پاورپوینت کامل انقلاب و روشنفکران؛ روشنفکری به مثابه پدیده ای تاریخی ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انقلاب و روشنفکران؛ روشنفکری به مثابه پدیده ای تاریخی ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انقلاب و روشنفکران؛ روشنفکری به مثابه پدیده ای تاریخی ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انقلاب و روشنفکران؛ روشنفکری به مثابه پدیده ای تاریخی ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

«ندیم بیطار» نویسنده ی کتاب «انقلاب و روشنفکران»، در مقدمه و از همان صفحات نخستین کتاب به این نکته اشاره می کند که به رغم این که چاپ اول کتاب مذکور متعلق به سال ۱۹۸۷ بوده است، لیکن پس از گذشت این همه سال نیازی به تغییر یا بازنویسی پاره ای از مطالب آن نمی یابیم.

البته شاید خوانندگان از همان آغاز چنین سخنی را قانع کننده نیابند و به مخالفت با آن بپردازند، زیرا آنان از خود می پرسند که چگونه مسأله ی دشوار نقش و رابطه ی روشنفکران با تحولات سیاسی و فرهنگی که پیوسته یکی از محورهای نزاع و مجادلات فرهنگی و فکری قلمداد می شده است، در کتاب ندیم بیطار این گونه بی رمق و برکنار از تمامی این تحولات عرضه شده است؟!

از زمان انتشار چاپ نخست این کتاب چهارده سال می گذرد و در این مدت، صدها پژوهش و نظریه ی عمده درباره ی روشنفکران و انقلاب مطرح شده است؛ پژوهش هایی که هر کدام از آن ها به فراخور تحولات فرهنگی، سیاسی و جهانی و در پرتو تجربیات بشری در دو دهه ی اخیر، مسایل و دیدگاه های تازه ای را مطرح کرده است؛ با این همه، گویی کتاب ندیم بیطار تمامی این تحولات عمده را نادیده می گیرد! افزون بر این، بسیاری از تزهای عمده ی کتاب صبغه ای چپ گرا دارد و تجدید چاپ آن نیز بی هیچ تغییر یا تعدیلی، با توجه به ناکام ماندن انقلاب ها – به ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی که همگی پس از چاپ نخست کتاب رخ داده اند – نشان از جزم اندیشی نویسنده ی آن دارد. و نیز به معنای نادیده گرفتن تحولات جهانی است. مانند فروپاشی اردوگاه شرقی و تأثیر آن بر اندیشه جهانی و نظریات انقلابی که از آن جمله نقش روشنفکر در تحولات انقلابی که مؤلف کتاب به دنبال تبیین آن نیز هست.

چنین نگرشی، زمانی راسخ تر می شود که نویسنده ی کتاب آشکارا خاطرنشان می سازد که هدف عمده اش از نگارش این کتاب، «فهم نقش روشنفکری عربی در شکل دهی به مبارزه ی عربی و تحدید وظایف آن از چنین مبارزه ای است».

چنین سخنانی در آغاز کتاب، این تصور را در ذهن خواننده ایجاد می کند که بخش های بعدی کتاب، به بیان و تحلیل این معضل عمده اختصاص یافته است؛ حال آن که پس از مطالعه ی کتاب در می یابیم که نقش و جایگاه «روشنفکر عربی» به کلی از صحنه غایب است و تنها در سطح انتزاعی صرف به آن پرداخته می شود.

علاوه بر این، ضعف روشی یعنی عدم بازنگاری کتاب دارای مشکل عمده تری است که به تعریف خود روشنفکری تعلق دارد. این کتاب که علی القاعده باید به بحث نقش طبقه ی روشنفکر – که نویسنده ی کتاب آن را نخستین ابزار عمل انقلابی توصیف می کند – بپردازد، هیچ گونه تعریف یا تبیین قانع کننده ای از این طبقه و نقش و کارکرد آن ارایه نشده است و نویسنده، در این زمینه تنها خواننده را به پاورقی صفحه ی دوازده ارجاع داده و به بیان این نکته در این کتاب بسنده کرده که نمی توان به تفصیل – و نیز به گونه ای دقیق – واژه ی روشنفکر (اِنتلکتوئل) را تحلیل و بررسی کرد. افزون بر این، بر این مطلب نیز اشاره می کند که (اِنتلکتوئل)، واژه ای روسی است که در نیمه ی دوم قرن نوزدهم بر طبقه ای از روشنفکران اطلاق می شد که به نقد وضعیت جامعه ی معاصر خود پرداختند و اعتبار نظام موجود در آن زمان را یکسره انکار کردند.

بر این پایه، چگونه می توان این توجیه نویسنده را پذیرفت که مجال پرداختن و تحلیل چنین واژه عمده ای در این کتاب نیست؛ زیرا در این صورت، کجا می توان به گونه ای تفصیلی به آن پرداخت؟

علاوه بر این، نمی دانیم تعریف روسی واژه تا چه اندازه بر تعریف تحریف شده ی (انتلکتوئل عربی) منطبق می شود؟ و عوامل سازنده ی این طبقه از روشنفکران چه هستند؟ آیا ناسیونالیست ها، اسلامگرایان و لیبرالیست ها که در هر حال منتقد وضعیت موجود هستند، اصولاً در این طبقه جای می گیرند یا این که طبقه ی انتلکتوئل تنها به روشنفکران چپ گرا – که به گونه ی مستقیم یا غیرمستقیم مدنظر نویسنده کتاب هستند – محدود می شود؟ نویسنده ی کتاب از طبقه ای سخن به میان می آورد که هویت و سرشت آن ها پوشیده در ابهام است. علاوه بر این، مواردی که می توان آن ها را محصول (انتلکتوئل عربی) دانست و نویسنده ی کتاب به آن ها اشاره می کند چنان محدود و کم هستند که خواننده ی کتاب احساس می کند کتاب مذکور پیش از این که پژوهشی در جامعه شناسی سیاسی جهان عرب و معضلات ایجاد تحول یا تعیین ماهیت و نقش عوامل مؤثر در آن (خواه طبقه یا گروه و یا حکومت ها) باشد، گونه ای تفنن تجریدی یا انتزاعی است.

در گستره ی کتاب مذکور، نه از پژوهش های «محمدعابد جابری» درباره ی نقش روشنفکران در تمدن عربی یا پژوهش های مشابه «غالی شکری» درباره ی روشنفکران و قدرت می توان نشانی جست، و نه از گرایش ها و پژوهش های عربی بی شماری که در این زمینه شکل گرفته است می توان اثری یافت؛ مجموعه ی عواملی که سبب می شوند کتاب مذکور بیش از پیش انتزاعی و برکنار از واقعیت های عینی باشد.

علاوه بر این، نادیده گرفتن پژوهش های انتقادی «ادوارد سعید» در باب گونه های مختلف روشنفکر، یا پژوهش های نوین «روژه دوبره» در مورد موقعیت روشنفکر و رابطه ی وی با ابزار ارتباط جمعی و قدرت، از ارزش کتاب مورد بحث می کاهد. لذا نمی تواند تلاش نویسنده اش را در ایجاد همانندی میان نقش انتلکتوئل در شوروی و کشورهای بلوک شرق و نقش آنان در کشورهای پیشرفته در دو