پاورپوینت کامل تحلیل نظری سینما و نشانه های تصویری ۴۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تحلیل نظری سینما و نشانه های تصویری ۴۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تحلیل نظری سینما و نشانه های تصویری ۴۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تحلیل نظری سینما و نشانه های تصویری ۴۵ اسلاید در PowerPoint :

شناخت سینما از چند زاویه تحقق می پذیرد؛ دیدگاه فلسفی ادراک فیلم، نگاه جامعه شناسانه، و نیز افق تاریخی ازجمله ی این دیدگاه ها است. ما می توانیم سینما را هم چون یک هنر، یک سرگرمی و یا یک پدیده تکنولوژیک مورد مطالعه قرار دهیم؛ خواستار ادراکی تئوریک از هنر سینما باشیم یا به موشکافی فیلم ها بسنده کنیم.

بدیهی است که شناخت ژرف یک پدیده ارزشمندتر از شناخت سطحی و پراکنده آن است. به همین دلیل، ما گاه مباحث تئوریکی را درباره ی ماهیت سینما، عناصر آن و زیبایی شناسی فیلم مطرح می کنیم و طی آن می کوشیم، به درکی غنی تر از هنر تکنولوژیک مدرن، یعنی سینما نایل آییم. نشانه شناسی جدید نقش مهمی در فهم کارکرد نشانه های تصویری ایفا کرده است. در نگرش نظری به سینما اولین نکته ای که پیش روی ما قرار می گیرد، توجه به شناخت عنصر ذاتی آن، یعنی تصویر است. چیستی تصویر به نحوه ی دلالت گری با نشانه های دیداری و نشانه شناسی ارتباطات دیداری پیوند خورده است. تفسیر کارکردهای نشانه شناسانه ی تصویر تنها پس از درک ماهیت نشانه های دیداری مقدور خواهد بود. از همین رو بحث نشانه های دیداری بحث بنیادین شناخت تئوریک عناصر سینما است.

در سینما نشانه ی تصویری، همان محصول ثبت نشانه های دیداری بر نوار سلولوئیدی و امروزه در سیستم دیجیتالی ثبت تصویر است. البته علاوه بر نشانه های تصویری از سیستم های علامتی دیگر نظیر نشانه های آوایی و کلامی و… نیز استفاده می شود که در نشانه های هنر عکاسی جایی ندارد.

ما بحث نظری شناخت سینما را از همین منظر نشانه شناسی نشانه های دیداری آغاز می کنیم. سپس به تبیین معنای نما، میزانسن و دیگر مباحث نظری درباره ی عناصر ساختاری و روایی می پردازیم.

نشانه شناسی جدید محصول تلاش های صدساله ی اخیر دانشمندان و فیلسوفان مدرن است. «چارلز سندرس پیرس» که در سال ۱۹۱۴ درگذشت، تحقیق بسیار مهمی درباره ی نشانه ها و تأویل نشانه ها دارد. پس از او «لویی فردینان دوسوسور» در زمینه ی نشانه شناسی راهبردهای ارزشمندی از خود به جای نهاده است. سوسور نیز در سال ۱۹۱۶ وفات یافت.

سوسور در کتاب «Cours de Linguistique Generale» می نویسد: نشانه شناسی مشخص خواهد کرد که نشانه ها از چه ساخته می شوند و قوانین حاکم بر آن ها چیست؟

اما نشانه های دیداری و نشانه های تصویری چیست؟ چرا در مباحث نظری سینما، بررسی آن ها بر هر تحلیلی مقدم است؟ عده ای می گویند، باید پذیرفت که هرچه می بینیم، مجموعه ای از نشانه های دیداری است. انسان قبل از آن که «سخن بگوید»، «دیده است». واژگان بشری محصولی متأخر از نشانه های دیداری به شمار می آید. آن ها معتقدند که جهان در مرحله ی اول خود را هم چون قاب هایی دیدنی متشکل از علایم دیداری به ما می نمایاند. کودک نخست با نگریستن با جهان ارتباط برقرار می کند، اگرچه او همزمان می تواند لمس کند، بچشد و بشنود، ولی او قادر نیست، سخن بگوید، در حالی که می تواند بنگرد. این منظری است که اندیشه پردازان تصویر بر آن انگشت می گذارند و فراموش می کنند که کودک با ادا و گریه نخست سخن می گوید.

به هرحال آن چه دیده می شود و آن چه برای دیدن بر ماده هم چون نشانه ای ثبت می شود، می تواند به دو شکل وجود داشته باشد. درواقع تصویر از منظر ساختی یا از یک واحد تشکیل شده است؛ هم چون یک علامت در مسیر جاده که پیامی را به ما می رساند. یا این که تصویر از ترکیبی دیداری ساخته شده که مجموعه ای از نشانه های گوناگون است؛ نظیر نشانه های متعدد دیداری ثبت شده در یک عکس یا یک تصویر سینمایی.

«اروین پانوفسکی» نکته های مهمی در نشانه شناسی دیداری اشاره کرده است و «بابک احمدی» در کتاب خود «از نشانه های تصویری تا متن» آرای او، بارت، متز و دیگران را گرد آورده و شرح داده است. پانوفسکی درباره ی نشانه می نویسد: «فرض کنیم مردی در خیابان، با دیدن من کلاهش را از سر برمی دارد. من از دیدگاه صوری جز دگرگونی شماری از جزییات یک پیکر، چیزی نمی بینم؛ یعنی خطوط، رنگ ها و حجمی در مسیر نگاهم «تغییر جا» می دهند. اما نگاهی که این پیکربندی یک موضوع را (کسی که در خیابان دیده ام) با دگرگونی های ناشی از یک کنش (کلاه از سر برداشتن)، یکی بدانم (که به صورت خودکار، چنین استنتاجی در ذهنم شکل می گیرد)، آن گاه از مرزهای برداشت صوری گذشته ام و به نخستین گستره ی معنا راه یافته ام. معنای طبیعی یا ابتدایی از چنین موقعیت درک شدنی، ساده و صریح به دست می آید».

تصویر سینمایی، همه ی امکان معنابخشی خود را از همین قاعده به دست می آورد و به مسأله ی ارتباط با مخاطبان تحقق می بخشد: «موضوعی را با کنشی دلالت گون یکی می کنم؛ کنشی که پیش تر آن را با تجربه ی عملی خود شناخته ام؛ یعنی قلمرو دلالت هایش را دانسته ام. اکنون وظیفه ی من این است که این موضوع و کنش یکی شده را تأویل کنم و دریابم که آیا مرد نسبت به من اظهار احترام کرده یا کنش او بی ادبانه بوده و یا این که شوخی کرده است یا…».

تصویر سینمایی در اساس خود، همواره فراتر از دلالت های ساده ی کنش برپرده می رود و تفسیر می پذیرد، تصویر سینمایی هر لحظه مجموعه ای از کنش ها را هم چون نشانه ها بر نوار ثبت می کند و با کنار هم چیدن آن ها به روایت می پردازد. پانوفسکی برای تصویر سه لایه ی معنایی دسته بندی کرده است:

۱. حضور ابتدایی و طبیعی؛

۲. حضور قراردادی؛

۳. حضور معناهای ذاتی که با مشخصه های ایدئولوژیک اثر مرتبط است.

آیا وقتی ما انواع نشانه های دیداری جهان را بر روی نوار ثبت می کنیم و از آن تصویری زنده می سازیم، این تصویر، تصویری از جهان است؟ «هیدگر» می گوید: «تصویر جهانی آن گاه که در بنیان خود دانسته شود، به معنای تصویری از جهان نیست، بلکه جهان است که هم چون تصویر شناخته می شود. هرچه هست، اکنون چنان دانسته می شود که نخست هست. سپس به وسیله ی انسان فقط در هستن خود به نظم درمی آید». از اینجا رابطه ی تصویر و جهان، و نشانه و شئ مفهومی جدید می گیرد.

بحث رابطه ی دال و مدلول در نشانه های زبان شناسانه، پایه ی بحث رابطه ی دال و مدلول در نشانه های تصویر سینمایی است. مباحث هم نشینی و جانشینی، مفهوم رمز در نشانه شناسی و دلالت های معنایی، روند تولید پیام با نشانه های ساده، کیفی و نماد در شناخت تصویر سینمایی از مباحث پایه ای است. شناخت انواع نشانه های تصویری که همانا نشانه های نمایه ای، شمایلی و نمادین هستند و کاربرد آن ها در سینما از مباحث اصلی دیگر حوزه ی شناخت تصویر است.

از این منظر نشانه های شمایلی، نشانه های دیداری ثبت شده ای هستند که بر شباهت نشانه با موضوع خود استوار هستند. نشانه های نمایه ای، بر اساس گونه ای نسبت وجودی و گاه علت و معلولی میان موضوع و نشانه شناخته می شود؛ تلوتلو خوردن یک مرد نشانه ی مستی یا بیماری اوست. نشانه های نمادین بر اساس قراردادهای نشانه شناسانه استوار است و با آموخته های قبلی و فضای ایدئولوژیک و ذهنی ما ارتباط دارد.

سینما