پاورپوینت کامل انتخابات ریاست جمهوری;جراحی اجتناب ناپذیر، در اقتصاد کشور ۵۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انتخابات ریاست جمهوری;جراحی اجتناب ناپذیر، در اقتصاد کشور ۵۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انتخابات ریاست جمهوری;جراحی اجتناب ناپذیر، در اقتصاد کشور ۵۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انتخابات ریاست جمهوری;جراحی اجتناب ناپذیر، در اقتصاد کشور ۵۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۴

این روزها دولت و مجلس شورای اسلامی درگیر لایحه ای هستند در راستای طرح تحوّل اقتصادی بنام هدفمند کردن یارانه ه که رهبر معظم، آنرا جراحی اقتصادی نامیدند. و می دانیم که جراحی در کالبد انسان هنگامی است که غدّه ای زیان آور در یکی از بخش های بدن فعّال باشد و چنانچه جراحی نشود بدن را فلج و بالأخره با مرگ روبرو می کند. حقیقت این است که اقتصاد ما بیمار است و پیکره جامعه از این بیماری رنج می برد. بیماری که ناشی از بی عدالتی، مصرف گرائی، اسرافکاری و شکاف فقر و غنا و نداشتن سامانه درست تولید و مصرف و… ضعف های دیگری است که هر اندازه ادامه پیدا کند بیماری مزمن تر و بی عدالتی افزون تر و آینده مبهم و تاریک تر خواهد بود. ذخائر ملّی ما که متعلّق به نسلهای آینده و سرمایه حیات انسان های بعدی است، روز به روز کاهش می یابد و ما پای این ذخائر که عمدتاً نفت و گاز می باشد نشسته ایم و می فروشیم و هدر می دهیم و یا دود می کنیم و صادر می کنیم، به جای آن کالاهای بیگانه را برای ما می فرستند که از کالاهای استراتیژیک و ضروری فراتر رفته و به کالاهای غیر ضرور رخنه کرده تا آنجا که این روزها به واردات میوه و سیب و پیاز، لباس و پارچه و اسباب بازی و مبل و صندلی و لوازم خانگی و لوازم بهداشتی و ساختمانی و ریز و درشت دیگر رسیده و صنعت داخلی و اشتغال و کشاورزی ما را با بحران روبرو کرده است که شرح این ماجرا از محور بحث کنونی خارج است و در جای دیگر باید بدان پرداخت.

هدف اینست که به انواع مختلف و یا ندانم کاری و سهل انگاری سرمایه های ملی را که معلوم نیست تا کی و تا چند ادامه دارد هدر می دهیم و اصولاً ما ایرانیها در اسراف و تبذیر و مصرف بی رویه متأسفانه سرآمدیم که از باب مثال به چند مورد اشاره می کنیم.

اسرافکاری در مصرف

۱ مصرف بنزین در ایران سه برابر استاندارد جهانی است. همانگونه که این کالای استراتژیک در کشور به ارزان ترین قیمت عرضه می شود حتی بنزین آزاد ۴۰۰ تومان تقریباً نیمی از قیمت واقعی آن است و می توان گفت: قیمت سهمیه بندی یکصد تومان در لیتر از قیمت آب خوردن ارزان تر است! امروز هر لیتر بنزین وارداتی برای دولت بیش از هفتصد تومان تمام می شود و مازاد بر فروش آن یارانه است و چنانکه می بینیم اتومبیل مانند قارچ می روید و رقم مصرف روزانه افزایش دارد و علاوه بر اینکه تردد اتومبیل جای نفس کشیدن برای مردم باقی نگذاشته و کشور را به یک پارکینگ بزرگ تبدیل کرده است، خسارت عظیمی بر بیت المال وارد می کند. به علاوه مقدار نسبتاً زیادی نیز به کشورهای همسایه قاچاق می شود و چنین است مسئله گازوئیل و سایر حاملهای انرژی در کشور.

ارزش واقعی حاملهای انرژی که سالانه در کشور مصرف می شود در کمترین محاسبه به ۹۰ هزار میلیارد تومان می رسد و در برخی از مراکز رسمی تا ۱۲۰ هزار میلیارد تومان آمده که بیش از بودجه سالانه کشور است!

روزانه ۴ میلیون بشکه نفت در کشور تولید می شود و تولید گاز نیز اگر به بنزین تبدیل شود به ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار بشکه می رسد و این سیر تصاعدی مصرف در دنیا بی سابقه است. چرا که الگوی مصرف رعایت نمی شود، امکانات حمل و نقل عمومی به قدر کافی وجود ندارد و اتومبیل تک سرنشین در شهر و روستا سرسام آور است.

و اگر به ارقام موارد دیگر از قبیل مصرف بی رویه برق و آب و گاز را بیفزائیم مصرف از حد و حصر می گذرد که عمده آن یارانه است و آنچه از مصرف کننده به عنوان بهای حاملهای انرژی دریافت می شود حداکثر یک پنجم قیمت واقعی است. بطور خلاصه ۹۰ درصد یارانه ها در حاملهای انرژی است که سالانه ده درصد رشد دارد و البته که یارانه به حاملهای انرژی منحصر نیست و کالاهای اساسی چون نان، شیر، دارو، کود شیمیایی و… را شامل می شود مثلاً: یارانه نان در سال ۴ هزار میلیارد تومان، یارانه شیر ۹۰۰ میلیارد تومان، یارانه کودشیمیایی ۹۰۰ میلیارد تومان و همچنین در مصرف سرانه دارو در دنیا اوّل هستیم در حالی که بسیاری از داروها در خانه ها هدر می رود.

مصرف گاز در کشور ما نزدیک به مصرف کل اروپاست در حالی که ما ۷۰ میلیون جمعیت هستیم و اروپا ۳۶۰ میلیون جمعیت دارد و طبق یک گزارش معادل چین مصرف انرژی داریم.

موارد از این قبیل فراوان است که به این مقدار بسنده می کنیم در یک جمع بندی کوتاه ۲۵۰ میلیارد دلار درآمد ناخالص ملی است که ۷۵ میلیارد دلار یارانه است که ۹۰ درصد آن در انرژی است و سالانه ده درصد رشد دارد.

عمده یارانه ها به چه کسانی داده می شود؟

خوب اینها بخشی از موارد پرداخت یارانه بود که دیدیم که هرچند در جهت رفاه ملت از آن ناگزیریم اما آنچه قابل ذکر است اینکه این یارانه ها عمدتاً به چه کسانی داده می شود؟ آیا اینگونه پرداخت یارانه بی درو دروازه به مصلحت ملت است آیا اقشار آسیب پذیر از این یارانه ها بیشتر استفاده می کنند یا مرفّهان پر مصرف؟ مطلب اساسی اینجاست. سخن از حذف یارانه ها نیست. بلکه سخن از هدف اصلی یارانه هاست. البته همه ایران از این یارانه ها حق استفاده دارند، اما با چه ملاک و معیار؟ آنچه امروز در کشور می گذرد حاکی از اینست که ۷۰ درصد یارانه ها را ۳۰ درصد جامعه یعنی دهک های بالای بادرآمد کافی، می برند و ۳۰ درصد یارانه ها به ۷۰ درصد مردم یعنی دهک های پایین داده می شود و طبق این محاسبه دهک دهم جامعه که پردرآمدترین اقشار جامعه اند ۳۶ درصد برابر دهک اول که فقیرترین اقشار جامعه اند از یارانه ها استفاده می کنند. این یک ظلم فاحش است که همواره در کشور جریان داشته و سخن امیرمؤمنان را به یاد می آورد که فرمود: من ندیدم نعمتی انبوه را مگر آنکه در کنار آن حقی ضایع شده است.

این وضع تا کی می تواند ادامه پیدا کند؟ و بالأخره این دیوار بلند تبعیض نباید فرو ریزد؟! اینست که هدفمند کردن یارانه ها را الزامی می سازد که از نگاه دین و عقل و عرف باید به آن گردن نهاد و این راهی است که کشورهای پیشرفته پیموده اند. اما چرا و به چه دلیل ما تا کنون به آن تن نداده ایم؟ سالهاست که پس از انقلاب دولتهای ما ضرورت آن را پذیرفته اند اما بدلیل دشواری کار شانه از زیر بار آن خالی کرده اند. کارشناسان اقتصادی نیز با نگاه علمی آن را لازم و قابل اجرا می دانند اما تنها نگرانی آنها خوف تورم و نگرانی از ناموفق بودن آن است به همین دلیل ورود در این عرصه به یک عزم جدی و شجاعت نیاز دارد و دل به دریازدن و وارد این جراحی بزرگ شدن که دولت و مجلس امروزه بدان تن داده و به میدان آمده اند. لایحه هدفمند کردن یارانه ها از سوی دولت به مجلس داده شد و در کمیسیون ویژه مورد بازخوانی و بررسی قرار گرفت و تحقیقاً هزاران ساعت کاری در این بررسی صرف شده تا از صافی مجلس گذشته و مراحل نهایی قانونی را طی می کند. رهبری نظام نیز آن را ضروری دانسته و اقدام به این تحوّل را ستوده اند و تذکراتی در این باره داده اند. معظم له در این خصوص فرمودند: این مسئله طرح تحوّلی که اخیراً دولت مطرح کرده این هم از همان کارهای بزرگ و از همان کارهایی است که به جرأت اقدام به آن کار، خودش با ارزش است… مسئله هدفمند کردن یارانه ها واقعاً چیز خیلی مهمی است در دولتهای قبل هم مطرح بود، بارها صحبت شده بود و گفته شده بود منتها پیشرفت نمی کرد.

به هر حال دولت دهم این مسؤولیت را پذیرفت، مجلس شورای اسلامی نیز به کلیات آن رأی قاطع داد و جزئیات آن را با پاره ای تغییرات به تصویب رساند که پس از تأیید شورای نگهبان جهت اجرا به دولت فرستاده می شود.

مشکلات اجرائی این قانون و راه حل آنها

چنانچه اشاره شد با وجود ضرورت هدفمند کردن یارانه ها دولتهای پیشین زیر بار مسؤولیت آن نرفتند و دلیل آن مشکلات و تبعات آن بود و اکنون که نظام کلیت آن را پذیرفته باید به ساز و کار اجرائی آن پرداخت که در این مرحله نکات مهمی وجود دارد و جوانب اجرای طرح بدرستی باید مورد مداقه مجریان قرار گیرد:

۱ از جمله اطلاع رسانی و شفاف سازی طرح برای توده مردم و فراهم آوردن جوّ مناسب به این معنا که باید توجیه و تفسیر این طرح از جنبه درآمد و هزینه بدرستی روشن شود تا همه بدانند این لایحه درصدد اج