پاورپوینت کامل برشماری سنت های الهی در قرآن ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برشماری سنت های الهی در قرآن ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برشماری سنت های الهی در قرآن ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل برشماری سنت های الهی در قرآن ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

>

۱۴

معانی سنت

۱ـ روش مستقیم و پایدار و مستمر و متوالی؛

۲ـ عملی که حدود معین و مشخصی دارد؛

۳ـ عملی که مداوم ولی فانی در شخص است.

که معنای اول مخصوص خداوند است و معنای دوم و سوم مناسب با
فعل نبی (صلی الله علیه وآله) است. در قرآن کریم کلمه «سنت» شانزده بار در
یازده آیه به کار رفته است که به استثنای یک مورد همواره سنت الهی مقصود بوده
است.

خصوصیات سنت الهی

سنت های الهی دارای خصوصیات ویژه ای هستند. مهم ترین خصوصیت
آن ها که صریحاً در قرآن ذکر شده این است که قابل تغییر و تبدیل نیستند: «لا
تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحویلاً» (اسراء / ۷۷) و آیاتی چون فاطر/ ۴۳ و احزاب / ۶۲
.

ممکن است برخی از سنت های الهی بر برخی دیگر در بعضی موارد
حاکم باشند و آن ها را دستخوش تغییر قرار دهند. مثلاً سنت پذیرش توبه تا قبل از
حتمی شدن عذاب الهی، بر سنت عذاب حاکم است و اگر هنوز عذابْ حتمی نشده توبه
قابل پذیرش است، آن چنان که در قرآن آمده است: «قُل لِلَّذینَ کَفرُوا ان
یَنتَهوا یُغفَر لَهم ما قد سَلَف و ان یَعُودوا فَقَد مَضَت سُنَّتُ
الأوّلین»؛ انفال/۳۸ .

تقسیم بندی سنت های الهی

سنت های الهی در یک تقسیم بندی به دو دسته تقسیم می شوند:

۱ـ سنت های مطلق: سنت هایی هستند که متوقف بر چیزی نیستند و
در واقع قوانین اساسی آفرینش و تدبیر انسان هستند لذا ثابت و عمومی هستند و به
عبارت دیگر این سنت ها استثناپذیر نیستند و شامل همه انسان ها و دائمی و همیشگی
هستند و هیچ سنت دیگری نمی تواند بر آن ها حاکم شود.

۲ـ سنت های مقید: سنت هایی هستند که تحقق آن ها متوقف بر
مقدماتی است که فراهم ساختن آن مقدمات در اختیار انسان است این سنت ها قابل
تغییر و تبدیل هستند و ممکن است بعضی از آن ها بر بعضی دیگر، در شرایط خاص،
مقدم باشند.

اینک به توضیح و بیان سنت های مطلق می پردازیم:

۱ـ سنت آفرینش به وجه احسن: «وَ لَقَد خَلَقْنا الإنسانَ فی
أحسنِ تَقویمٍ»؛ تین / ۴ .

۲ـ سنت هدایت تکوینی: «قَال رَبُّنا الذی أعطی کُلَّ شَی ءٍ
خَلقَهُ ثُمَّ هَدی» طه .

«الّذی خَلَقَنی فَهُوَ یَهدیِن»؛ شعراء/ ۷۸ .

۳ـ سنت هدایت فطری: در قرآن آمده که میل به خدا پرستی در
نهاد و فطرت انسان قرار داده شده است: «وَ إذ أَخَذَ رَبُّکَ مِن بَنی آدم مِن
ظُهُورِهِم ذُرِّیَّتهم وَ أشهَدَهُم عَلی أنفُسِهِم ألستُ بِرَبِّکُم قالوُا
بَلی»؛ اعراف/ ۱۷۲ و نیز: روم/ ۳ .

۴ـ سنت قدر الهی: این سنت بدان معناست که تقدیر امور به دست
پروردگار است، آن سان که می فرماید: «وَ الَّذی قَدَّرَ فَهَدی»؛ اعلی/۳ و نیز
حدید / ۲۲.

۵ـ سنت عرض امانت: از جمله سنن الهی سپردن امانت های الهی
به آسمان ها و زمین است: «اِنّا عَرَضنا الأَمانَهَ عَلی السَّمواتِ وَ الأرضِ
وَ الجِبالِ فَأَبینَ أن یَحمِلنَها و أشفَقن مِنها و حَمَلَها الإنسانُ إنَّه
کانَ ظَلُوماً جَهولاً»؛ احزاب/۷۲ .

۶ ـ سنت تبشیر و انذار یا سنت تشریفی: «وَ إِن مِن اُمَّهٍ
لا فیها نَذیرٌ»؛ فاطر/ ۲۴ همچنین: نحل/ ۹ و بلد/ ۱۰.

که این سنت همان سنت هدایت از سوی انبیا است و سنت هدایت در
معنای عام، جنبه اجتماعی ندارد و مربوط به سرتاسر جهان هستی است و در واقع
هدایت همه موجودات توسط خداوند متعال است و همان سنت هدایت تکوینی است که قبلاً
اشاره شد. و در معنای محدودتر، که جنبه فردی دارد، همان هدایت تشریفی تک تک
افراد انسانی است و آیه ۱۰ سوره بلد به آن اشاره دارد و هدایتی است که جنبه
اجتماعی دارد، یعنی هدایت انسان ها توسط انبیا، چون بعث و ارسال انبیاء به سوی
جوامع بوده است نه به سوی افراد، لذا جنبه اجتماعی دارد .

مطلق و بی قید و شرط دانستن سنت مذکور هم بدین سبب است که
فرستادن پیامبران، معلول افعال و رفتار انسان ها نیست، تا آن جا که حتی نخستین
انسانی که آفریده شد، خود پیامبر بود.

۷ـ سنت سنخیت میان مرسَل و مرسَل الیه: این سنت بر آن است
که بگوید فرستاده خدا از نظر زبان و نوع باید با افراد یکسان باشد، چنانکه
می فرماید: «وَ ما أرسَلنا مِن رَسُولٍ إلا بِلِسانِ قَومِهِ لِیُبَیِّنَ
لَهُم»؛ ابراهیم / ۴.

۸ ـ سنت نفی حرج: یکی دیگر از سنت های الهی این است که
خداوند متعال سختی و مشقت را بر بندگان خود نخواسته است:

«یُریدُ اللّه بِکُمُ الیُسر وَ لا یُرید بِکُم العُسر»؛
بقره/ ۱۸۵. همچنین: بقره/ ۲۸۶، نساء/ ۲۸، مائده/ ۶ و حج/ ۷۸.

۹ـ سنت نفی ظلم از طرف خدا: همان گونه که در اصول دین نیز
آمده است پروردگارْ عادل است و هیچ گاه نسبت به بندگان خود ظلم روا نمی دارد:
«وَ مَا اللّهُ یُریدُ ظُلماً لِلْعالَمین»؛ آل عمران / ۱۰۸، انفال/ ۵۱، یونس/
۴۴.

۱۰ـ سنت بازتاب اعمال: یعنی هرکس هر چه انجام دهد اگر خوب
باشد به نفع اوست و اگر بد باشد به ضرر خود اوست:

«لَها ما کَسَبَت وَ عَلَیها ما اکْتَسَبَت»؛ بقره/ ۲۸۶.
حدود ۳۱ آیه دیگر نیز در این زمینه وجود دارد.

۱۱ـ سنت استعدادها: به موجب آن سعادت و شقاوت انسان ها به
صورت علت مُعِدّه یا ناقصه در سعادت و شقاوت فرزندانشان مؤثر است: «وَ قالَ
نُوحٌ رَبِّ لا تَذَر عَلی الأرضِ مِن الکافرینَ دَیّاراً إنَّک إن تَذَرهُم
یُضِلّوا عِبادَکَ وَ لا یَلِدُوا اِلاّ فاجِرًا کفاراً»؛ نوح/ ۲۶ و ۲۷.

۱۲ـ سنت دفاع از حق و سرکوبی باطل: یکی دیگر از سنت های
الهی این است که پروردگار، همواره حقیقت را روشن و تقویت نموده، ظلم را فرو
می نشاند: «لِیُحِقُّ الحَقَّ وَ یُبطِلَ الباطِلَ وَ لَو کَرِهَ المُجرِمُون»؛
انفال/ ۸ و نیز صف/ ۸ .

۱۳ـ سنت غلبه دین حق و یاری پیامبران: پروردگار، پیامبران
خود را به طور خاص یاری می کند و می فرماید: «انا لننصر رسلنا و الذین آمنوا فی
الحیوه الدنیا»؛ غافر/ ۵۱.

و یاری حق چهار گونه است:

۱ـ پیروزی کامل حق و ریشه کن شدن باطل.

۲ـ خداوند جهان را به سوی حق رهبری می کند و سرانجام روزی
می رسد که باطل جایی در آن ندارد.

۳ـ حق مطلق فقط خداست. بنابراین همه چیز به سوی او باز
می گردد.

۴ـ در برخوردهایی که میان حق و باطل پیش می آید خداوند برای
این که حق پایمال نشود جانب آن را می گیرد اما نه به نحوی که به باطل هیچ
میدانی ندهد.

۱۴ـ سنت مرگ و سنت های مربوط به آن: مرگ نیز از جمله
سنت های تغییرناپذیر الهی است و هر جانداری روزی می میرد: «کُلُّ نفسٍ ذائِقَهُ
المَوتِ»؛ آل عمران/ ۱۸۵ و «کُلُّ مَن عَلَیها فانٍ»؛ الرحمن/ ۲۶.

۱۵ـ سنت اجل حتمی: این سنت از سنت های مربوط به مرگ است.

۱۶ـ سنت عدم تقدیم و تأخیر مرگ در صورت فرا رسیدن اجل: اگر
چه اجل تغییر می کند اما هر گاه اجل حتمی انسان سر برسد هیچ چیزی آن را تغییر
نمی دهد: «اِنَّ اللّه لا یُغَیِّرُ ما بِقَومٍ حَتّی یُغَیِّروُا ما
بِأنفُسِهِم»؛ رعد / ۱۱، اعراف/ ۳۴ و نحل/ ۶۱ و حجر / ۴و۵.

۱۷ـ سنت اختلاف درجات: خداوند متعال، انسان ها را با توجه
به لیاقت و درجه ایمان آن ها بر دیگران برتری می بخشد و می فرماید: «اُنظُر
کَیفَ فَضَّلنا بَعضُهُم عَلی بَعضٍ»؛ اسراء/ ۲۱.

۱۸ـ سنت تنبه: خدا برای توجه دادن انسان ها و دور نمودن
آن ها از غفلت، این سنت را روا می دارد: «فَأَخذنا هُم بِالبَأساءِ وَ
الضَّراءِ لَعَلَّهُم یَتَصَرَّعُون»؛ انعام / ۴۲.

چکیده آیه «ان الله لا یغیر ما بقوم…» این است که خداوند
چنین مقرر کرده که نعمت ها و موهبت هایی که به انسان می دهد مربوط به حالات
روحی روانی و رفتار خود انسان باشد، که اگر آن حالات موافق با فطرتش ادامه یافت
آن نعمت ها و موهبت ها هم جریان داشته باشد. مثلاً اگر مردمی به خاطر استقامت
فطرتشان به خدا ایمان آورده و عمل صالح کردند به دنبال آن نعمت های دنیا و آخرت
بر آن ها سرازیر شود، همچنان که فرموده است: «وَ لَو أنَّ أهلَ القُری آمَنوا و
اتَّقَوْا لَفَتَحنا عَلَیهِم بَرَکاتٍ مِن السَّماء و الأرضِ وَ لکن
کَذَّبُوا»؛ اعراف/۹۶.

و مادامی که آن حالت در دل های ایشان دوام داشته باشد این
وضع هم از ناحیه خدا دوام یابد. البته ممکن است از آیه، عمومیت برداشت شود یعنی
نقمت را هم شامل شده چنین افاده کند که: میان تمامی حالات انسان و اوضاع خارجی
ـ چه در جانب خیر و چه در جانب شر ـ یک نوع تلازم است، پس اگر مردمی دارای
ایمان و اطاعت و شکر باشند خداوند هم نعمت های ظاهری و باطنی اش را به ایشان
ارزانی بدارد و همین که ایشان وضع خود را تغییر دادند و کفر ورزیدند خدا هم
نعمت خود را به نقمت مبدل کند و همین طور دچار نقمت باشند تا خود را تغییر
دهند.

و لیکن ظاهر سیاق با این عمومیت مساعد نیست مخصوصاً دنباله
آن، که «وَ إذا أرادَ اللّهَ بِقَومٍ سُوءً فَلا مَرَدَّ لَه» و این خود بهترین
شاهد است بر این که مقصود از «ما بقوم»، نعمت قبلی ایشان است نه اعم از نعمت و
نقمت.

بنابراین معنای آیه این می شود که: وقتی خداوند برای مردمی
بدی بخواهد (که البته نمی خواهد مگر آن که ایشان خود را تغییر دهند و از زی
عبودیت و مقتضیات فطرت خارج شوند) هیچ کس نیست که از شقاوت و نقمت