همت گماشت و همه دیوارهای درونی کعبه را با مشک و عنبر از بالا تا پایین
آغشته نمود، سپس جامه کعبه را بر آن پوشانید. نامبرده همه روزه یک سطل عطر و بوی
خوش را به کعبه می مالید و در روز جمعه این مقدار را به دو سطل افزایش می داد.(۱۱)

عبدالملک بن مروان نیز هر سال جامه ای را به سوی کعبه ارسال می داشت که