پاورپوینت کامل آزادی بیان در اسلام; آزادی بیان برای مسلمانان ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آزادی بیان در اسلام; آزادی بیان برای مسلمانان ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آزادی بیان در اسلام; آزادی بیان برای مسلمانان ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آزادی بیان در اسلام; آزادی بیان برای مسلمانان ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۶

اشاره

آزادی انسان در انتخاب عقیده، امری است ضروری. تسخیر قلوب
که لازمه باور و رکن اعتقادات است با اکراه ممکن و میسّر نمی گردد. از این رو
اسلام، آزادی انتخاب و ایمان آگاهانه را به عنوان اصلی از اصول اساسی مکتب،
پذیرفته و مردمان را از اکراه و اجبار بر دین باز داشته است. قتال و جنگ نیز،
نه به خاطر دعوت و اجبار بر دین که در راه رفع موانع دعوت و جلوگیری از فتنه و
ستم، تشریع و تجویز شده است.

آنچه به دنبال این موضوع، باید مورد بحث قرار گیرد، آزادی
بیان و انتشار عقیده می باشد، که آیا در اسلام انسانها از چنین حقی برخوردار
هستند یا خیر؟

تبیین واژه بیان

راغب اصفهانی درباره این واژه می نویسد:

بین: یقال بان و استبان و تبیَّن… و البیانُ، الکشفُ عن
الشی ء و هو اعمُّ من النطق، مختص بالانسان و یسمی ما بین به بیانا.

همچنین بیان در لغت به معنای آشکار کردن و روشن ساختن، هویدایی، ظاهر کردگی و
سخن رسا و فصیح که از ما فی الضمیر خبر دهد، می باشد.

قاموس قرآن نیز می نویسد:

بانَ: آشکار و ظاهر شد، گویند بانَ الشَّی ءْ بَیانا؛ یعنی
آشکار و روشن شد. انظر کیف تبین لهم الآیات (مائده / ۷۵)، بیان به معنی کشف و
از نطق اعم است و اسم مصدر نیز می آید: هذا بیان للناس و هدی (آل عمران / ۱۳۸)،
خلق الانسان علمه البیان (رحمن / ۴)، ثم انّ علینا بیانه (قیامه / ۱۹)، در مجمع
البیان، تبیان و بیان هر دو یک معنی دارد.

از مجموع معانی لغوی بر می آید که ممکن است بیان، وسیله نطق یا کتابت یا اشاره
باشد که در هر حال مطلبی را آشکار ساخته و پرده از روی آن بر می دارد. امروزه
بیان در قالب سخنرانی، مطبوعات، کتاب، اعلامیه و رسانه ها و… نمود می یابد.

اهمیت و ضرورت آزادی بیان

بدون شک، آزادی از بزرگ ترین نعمتهای زندگی و از
گرانبهاترین سرمایه های سعادت مادی و معنوی انسان است. میل به آزادی و حریت با
سرشت بشر آمیخته شده و از مطبوع ترین و گواراترین تمایلات طبیعی آدمی است. در
اندیشه اسلامی، تکریم انسان که آیات متعدد قرآن و روایات مأثوره، بیانگر آن
است، مفهوم بسیار لطیف و در عین حال گسترده ای دارد که همه ارزشها و خوبیها و
کمالات انسانی، از جمله آزادی را در خود جای داده و اصلی است محکم و متقن در
معرفی و بیان مقام و منزلت انسان؛ از این روی، حریت، نه تنها یکی از حقوق
مسلّمه انسان بلکه از مشخصات و حدود و موجودیت او به شمار آمده است. آفریدگار
جهان با همه سلطه و سیطره ای که بر همه موجودات دارد، انسان را در حدود و
اختیاراتی که بدو بخشیده است، مطلقا، ملزم به عمل نساخته و فعالیت او را مانند
حیوانات محدود به قوای طبیعی و غریزی ننموده، بلکه تنها به وسیله امر، نهی و
ارشاد به عواقب امور، افعال و حرکات او را تحت انضباط و انتظام در آورده و
سرنوشت انسان را به اراده و اختیار او دانسته است.

در مکتب اسلام، بیدار ساختن انسانها و رهانیدن آنان از قید
و بندهای گوناگون و بندگی انسانهایی همانند آنان، از عالی ترین هدفهای انبیا به
شمار می رود.

(و یضع عنهم إصرهم و الاغلال کانت علیهم)

نیل به آزادی و نجات خویش از انواع بندگیهای پنهان و آشکار، از مهم ترین مقاصد
هر مسلمانی است که می بایست همواره در تشویق باشد تا مبادا لحظه ای در
یکتاپرستی و توحید، در تزلزل افتد و طوق بندگی و عبودیت غیر خدا را بر گردن نهد
و در نتیجه، گوهر ارزشمند آزادی را به رایگان از دست بدهد.

با چنین تلقی و نگرشی که اسلام به منزلت انسان و مرتبت او
دارد، نسبت به آزادی بیان و اظهار عقیده، که از مهم ترین مظاهر آزادی انسانی
است، دیدگاه اسلام بخوبی روشن می گردد؛ زیرا اسلام، آن را جزء حقوق مسلّم
انسانی شمرده و به انسان، از آن جهت که انسان می باشد این آزادی را داده است.

در همین جهت، بیان و قلم که جلوه های این نوع آزادی است
مورد تقدیس و تکریم قرار گرفته است و خداوند متعال، نعمت بیان را در ردیف نعمت
خلقت و آفرینش انسان برشمرده و به قلم و آنچه از آن می تراود سوگند یاد نموده
است.

امام صادق علیه السلام محیطی را که در آن، آزادی بیان
عقیده باشد، تبلور زندگی خوب و انسانی می شمارد. اسماعیل بصیر می گوید: امام
صادق۷ فرمود:

آیا شما می توانید در مکانی گرد آیید و با یکدیگر به گفت گو
بپردازید و آنچه را که می خواهید اظهار دارید و از هر کس انتقاد کنید (بیزاری
جویید) و به هر کس می خواهید ابراز دوستی و محبت کنید؟ گفتم: آری. فرمود: آیا
زندگی و لذّت مفهومی جز این دارد؟

رمز ترقی اندیشه ها و بهره های ناشی از آن، در اظهار نظر و تضارب آرا نهفته
است. ابتکار و خلاقیت، مرهون محیط آزاد اجتماعی می باشد. آزادی گفتار، وحدت و
همبستگی را در جامعه گسترش می دهد و با کاهش حقد و کینه ها، نقاط ضعف، سستی و
نارساییهای پنهان یک جامعه را آشکار می کند و در نهایت، مانع از بروز استبداد،
اختناق و طغیان اجتماعی می گردد.

در مقابل، جلوگیری از بروز افکار و عقاید، موجب تنبلی مغزها
و سلب قوه ابتکار می گردد. افراد، قالبی بار می آیند، جوانه های استعداد
می خشکد، حرکت و تحول افول می کند. زمینه نفاق، اختلاف، پنهان کاری و نافرمانی
به وجود می آید و موجبات انحراف و بدعت نیز پدیدار می گردد.

گذشته از این، جهات دیگری نیز در باره آزادی بیان مطرح است
که اهمیت و حساسیت آن را آشکار می سازد:

۱ـ در طول تاریخ، حکّام جائر از دین استفاده های ناروایی
کرده اند و استبداد دینی را به خدمت مقاصد شوم خود در آورده اند. در تاریخ
مسیحیّت سردمداران کلیسا به نام دفاع از دیانت چه بسیار زبانها را بریده و
قلمها را شکسته اند و در تاریخ اسلام نیز، با آن همه توصیه ها و سیره روشن
پیشوایان صدر اسلام، به آزادی بیان، در زمان تسلط و نفوذ بنی امیه و بنی عباس،
از دیانت سوء استفاده های بی شمار کردند و به اسم دین، به قلع و قمع بسیاری از
زبان آوران و بزرگان دین پرداختند. این حرکت پلید، در دوران خفقان حکومتهای
مستبد، از جمله معاویه، بنیان نهاده شد. در تحلیل تاریخ اسلام، فصلی را به
«پایان آزادی ابراز عقیده» اختصاص داده اند و معاویه را سردمدار این جریان
قلمداد کرده اند. در این رابطه قضایایی را، همچون برخورد معاویه با حجر بن عدی
و یارانش و مروان بن حکم با سود بن مخرمه و تهدید حجاج به قتل عبدالله بن عمر
در پاسخ اعتراض وی به طولانی شدن خطبه نماز جمعه، اعتراض شخصی نسبت به طولانی
شدن خطبه عقبه بن ولید و کشته شدن وی به خاطر این اعتراض و نیز تهدید مردم
مدینه توسط عبدالملک مروان به سبب سفارش وی به تقوا، نقل می کنند.

۲ـ در مقابل، همواره استعمارگران از دموکراسی و آزادی عقیده و بیان سوء
استفاده های بسیاری کرده اند. به نام آزادی بیان و عقیده شدیدترین ضربه ها را
بر آزادی وارد آورده اند و در لوای آن، بویژه در کشورهای جهان سوم و اسلامی، به
ایجاد تفرقه و مسلک سازی پرداخته اند و ارزشهای والای دینی و انسانی را به بازی
گرفته اند. جدیدترین ترفند دشمنان آزادی را هم اینک در دفاع همه جانبه آنان از
سلمان رشدی، مشاهده می کنیم که در لوای آزادی بیان و عقیده، به مقدسات میلیونها
انسان توهین روا می دارند و این در حالی است که به اسم دفاع از قانون، مانع
آزادیهای مشروع مسلمانان در انجام فرایض در بسیاری از سرزمینهای مدعی دموکراسی
می شوند.

۳ـ اکثر صاحب نظران اسلامی اصل آزادی بیان را قبول دارند
ولی در ابعاد آن دچار اختلاف شده اند.

بنابراین، ابعاد گوناگون موضوع، می بایست مورد دقت قرار
بگیرد. از جمله، آیا آزادی حقی است مربوط به همه انسانها و یا ویژه گروهی خاص؟

نکته دیگر، قلمرو این آزادی است که آیا تنها عرصه سیاسی و
اجتماعی را شامل می شود و یا مسائل مربوط به عقیده و اندیشه را نیز در بر
می گیرد؟

باید مشخص گردد که آیا در تمام مسائل اسلامی، اعم از اصول و
فروع، حق تحقیق و تفحص وجود دارد یا این که به مسائل اجتماعی و سیاسی اختصاص
پیدا می کند و مسلمانان، از اظهار نظر در مسائل اعتقادی و اصول دین محرومند؟
نکته دیگر این که حدود آزادی باید بر اساس متون دینی معتبر مشخص گردد و گرنه
اصل وجود حد و مرز برای آزادی، از جمله آزادی بیان، امری است عقلایی و مورد
پذیرش همگان.

در تمامی ابعاد یاد شده، اختلاف نظر، تا مرز افراط و تفریط،
وجود دارد. بر این اساس، ارائه نظر، مبتنی بر منابع معتبر اسلامی، با توجه به
ابعاد مختلف، امری است لازم و ضروری که ما در این نوشتار بر آنیم تا به قدر
امکان، به این موضوع بپردازیم.

آزادی بیان در قرآن

الف) آزادی بیان برای مسلمانان

سؤال این است که آیا اسلام به پیروان خود، حق آزادی اظهار
عقیده، در تمامی عرصه ه