پاورپوینت کامل مقایسه عصر حسنین از دیدگاه شهید مطهری ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مقایسه عصر حسنین از دیدگاه شهید مطهری ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مقایسه عصر حسنین از دیدگاه شهید مطهری ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مقایسه عصر حسنین از دیدگاه شهید مطهری ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

>

اشاره

در راستای عرضه پرسش ها به
آثار استاد شهید مطهری و گرفتن
پاسخ های مستدل و تاریخی ـ چنان
که در شماره ۵۵ همین نشریه آمده
است ـ قسمت دوم آن را به پیشگاه
خوانندگان گرامی تقدیم می کنیم.

۱. سؤال: این که فرمودید: «اگر امام حسن صلح نمی کرد، تاریخ او را ملامت می کرد که چرا با این که می توانستی
شرایط خود را در صلحنامه بگنجانی، این کار را نکردی؟» درست به نظر نمی رسد، زیرا مردم فرستادن کاغذ سفید
امضاء برای امام حسن را یک نیرنگ تلقّی می کردند؛ چرا که این کار بدین معنی است که تو هرچه می خواهی بنویس،
من که حرف های تو را قبول ندارم. معاویه را مردم در زمان حضرت امیر شناخته بودند…

جواب: اتّفاقا در آن [کاغذ] سفید امضاء، معاویه می توانست نیرنگ دیگری به کار ببرد و آن این است که ببیند
شرایطی که امام حسن می نویسد، یک شرایط اسلامی است یا شرایط غیراسلامی؟ چون معاویه از نظر وضع و موقعیّت
خودش ـ از نظر واقعیّت هم همین طور ـ می خواست روشن شود که امام حسن چه می خواهد؟ (هم امام حسن می خواست
این کار بشود و هم معاویه) آیا شرایط او به نفع خودش است یا به نفع مسلمین؟ ما دیدیم همه شرایط به نفع مسلمین
بود، و غیر از این، امام حسن نه می توانست بکند و نه می کرد. شما می گویید که: مردم این را نیرنگ تلقّی می کردند. اتّفاقا
مردم می گفتند: چه آدم خوبی است! (و به امام حسن می گفتند:) حرفهایت را بزن، ببینیم آخر تو چه می خواهی؟ آیا حرفت
فقط این است که من باید خلیفه باشم یا حرف دیگری داری؟ اگر حرف دیگری داری، این که حاضر است که واقعا
مسلمین را به سعادت برساند.

شما بعد فرمودید که: معاویه را مردم در زمان حضرت امیر شناخته بودند. اتّفاقا قضیّه این طور است که مردم معاویه را
بد آدمی شناخته بودند و خوب حاکمی، و این که مردم کوفه سست شدند، یکی به همین خاطر بود … آنهایی که معاویه را
شناخته بودند، به این صورت شناخته بودند که درست است که آدم بدی است امّا حاکم خوبی است، اگر او حاکم شود، هیچ
فرقی میان مردم کوفه و غیر کوفه نخواهد گذاشت. مخصوصا معروف شده بود به حلم و بردباری.

معاویه یک حلم سیاسی داشت و مورّخین به او عیب گرفته اند که نتوانست حلم سیاسی خود را در مورد کوفه عملی
کند، و اگر می کرد، از نظر معنوی هم پیروز می شد. معاویه معروف بود به حلم سیاسی. مردم می رفتند به او فحش
می دادند، می خندید و در آخر پول می داد و آنها را جلب می کرد. می گفتند: برای حکومت بهتر از این، دیگر نمی شود پیدا
کرد؛ حالا آدم بدی است، آدم بدی باشد. امام حسن هم بر همین اساس (تصمیم به صلح گرفت، و گوئی به مردم
می گفت:) بسیار خوب، ما این آدم بد را آوردیم که کارها را خوب انجام دهد، حال ببینید آن طور که شما انتظار دارید که
این آدم بد، کارها را خوب انجام دهد، انجام خواهد داد یا انجام نخواهد داد.

هرگز معاویه به عنوان یک حاکم جائر شناخته نشده بود، به عنوان یک مرد جاه طلب شناخته شده بود نه بیش از آن.
معاویه را واقعا دوران صلح امام حسن شناساند، از نظر این که چگونه حاکمی است.۱

معاویه با آن دستپاچگی که داشت، تمام شرایط صلح را پذیرفت، نتیجه اش این شد که معاویه فقط از جنبه سیاسی
پیروز شد؛ یعنی نشان داد که یک مرد صد در صد سیاستمداری است که غیر از سیاستمداری هیچ چیز در وجودش نیست.
زیرا همین قدر که مسند خلافت و قدرت را تصاحب کرد، تمام موادّ قرارداد را زیرپا گذاشت و به هیچ کدام از اینها عمل
نکرد و ثابت کرد که آدم دغلبازی است. و حتّی وقتی که به کوفه آمد، صریحا گفت: مردم کوفه! من در گذشته با شما
نجنگیدم برای این که شما نماز بخوانید، روزه بگیرید، حجّ بکنید، زکات بدهید؛ «وَلکِنْ لاَِتَأَمَّرَ عَلَیْکُمْ؛ من جنگیدم برای
این که امیر و
رئیس شما باشم.» بعد چون دید خیلی بد حرفی شد، گفت: اینها یک چیزهایی است که خودتان انجام می دهید، لازم
نیست که من راجع به این مسائل برای شما پافشاری داشته باشم.

شرط کرده بود که خلافت، بعد از او تعلّق داشته باشد به حسن بن علی، و بعد از حسن بن علی، به حسین بن علی.
ولی بعد از هفت هشت سال که از حکومتش گذشت، شروع کرد مسئله ولایتعهدی یزید را مطرح کردن. شیعیان
امیرمؤمنان را که در متن قرارداد بود که مزاحمشان نشود، به حدّ اَشد، مزاحمشان شد و شروع کرد به کینه توزی نسبت به
آنها.۲

۲. سؤال: حال که بحث به اینجا کشیده شد، بفرمایید واقعا چه فرقی میان معاویه و عثمان هست؟

جواب: هیچ فرقی نیست، ولی عثمان کم و بیش مقام خودش را در میان مسلمین (غیر شیعه) حفظ کرد به عنوان
یکی از خلفای راشدین که البتّه لغزش هایی هم داشته است؛ ولی معاویه از همان اوّل به عنوان یک سیاستمدارِ دغلباز
معروف شد که از نظر فقها و علمای اسلام عموما (نه فقط ما شیعیان؛ از نظر شیعیان که منطق، جور دیگر است) معاویه و
بعد از او، از ردیف خلفا، از ردیف کسانی که جانشین پیغمبرند و آمدند که اسلام را اجرا کنند، به کلّی خارج شدند و عنوان
سلاطین و ملوک و پادشاهان به خود گرفتند.۳

۳. سؤال: آیا نمی توان بر اساس روایتی که از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم نقل نمودید، منطقی رسا برای امام حسین علیه السلام منظور
نمود که این منطق برای امام حسن علیه السلام وجود نداشت؟

جواب: (بله، برای) امام حسین یک منطق بسیار رسا و یک تیغ برنده ای (وجود) داشت. … «مَنْ رَأی سُلْطانا جائِرا
مُسْتَحِلاًّ لِحَرامِ اللّه ِ …کانَ حَقّا عَلَی اللّه ِ اَنْ یُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ…»؛ اگر کسی حکومت ستمگری را ببیند که چنین و چنان کرده
است و سکوت بکند، در نزد پروردگار گناهکار است.

امّا برای امام حسن این مسئله هنوز مطرح نیست. برای امام حسن حدّاکثر این مطرح است که اگر اینها بیایند، بعد از
این چنین خواهند کرد. این که «اگر بیایند، بعد از این چنین می کنند» غیر از این است که یک کاری کرده اند و ما الآن سند و
حجّتی در مقابل اینها بالفعل داریم.

این است که می گویند: «صلح امام حسن زمینه را برای قیام امام حسین فراهم کرد.» لازم بود که امام حسن یک
مدّتی کناره گیری بکند تا ماهیّت اموی ها که بر مردم مخفی و مستور بود، آشکار شود، تا قیامی که بناست بعد انجام گیرد از
نظر تاریخ، قیام موجّهی باشد.

پس از همین قرارداد صلح، که بعد معلوم شد معاویه پایبند این موادّ نیست، عدّه ای از شیعیان آمدند به امام حسن
عرض کردند: دیگر الآن این قرارداد صلح کَأنْ لَمْ یَکُنْ است ـ و راست هم می گفتند زیرا معاویه آن را نقض کرد۴ ـ و
بنابراین، شما بیایید قیام کنید. فرمود: نه، قیام برای بعد از معاویه. یعنی کمی بیش از این، باید به اینها مهلت داد تا وضع
خودشان را خوب روشن کنند، آن وقت، وقت قیام است. معنی این جمله، این است که اگر امام حسن در آن وقت نبود و
بعد از شهادت امیرالمؤمنین، امام حسین خلیفه شده بود، قرارداد صلح امضا می کرد، و اگر امام حسن تا بعد از معاویه زنده
بود، مثل امام حسین قیام می کرد، چون شرایط مختلف بوده است.۵

۴. سؤال: اگر امیرمؤمنان به جای امام حسن علیه السلام می بود، آیا صلح می کرد یا نه؟

جواب: این سؤال را که اگر حضرت امیر علیه السلام در جای حضرت امام حسن بود، صلح می کرد یا نه؟ به این شکل
نمی شود جواب داد. بله، اگر شرایط حضرت علی مثل شرایط حضرت امام حسن می بود، صلح می کرد، اگر بیم کشته
شدنش در مسند خلافت می رفت. ولی می دانیم که شرایط حضرت امیر با شرایط امام حسن خیلی متفاوت بود، یعنی این
نابسامانی ها در اواخر دوره حضرت امیر پیدا شد، و لهذا جنگ صفّین هم جنگی بود که در حال پیشرفت بود و اگر خوارج
از داخل انشعاب نمی کردند، مسلّم امیرالمؤمنین پیروز شده بود. در این جهت، بحثی نیست.۶

۵. سؤال: حضرت علی علیه السلام می فرمود: «من حاضر نیستم یک روزِ حکومت معاویه را تحمّل کنم.» چگونه امام
حسن راضی به حکومت معاویه شد؟

جواب: این که شما فرمودید: چرا امیرالمؤمنین حاضر نیست یک روزِ حکومت معاویه را قبول کند ولی امام حسن
حاضر می شود؟ شما این دو را با همدیگر مخلوط می کنید. حضرت امیر حاضر نیست یک روز، معاویه به عنوان نایب او و
به عنوان منسوب از قِبَل او حکومت کند، ولی امام حسن که نمی خواهد معاویه را نایب و جانشین خود قرار دهد، بلکه
می خواهد خود کنار برود. صلح امام حسن کنار رفتن است نه متعهّد بودن. در متن