پاورپوینت کامل تفاوت دو انتفاضه ۵۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تفاوت دو انتفاضه ۵۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تفاوت دو انتفاضه ۵۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تفاوت دو انتفاضه ۵۶ اسلاید در PowerPoint :

۲۶

خدا چنین خواست که یادبود سیزدهمین سال انتفاضه ۱۹۸۷ با خون نگاشته شود . زیرا چنان که می بینید هر روز فلسطین شهید
می دهد و تا کنون ده ها شهید و صدها مجروح در سراسر فلسطین از قدس گرفته تا «جنین » و تا «بیت لحم » به جای گذاشته است و
روزانه شهیدان تازه ای سرزمین مقدس را خون رنگ می کنند . و این سرزندگی و شادابی شهادت، رنگ و رونق دیگری به انتفاضه
بخشیده و آن را از انتفاضه ۸۷ متمایز و جدا می سازد . و هرچند دوران آن انتفاضه سپری شده ولی انتفاضه دوم همچنان در حال
حرکت و خروش است و حال که بیش از سه ماه از انتفاضه نوین می گذرد، جا دارد مقایسه ای میان دو انتفاضه شود تا اوضاع روشن
تر گردد .

اوج وحشیگری اسراییل

در آغاز آنچه ما را به شگفتی وا می دارد، مقدار خونی است که در هفته های اخیر سرزمین مقدس فلسطین را رنگین کرده است، و
چه شده که امروزه وحشیگری اسراییل به اوج خود رسیده تا جایی که از سلاحهای سنگین از قبیل موشک و هلیکوپتر و تانک و
توپهای دوربرد و همچنین از انواع بمبهای خطرناک استفاده می شود که نه تنها باعث کشته شدن افراد می شود بلکه بدنها را قطعه
قطعه می سازد . و با زبان آمار معدل شهدای انتفاضه ۱۹۸۷ در حدود ۲۵ نفر در ماه بود ولی اکنون بیش از ۱۵۰ نفر در ماه می رسد
یعنی شش برابر شده و این امر نیاز به توضیح دارد . زیرا در پاسخ سنگ یا حد اکثر سلاحهای سبک، هیچ نیازی به سلاحهای
سنگین و خانمان برانداز نیست ولی مشاهده می شود که اسراییل نه تنها افراد را نشانه رفته بلکه این بار با ضربه های سهمگین
قصد براندازی تمام مردم فلسطین را دارد همچنان که خانه ها و ما یملک آنان را نیز آماج سنگین ترین ضربه های هولناک قرار
داده است . و این هجوم گسترده و بی سابقه از سوی اسراییل هرگز تصادفی نیست بلکه بدون شک، عمدی و با کمال دقت پی ریزی
شده است . و گویا پیغامی است برای هرکس که مساله فلسطین را به نحوی دنبال می کند .

و اگر گفتگوی یکی از روزنامه نگاران زن اسراییلی را با یک تک تیرانداز صهیونیست – که پیش از چندی در روزنامه های اسراییل
به چاپ رسید – مطالعه کنیم، در می یابیم که هر تیری با حساب و با انگیزه مشخص، به سوی هدف از پیش تعیین شده شلیک
می شود مثلا گاهی دستور داده می شود که از بمب های اشک آور استفاده شود و گاهی دستور تیرهایی داده می شود که باید به
قسمت پاها اصابت کند نه سر و سینه ولی گاهی دستور به عکس این است و اصرار می شود که حتما باید تیر به قسمت های سر و
سینه بدن برخورد کند و یا مستقیما سر را نشانه رود و ای بسا دستور داده شود که چشمها و دیدگان را هدف مستقیم خود قرار
دهید! !

اسراییل با این حرکت وحشیانه و سرکوبگرانه چه پیامی دارد؟ البته نباید از یاد برد که نخست وزیر اسراییل (باراک) خود یک
نظامی است بلکه اگر دقت بیشتری داشته باشیم او یک قاتل حرفه ای است و درک چندانی از سیاست و کار سیاسی ندارد، بلکه با
سیاست تا اندازه ای بیگانه است و به عکس او اسحاق شامیر که در سال ۱۹۸۷ نخست وزیر بود، هرچند قاتل بود ولی حرفه ای نبود
بلکه تنها از خونریزی لذت می برد! و انگهی از نظر سیاسی کارآزموده و کاردان بود و لذا هر یک با زبان و ایده خود، هجومش را آغاز
و دنبال می کند .

از آن گذشته ممکن است که باراک می خواست بر رقبای خود پیشی و سبقت بگیرد و به ملت اسراییل ثابت کند که او آنچنان
قدرتمند و توانمند است که پاسخ فلسطینی ها را ده به یک می دهد زیرا – متاسفانه – یکی از معیارهای قدرت و همچنین
محبوبیت و پیشرفت سیاسی در اسراییل با مقدار خونریزی بیشتر نسبت به فلسطینی ها قیاس می شود . و حتما از یاد نبرده ایم که
شیمون پریز در «قانا» چه جنایتهایی مرتکب شد .

و شاید باراک می خواست رهبران فلسطین را بترساند زیرا او می داند که قریب چهل هزار پلیس مسلح فلسطینی در داخل
فلسطین وجود دارد و از این راه می خواست آنها را سر جایشان بنشاند و به آنها بفهماند که: هان ! خود می بینید در برابرسنگهای
جوانانتان چگونه پاسخ می دهیم پس اگر روزی ژاندارمهای فلسطینی بخواهند در کنار تظاهرکنندگان وارد کارزار شوند دمار از
روزگارشان بر می آوریم، پس بهتر است که دور از جریانات بمانند و از میدان نبرد جدا کناره گیری کنند .

و شاید هم می خواست سردمداران فلسطینی را در تنگنا قرار دهد زیرا همواره شاهد نابودی ملتشان هستند و از هر عکس العملی
عاجز و ناتوانند . و بدینسان مردم فلسطین را وادار می سازد که در برابر مسئولین خود قیام کنند و مقداری از جام خشمشان بر
سر آنان بریزند و از آن سوی، رهبران فلسطینی ناچار به کنار آمدن با اسراییل گردند و به سرعت موافقت خود را با طرحهای صلح
آمیز و خبیثانه اسراییل – که همه به نفع آنها است و هیچ سودی برای فلسطینی ها ندارد – اعلام نمایند و بدینسان باراک از
محبوبیت بیشتری در میان ملت خود برخوردار شود و تا اندازه ای هم آبروی باقیمانده رهبران فلسطینی را نگهدارد !

آغاز دو انتفاضه

انتفاضه سال ۱۹۸۷ با یک حرکت آتشین آغاز شد که هفت کارگر فلسطینی در مسیر راه «ایریز» در شمال «غزه » به قتل رسیدند
ولی انتفاضه کنونی با دیدار اریل شارون رییس حزب لیکود از حرم مطهر مسجد اقصی آغاز شد و در هر دو مورد روشن است که
آتش خشم در زیر خاکستر پنهان بود و منتظر فرصتی برای برافروخته شدن و آنچنان وسایل انفجار عمومی آماده بود که با یک
چوب کبریت، آتش کارزار افق را تیره و تار کرد .

مقایسه دو خشم عمومی

و علی رغم شباهت دو حالت ولی مصدر خشم فرق می کند و بر این پندارم که خشم سال ۲۰۰۰ بسیار شدیدتر و سهمگین تر از
خشم ۱۹۸۷ است . چرا؟

در سال ۱۹۸۷ خشم ملی علیه ادامه اشغال بود که این مستلزم پذیرش ذلت و خواری می باشد و لذا پیامش بیشتر جنبه
محکومیت و اعتراض داشت و شاید از این روی بود که آن اعتراض از سنگ پرانی تجاوز نمی کرد . و از سوی دیگر یک حالت سکوت
مرگبار بر تمام جهان عرب حکمفرما بود که در کنفرانس سران در عمان تجلی یافت زیرا در همان سال، این کنفرانس برگزار شد و
هیچ نامی از اشغال فلسطین در قطعنامه برده نشد و لذا آن انتفاضه در حقیقت پاسخی اعتراض آمیز به آن بی اعتنایی سران بود و
بدینسان آن انتفاضه را می توان چنین بیان کرد که انگیزه اش فقط اظهار وجود بودو لا غیر .

اما در سال ۲۰۰۰ مطلب کاملا عوض شد زیرا از سویی جهان به سوی تک قطبی پیش می رود و پس از پایان جنگ سرد، آمریکا تنها
قطب قدرت در میدان است و تمام نقشه ها و توطئه های اسراییل در آنجا پی ریزی و دنبال می شود و از سویی دیگر، در منطقه
عربی نیز تحول مهمی به چشم می خورد و آن برنامه صلح و سازش با اسراییل است و هرچند آمریکا سرمایه زیادی برای پیشبرد
این صلح ننگین اندوخته ولی ثابت شد که نتیجه ای جز شکست ندارد و برای همگان روشن شد که انگیزه سازش چیزی جز قانونی
جلوه دادن اشغال فلسطین نمی باشد . و نه تنها می خواهند با این برنامه ذلت بار، اشغال فلسطین را قانونی جلوه دهند بلکه
فلسطینی ها هر بار شاهد خواری و ذلت بیشتر از سوی اسراییل بوده و هستند .

در این میان بسیاری از گروه های فلسطینی از سردمداران خویش اعلام انزجار کردند و از کارهای ناشایست مسئولین فلسطینی
تبری جستند، زیرا نه تنها به ذلت تن دادند بلکه به خاطر رسیدن به قدرتی موهوم و خیالی، به فساد کشیده شدند و در بسیاری از
موارد مبارزان هم کیش و هم وطن خود را سرکوب کردند، تا جایی که جوانان لیستی تهیه کردند که نام پنجاه نفر از عناصر
حکومتی فلسطین در آن نوشته شده و نشان می دهد که اینان از فساد سیاسی و مالی روشنی برخوردارند ! در غزه شایع شده بود
که این حکمفرمایان، خانواده های خود را به خارج فرستاده اند تا از دست تظاهرکنندگان خشمگین انتفاضه، در امان باشند . و
آنچه بیشتر مردم را عصبانی کرد این بود که برادرزاده یکی از مسئولین امنیتی فلسطین در روزهای گرم انتفاضه، زخمی شد و او را
برای درمان به بیمارستان «هداسا» در «تل اویو» فرستادند و مردم پس از مرگ آن جوان، از قضیه با خبر شدند .

بنا بر این انتفاضه سال ۲۰۰۰ را می توان جنبشی علیه اشغالگران و علیه سازشکاران و علیه آمریکا به شمار آورد . و همچنین نهضت و
حرکتی است علیه فساد برخی عناصر حکومتی فلسطین . به عبارت دیگر می توان گفت: پس از هفت سال از گذشت قرارداد «اوسلو»
ملت فلسطین دیگر توانایی تحمل ذلت را نداشت و می خواست سازشکاران را درسی عملی بدهد و لذا علیه تمام صلح مداران اعلام
خشم و عصیان نمود و اکنون که می بیند از هر سوی مورد شکست و زیان های جبران ناپذیر قرار گرفته دیگر حاضر نیست
ضررهای بعدی را ت