پاورپوینت کامل نقد فیلم «من ترانه پانزده سال دارم» در ستایش ایستادگی ۶۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نقد فیلم «من ترانه پانزده سال دارم» در ستایش ایستادگی ۶۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نقد فیلم «من ترانه پانزده سال دارم» در ستایش ایستادگی ۶۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نقد فیلم «من ترانه پانزده سال دارم» در ستایش ایستادگی ۶۰ اسلاید در PowerPoint :

«من ترانه پانزده سال دارم» فیلمی است سالم، شرافتمندانه و صادقانه که نسل جوان را به مقاومت فرا می خواند و از او رفع اتهام می کند.

«صدر عاملی» یکی از کارگردانانی است که فرزند انقلاب اسلامی به حساب می آید. او در سال (۱۳۵۷) به عنوان خبرنگار حوادث سیاسی به پاریس رفت و همراه با امام خمینی (ره) به ایران بازگشت و از آن پس آرام، آرام درمتن سینمای نوین ایران رخ نمود؛ فیلمنامه نوشت، کارگردانی کرد، با گل های داودی نامور شد و بالاخره این که فیلم «دختری با کفش های کتانی» او، در رده ی آثار پس از دوم خرداد و در حال و هوای آثار اصلاح خواهانه قرار گرفت و با شجاعت تمام به طرح واقعیات تازه از زندان جوانان پرداخت.

صدر عاملی با فیلم «من ترانه پانزده سال دارم» پرواز بلندی را در سینمای واقع گرای ایران ثبت کرده و گامی بلند پیش نهاده است. ممکن است در ذهن خوانندگان محترم این سوال طرح شود که ارزش های این فیلم در چیست؟ چه چیزی به آگاهی ما می افزاید؟ و چه احساسی از زیستن به ما منتقل می سازد؟ برای پاسخ به این پرسش نخست ببینیم روایت فیلم حول چه محوری پیش می رود و ماجرا از چه قرار است.

***

شروع فیلم بر روی گام های دختری است که راهروی زندان را می پیماید. نام ها هم در همین متن ظاهر می شوند. وقتی تیتراژ پایان می گیرد، کیف او را هم وارسی کرده اند. دختر پانزده ساله به ملاقات پدرش آمده است که راننده بوده و به علتی که ناگفته می ماند در زندان است. ترانه با مادر بزرگش زندگی می کند. او مادرش را از دست داده است. ترانه با وجود زمانه ای ناساز و مناسباتی ناهنجار می کوشد تا دختری پاک باقی بماند. او کار می کند و درس می خواند.

امیر حسین پسری است که از خارج برگشته، مغازه ی آنها در همسایگی مغازه ای است که ترانه در آن جا مشغول به کار است. او به شدّت، شخصیت ویژه ی ترانه و تسلیم ناپذیری او را جالب توجه یافته و مدام از او عکس می گیرد. ترانه سرسختانه به او اعتراض می کند. امّا ادعای عشق امیر حسین سبب می شود که ترانه بالاخره به تقاضای ازدواج او پاسخ مثبت دهد. پس از مدّتی کوتاه، ترانه متوجه می شود که امیر حسین آماده ی پذیرش مسئولیت های جدی زندگی زناشویی نیست و به زندگی توأم با لاابالگیری و عیش و عشرتِ دوران تجرّد آلوده است. آن ها متوجّه می شوند که زوج مناسبی برای همدیگر نیستند. از این رو پی به اشتباه خود می برند. ترانه عاقلانه جدایی از امیرحسین را که در حال و هوای دیگری است تنها راه حلّ می یابد.

رابطه ی ترانه و پدر زندانی اش، رابطه ای مبتنی بر اعتماد و دوستی است، اما ترانه کم کم مشکلات طلاق و جدایی را از پدر پنهان می دارد و پدر متوجه تغییر حال او می شود. امیر حسین به آلمان می رود ترانه بزودی متوجه می شود که حامله است. مادر امیر حسین ترانه را از خود می راند؛ زیرا شک دارد که آیا آن بچه از پسرش و نوه ی واقعی او است یا نه؟ ترانه که مدرسه را ترک کرده، پس از مرگ مادر بزرگش تنها می شود و تصمیم به ایستادگی در برابر تمام نامردی ها و ناجوانمردی های زمانه می گیرد. او مصمم است فرزندش را به دنیا آورد، در حالی که همه از او می خواهند او را سقط کند.

ترانه به دادگاه مراجعه می کند، مادر امیر حسین می کوشد تا اثبات کند که نوزاد، فرزندِ پسر او نیست. ترانه به رساله ها و فتاوای مراجع تقلید رجوع می کند، لیکن زبان متن برای او مشکل است و از چیزی سر در نمی آورد. ترانه با پافشاری اثبات می کند که نوزاد فرزند امیر حسین است و دادگاه اجازه ی گرفتن شناسنامه را به اسم پدر، به او می دهد. امّا درست در این لحظه او می گوید: اسم پدر در شناسنامه قید نشود؛ زیرا ترانه اساساً این پدر را شایسته آن نمی بیند که نامش در شناسنامه ی فرزندش باشد، مگر که خود، آزادانه خواهانش شود. بالاخره ترانه بر تمام مشکلات فائق می آید و فرزندش را حفظ می کند. قبل از تحلیل بهتر است کمی بیشتر درباره ی کارگردان فیلم بدانیم.

***

همان طور که بیان شد، فیلم را رسول صدر عاملی، کارگردانی کرده و نویسندگان آن، رسول صدر عاملی و کامبوزیا پرتوی می باشند. پرتوی خود فیلمسازی است که اکنون به کار نوشتنِ سناریو مشغول است و دیدگاهی اجتماعی و نقّادانه دارد.

فیلمبرداری «من ترانه پانزده سال دارم» به عهده ی «بهرام بدخشانی» است، «محمد رضا موئینی» آن را تدوین کرده، «مجید انتظامی» موسیقی آن را ساخته و تهیه کننده ی آن «محمد رضا تخت کیشان» بوده است. بازیگران فیلم عبارتند از ترانه علیدوستی، حسین محجوب، مهتاب نصیرپور و میلاد صدر عاملی.

من تحلیل فیلم را از نام آن آغاز می کنم. چرا نام فیلم «من ترانه پانزده سال دارم» برگزیده شده است؟ چرا در این نام پانزده سالگی مهم ترین نکته برای معرفی ترانه است؟ زیرا کشور ما جوان ترین جمعیت جهان را دارد؛ زیرا در همه ی چالش های موجود کشورمان، مساله ی نسل سوم، نسلی که ناگهان قد بر کشیده و بالغ شده به صحنه می آیند، مهم ترین چالش کشور ماست؛ زیرا ۱۵ سالگی برای ترانه، همان مرز جدا شدن از دنیای کودکی و وارد شدن به دنیای زنان و حقوق و تکالیف رسمی است.

فیلم می خواهد این قد کشیدن را با همه رنج ها، همه ی مشکلات و همه ی گرفتاری هایش در موقعیت واقعی کنونی ما به رخ بکشد. برای همین نخستین برخورد ما با فیلم، حاوی ترانه پانزده سالگی است. پانزده سالگی ترانه ای است که مورد تأکید واقع می شود. هم چنان که ذکر شد صدر عاملی سال ها در حوزه ی مطبوعات به فعالیت مشغول بوده است. سال ۱۳۵۹ نویسنده و تهیه کننده ی فیلم «خونبارش» شد که اثری مستند گونه و بازسازی حوادث ۱۷ شهریور بود. او درسال ۱۳۶۲ فیلم «رهایی» و در سال ۱۳۶۳ فیلم «گل های داوودی» را ساخت که فیلم موفقی از نظر جلب توجه داورانِ جشنواره ی فجر و مردم بود.

در سال ۱۳۶۴ فیلم «پائیزان» و در سال ۱۳۶۹ «قربانی» را ساخت. صدر عاملی هم چنین در فیلم هایی به عنوانِ مدیر تولید، مشاور، تهیه کننده و نویسنده حضور داشت. درون مایه ی فیلم های او جز «خونبارش» عموماً عشق بود و تا این زمان در آثار او درک عمیق اجتماعی کمتر دیده می شد و ملودرام های پُر خروشی را کارگردانی نموده که به نحو سطحی، مسایل جهان پیرامون را باز می تاباند. او حتی آثار فیلمفارسی واری چون «می خواهم زنده بمانم» را نوشت که «ایرج قادری» کارگردان آن بود و فیلم سرگرم کننده و پروفروشی از آب درآمد.

اما او با فیلم «دختری با کفش های کتانی» گام بلندی در راه ساختن آثار جسور دوّم خردادی نهاد که به مسایل جوانان، روابط دختر و پسر، بحران آن ها و وضعیت درک نشده شان در خانواده توجه می کرد. این فیلم سروصدای فراوانی به پاکرد و با تحسین های زیادی روبه رو شد. اما حقیقتاً اثر متفاوتی از نظر ارزش های سینمایی و روایی، ساختاری و شخصیت پردازی و نیز معنوی با دیگر آثار دوّم خردادی نبود و حتّی نیمه ی دوم فیلم با حادثه پردازی تصنّعی و نمایش احساساتی در پارک و موضوع گداهای خیابانی، به اثری مغشوش بدل گشته بود.

اما «من ترانه پانزده سال دارم» پس از این همه سال، حقیقتاً سینمایی سالم، منتقد وافشاگر ناهنجاری ها و مشکلات زندگی و محیط پیرامون ما است و بسیار خوب ساخته شده است. طبیعتاً نقص های فیلم؛ چون تعدد موضوعات در نیمه ی دوم و عدم فضای لازم برای بالیدن موضوع ها، نقص هایی اساسی نیست که فیلم را تباه کرده باشد.

در سینمای بعد از انقلاب اسلامی ـ و حتی پیش از انقلاب ـ حضورکودکان و نوجوانانی که به سن بلوغ نرسیده اند، اما با تلاش هایشان، با غم هایشان و با پیروزی هایشان، جهانی پاک و دست نخورده، بکر، سالم و انسانی را به نمایش نهاده اند، فراوان دیده شده است. سینمای نوین ایران بر دوش کودکان می چرخد. اما «من ترانه پانزده سال دارم» با همه ی این آثار متفاوت است؛ زیرا این فیلم شجاعانه پرده ها را می دردو چالش ترانه را با عادت های سنّتی و عرفی جامعه ی ما به نمایش می نهد. نکته ی شیرین آن که در این چالش برخلاف بسیاری از مواقع، کاسه کوزه ها بر سر «مذهب» نشکسته است. غالباً فقدان آگاهی ژرف فیلم سازان سبب می شود تا آن ها خرافه های سنّتی و سنّت های عرفی خرافی را با گوهر سنّت دینی اشتباه بگیرند.

در جامعه ی ما چه بسیار سنّت های عرفی خرافی مثلاً دربرخورد با زنان وجود دارد که با روح شریعت درتضاد است. «من ترانه پانزده سال دارم» به خوبی بین این دو تفکیک قایل می شود. حتی مادر امیر حسین که زنی سنّتی است و ظاهراً متشرّع است و در عین حال در سازمان زنان کار می کند و باید منطقاً مدافع حقوق آنان باشد وترانه و موقعیت مظلومانه او را درک کند؛ هرگز با اتکای بر شریعت نیست که مقابل حق زن بودن و مادر بودن ترانه مقاومت می کند، بلکه با اتکای به عادات، غریزه و منافع خرافی است که برای او مزاحمت فراهم می کند. جالب آن که برای اولین بار نماد قاعده و قانون سنّت دینی؛ یعنی قاضی در یک فیلم مدرن، به سود حقوق زنان عمل می کند و مقابل خانم کشمیری، (مادر امیر حسین) می ایستد و به سود «ترانه» رأی می دهد.

چالش ترانه با عادت ها و خط قرمزی های خرافی سنّت های عرفی بازمانده از فرهنگ ضد زن یک چالش نواست. کارگردان در ترسیم این چالش به انحراف درنمی غلطد. و موضع خود را با