پاورپوینت کامل پرسش حسینی، پاسخ علوی، سیره محمدی ۲۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرسش حسینی، پاسخ علوی، سیره محمدی ۲۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرسش حسینی، پاسخ علوی، سیره محمدی ۲۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرسش حسینی، پاسخ علوی، سیره محمدی ۲۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۸

انتشار ویژه نامه در ماه محرم الحرام، و
روزهایی که مصادف با روزهای سوگ و عزاداری
برای سالار شهیدان همه عالم، حضرت حسین
بن علی(ع) است، این فرصت را به دست می دهد که
«جمال آفتاب» محمدی را به یمن سخنانی نظاره
کنیم که به روایت پاره تن و جگرگوشه پیامبر(ص)
حضرت سیدالشهدا(ع) بر جای مانده است.

حسن و حسین که دو گوشواره عرش
خداوندند، خود سال هایی از عمر خویش در
خردسالی را در دامن و بر دوش و در کنار جد
بزرگوارشان گذرانده اند و شاهدی نزدیک بر
اوصاف آن یگانه آفرینش بوده اند.

با این همه، زمانی حسن بن علی(ع) علاقه مند
شد که وصف جد خویش را از زبان دایی اش، هند
بن ابی هاله تمیمی که فرزند خدیجه(س) از شوهر
پیشین و برادر مادری حضرت فاطمه(س) بود
بشنود چرا که «هند» آشنای به اوصاف پیامبر(ص)
بود و شرح وصف او می کرد. وی مردی سخنور و
سخن آشنا به شمار می رفت و سرانجام در جنگ
جمل، در رکاب امیرالمؤمنین(ع) به شهادت رسید.

هند به شرح اوصاف پیامبر(ص) پرداخت.
امام حسن(ع) سخن دایی در وصف جدش را زمانی
از برادرش امام حسین(ع) پنهان داشت و سپس آن
را برای وی بازگفت اما دید حسین(ع) آنها را از
پیش می داند. پرسید از که دانسته است؟ فهمید آن
را از پدرش امیرالمؤمنین(ع) فهمیده، او از هیچ
چیز فروگذار نکرده است.

امام حسین(ع)، چنان که در این گزارش آمده،
در پنج محور، اوصاف رسول خدا را از پدر
بزرگوارش جویا شده است. پس این، روایتی است
که پرسشگر آن سیدالشهداء(ع) است و پاسخگوی
آن امیر مؤمنان(ع) و موضوع آن وصف سیره و
اخلاق پیامبر عظیم الشأن اسلام حضرت محمد
بن عبداللّه صلوات اللّه علیه و آله.

روایت را دانشمند بزرگوار، رضی الدین،
حسن بن فضل طبرسی که از شخصیت های قرن
ششم هجری است در کتاب خود «مکارم الاخلاق»
آورده است. رحمت خدا بر او که این مجموعه
ارزشمند را پیش روی ما گذاشته است.

* * *

حسین بن علی گفت: از پدرم در باره حضور
پیامبر(ص) در خانه پرسیدم. گفت:

پیامبر برای ورود خود بی نیاز به اذن بود.
آنگاه که به خانه وارد می شد، حضور خود را سه
بخش می کرد؛ بخشی برای خدای عز و جل، بخشی
برای خانواده اش، و بخشی برای خود. سهم خود را
میان خویش و مردم بخش می کرد؛ بخش مردم را بر
عام و خاص آنان ارزانی می داشت و کسی را از آنان
ویژه خود نمی ساخت.

روش وی در سهم امت این بود که صاحبان
فضیلت را به قدر ارزش شان در دین، در اجازه ورود
و دادن فرصت پیش می داشت. برخی آنان یک کار
داشتند و برخی دو کار و برخی کارها. با آنان
مشغول می شد و با پرسش از آنان به آنچه
صلاح شان و صلاح امت بود مشغول می داشت و
آنچه مناسب شان بود به آنان می فرمود و می گفت:

«باید حاضر به غایب برساند.» و «نیاز کسانی
را که نمی توانند احتیاج خود را اطلاع دهند به من
برسانید. هر کس نیاز دیگری را که خود توان ابلاغ
آن به حاکم را ندارد، برساند خداوند گام های او را
در روز قیامت استوار می دارد.»

پیش پیامبر جز این گفته نمی شد و از کسی جز
آن نمی پذیرفت.

به زیارت پیامبر وارد خانه می شدند، و از گرد
وی پراکنده نمی شدند جز اینکه چیزی دستگیرشان
شده بود، و راهنمایانی دانا بیرون می رفتند.

حسین گفت: از او در باره حضور بیرونی
پیامبر پرسیدم که چگونه رفتار می کرد؟

گفت: رسول خدا(ص) زبانش را در کام
می کشید مگر در آنچه به او ربط داشت.

میان مردم الفت می انداخت و جدایی
نمی افکند ـ یا گفت: و آنان از هم نمی راند ـ

بزرگ و شخصیت هر قومی را بزرگ
می داشت و او را بر آنان ولایت می داد.

مردم را از فتنه ها هشدار می داد، و بی آنکه
گشاده رویی و اخلاق نیک خود را از کسی بگرداند،
از آنان پروا می کرد. جویای حال یارانش می شد.

از مردم در باره آنچه میان شان می گذشت
می پرسید، سپس نیک را گرامی می داشت و تقویت
می کرد و زشت را ناپسند می داشت و پست و سست
می ساخت.

پیامبر میانه رو و با روشی یکسان بود. از ترس
اینکه مردم دچار غفلت یا خستگی و ملال شوند
غافل نمی